บทที่ 273 ตามหาคน

หัวหน้ากองพลและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ มองดูท่าทางมั่นใจของลู่ไหวอันแล้วก็พากันงุนงง ไอ้หนุ่มนี่มาจากไหนกัน? คุยโตโอ้อวดซะขนาดนี้ เขาจะรู้ไหมว่าการพาคนกลุ่มนั้นเข้าไปในภูเขามันหมายความว่ายังไง!
อย่าว่าแต่ถ้าเจอสัตว์ป่าแล้วจะไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย ยังต้องมาคอยพะวงปกป้องผู้หญิงอีกหลายคนด้วย
คุณน้าเล็กก็ร้อนรนขึ้นมาเช่นกัน ในสายตาของเธอ ลู่ไหวอันยังคงเป็นเด็กที่ต้องการการดูแลอยู่นะ!
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะตัวสูงใหญ่และแข็งแรงบึกบึน คำพูดที่เพิ่งพูดออกมาก็ดูมีน้ำหนักไม่เบา แต่คุณน้าเล็กก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองว่าเขาเป็นเด็กอยู่ดี

"เด็กคนนี้นี่ อย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ หลานจะตามมามุงดูอะไรด้วย? ใครใช้ให้แอบขึ้นเขามาเนี่ย? หลานรีบลงไปเถอะ พวกน้าไปตามหาคนเองก็พอแล้ว!"

จูจื้อก็ก้าวออกมาเช่นกัน
"ไหวอัน น้าเล็กของหลานพูดถูกแล้ว หลานรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดินทางมาทั้งเช้าแล้ว จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปวิ่งบนเขาอีกล่ะ รีบกลับไปเร็ว!"

หงต้าลี่ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูลู่ไหวอันพลางลอบถอนหายใจอยู่ในใจ ไอ้หนุ่มนี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แฮะ!
ในสายตาของหงต้าลี่ การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลู่ไหวอันไม่ใช่ทางร่างกาย แต่เป็นทางสายตาต่างหาก เมื่อก่อนแววตาของเขามักจะหลบหลีกไปมา แต่ตอนนี้กลับดูเด็ดเดี่ยวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
แถมยังมีกลิ่นอายที่ทรงพลัง ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าหัวหน้ากองพลที่อยู่ข้างๆ เสียอีก!
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า หรือว่าหลังจากผ่านความเป็นความตายมาแล้ว คนเราจะเติบโตขึ้นได้ในชั่วพริบตาจริงๆ?

ส่วนคนอื่นๆ ในกองพลก็ฟังเข้าใจในทันที ที่แท้คนคนนี้ก็คือหลานชายคนเล็กของบ้านตระกูลจูนี่เอง! ตอนเด็กๆ ก็เติบโตมาในกองพลของพวกเขานี่แหละ!
ต่อมาก็ยังแวะเวียนมาที่นี่บ่อยๆ แต่พวกเขาจำได้ว่าไอ้เด็กนั่นไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่นา! ทำไมจู่ๆ ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนล่ะ?
อีกอย่างเด็กนั่นก็ไม่ได้มีความสามารถอะไร เป็นคนซื่อๆ แถมยังขี้ขลาด ไม่เคยพูดจาโอ้อวด ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางกล้าพูดเสียงดังแบบเมื่อกี้เด็ดขาด
แต่หัวหน้ากองพลกลับมองดูเขาเพิ่มอีกหลายตา ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาคนคนนี้จังเลยนะ! แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก