บทที่ 259 ไปบ้านจ้าวคัง

ใบหน้าคล้ำแดดของเจิ้งเหยียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ทำเอาลู่ไหวอันขำจนแทบจะทนไม่ไหว
นอกจากเจิ้งเหยียนแล้ว หญิงสาวสองคนที่อยู่หน้าประตูก็หน้าแดงระเรื่อไม่แพ้กัน
ซูซิ่วซิ่วแสร้งผลักซูสวินเบาๆ โทษฐานที่ผู้ชายของเธอพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนั้น ซูสวินเองก็รู้สึกเขินอาย นึกตำหนิพี่ไหวอันอยู่ในใจว่าทำไมถึงได้พูดอะไรออกไปแบบนั้น
ส่วนซูจูจูที่อยู่ด้านข้างยังคงงุนงง มองดูพี่สาวทั้งสองคนพลางคิดว่า ทำไมพวกเขาถึงอยากหอมแก้มพี่สาวล่ะ! เธอไม่เห็นอยากทำเลย

ลู่ไหวอันตีเหล็กตอนกำลังร้อน กระซิบข้างหูเจิ้งเหยียน
"พี่เจิ้ง พี่เป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่คิดจะไปสู่ขออีกหรือ ระวังเถอะภรรยาจะหลุดมือไป ฉันจะบอกให้นะ พี่ซิ่วซิ่วเนื้อหอมมากเลยนะ แค่เธอยังไม่อยากแต่งงานก็เท่านั้น พี่ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีล่ะ"

ลู่ไหวอันพูดไม่ผิดเลย หากซูซิ่วซิ่วยอมแต่งงานออกไป มีคนมากมายพร้อมจะมาสู่ขอถึงหน้าประตูบ้าน
ฐานะทางบ้านของเธอก็ไม่เลว ลุงใหญ่ยังเป็นถึงหัวหน้ากองพล ในบ้านมีแต่ลูกสาวสามคน ต่อให้แต่งงานไป วันข้างหน้าก็ไม่มีปัญหาเรื่องต้องคอยจุนเจือน้องชาย
อีกทั้งซูเซิ่งกับเหอฮวาก็ดีต่อลูกทั้งสามคนมาก ไม่แน่วันข้างหน้าอาจจะช่วยเหลือเกื้อกูลซูซิ่วซิ่วด้วยซ้ำ!
เจิ้งเหยียนยังไม่ทันหายเขิน ก็ต้องตกใจกับคำพูดนี้

"หา! ไหว... ไหวอัน แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ! ฉันต้องไปสู่ขอยังไง?"

ให้ตายสิ ถึงเจิ้งเหยียนจะเป็นคนพื้นที่ แต่ดูเหมือนจะไร้เดียงสายิ่งกว่าลู่ไหวอันเสียอีก!
เขาคุ้นเคยกับการไปไหนมาไหนคนเดียว เมื่อก่อนตอนที่ถึงวัยแต่งงาน ก็เคยมีคนแนะนำผู้หญิงให้ แต่พอคิดว่าในบ้านจะมีคนเพิ่มมาอีกคนเขากลับรู้สึกไม่ชิน ทุกครั้งที่ไปดูตัว เขามักจะนั่งไม่ติดที่ สุดท้ายก็เลยจบลงแบบไม่เป็นท่า
ต่อมาก็ไม่มีใครมาแนะนำให้อีก หลายปีมานี้เขาชินกับการอยู่คนเดียวมาตลอด จึงไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานเลย