บทที่ 274 มีหมูป่าจริงๆ

"คุณอาเล็ก พวกเราเดินต่อไปไม่ได้แล้วนะ ถ้าขืนเดินต่อไปอีก อาจจะกลับไม่ได้จริงๆ ก็ได้ แพ้ก็แพ้ไปสิ! ฉันยอมแพ้ไม่ได้หรือไง!"

"ไม่ได้นะ ฉางเซิ่ง! ถ้าพวกเราแพ้ต้องจ่ายให้พวกนั้นสองเหมานะ นายมีเงินสองเหมาหรือไง?"

จูฉางเซิ่งส่ายหน้า สองเหมางั้นหรือ? เขายังไม่มีเงินแม้แต่สองเฟินเลยด้วยซ้ำ!
หงหลินลูกชายของคุณน้าเล็กค่อนข้างจะเป็นคนชอบเอาชนะ ไม่เพียงแต่ชอบเอาชนะ แต่ยังมีความอยากรู้อยากเห็นอีกด้วย ใครๆ ก็เอาแต่บอกว่าในป่าน่ากลัว แต่เขาเข้ามาในป่าตั้งนานแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัวเลยนี่นา!
เขาไม่กลัว แต่ว่าน้องสาวของเขากลับกลัวมาก เดิมทีหงซิ่งก็ไม่อยากมาอยู่แล้ว เธอถูกพี่ชายลากตัวเข้ามาในป่าล้วนๆ
แต่เธอไม่อยากเดินต่อไปแล้วจริงๆ! ไม่สนหรอกว่าพี่ชายจะว่ายังไง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดื้อๆ เลย

"ฉันไม่สนแล้ว ฉันไม่เดินต่อไปแล้ว พวกนายอยากไปก็ไปกันเองเลย!"

ยังมีเด็กอีกคนหนึ่งที่อายุน้อยที่สุดชื่อ จูฉางชิง เขาไม่อยากเดินต่อตั้งนานแล้ว พอได้ยินคำพูดของหงซิ่ง ก็ดีใจขึ้นมาทันที รีบขยับไปนั่งข้างๆ หงซิ่ง