บทที่ 260 อาการป่วยของหลี่เฟิ่ง

กระสุนปืนใหญ่ลูกน้อยพุ่งชนเข้าที่อกของลู่ไหวอันอย่างจัง จนลู่ไหวอันถึงกับเซถลาไปก้าวหนึ่ง
นี่ถ้าเป็นซูจูจูหรือซูสวินมาเคาะประตู คงไม่โดนชนจนปลิวไปเลยหรือไง! ลู่ไหวอันคว้าคอเสื้อด้านหลังของจ้าวคังไว้ แล้วดึงตัวออกให้ห่างเล็กน้อย

"คังจื่อ ทำอะไรเนี่ย! วิ่งหน้าตั้งมาเชียว ฉันได้ยินเสียงหนิวหนิวร้องไห้อยู่ในบ้าน เกิดอะไรขึ้น? ป่วยหรือไง?"

จ้าวคังไม่พูดอะไรสักคำ เงยหน้าขึ้นมองลู่ไหวอันแวบหนึ่ง น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงมาจากดวงตา
แต่พอลู่ไหวอันสังเกตดูดีๆ ดวงตาของเด็กคนนี้แดงก่ำไปหมด ดีไม่ดีอาจจะร้องไห้มาพักใหญ่แล้วก็ได้
ถึงแม้จ้าวคังจะร้องไห้ แต่ก็ยังไม่ยอมเอ่ยปากตอบคำถามลู่ไหวอัน กลับโผเข้ากอดเอวของลู่ไหวอันแน่น แล้วซบหน้าร้องไห้โฮอยู่ตรงนั้น

ซูจูจูมีสีหน้าตกตะลึง ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นจ้าวคังในสภาพแบบนี้มาก่อน ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่จ้าวคังร้องไห้ เธอจะต้องหัวเราะเยาะเขาสักยกแน่นอน
แต่จ้าวคังในตอนนี้ จ้าวคังที่ร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกเสียใจ ต้องเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่ๆ
ซูสวินที่เดินตามมาขมวดคิ้วมุ่น ก็ตระหนักได้ว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เพราะเมื่อก่อนก็เคยมีข่าวลือว่าสุขภาพของหลี่เฟิ่งไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่าจะทนผ่านช่วงสองปีนี้ไปได้หรือเปล่า

จ้าวคังร้องไห้หนักขนาดนี้ หรือว่าจะเป็น...
เธอไม่สนใจจ้าวคังอีก ผลักประตูแล้วเดินเข้าไปทันที มุ่งตรงไปยังห้องของหลี่เฟิ่ง
เวลานี้ไม่ใช่เวลามาปลอบใจจ้าวคัง ลู่ไหวอันยังคงหิ้วคอเสื้อด้านหลังของจ้าวคัง ดึงตัวเขาออกจากเอวของตัวเอง