บทที่ 275 เผชิญหน้า

ตอนที่ลู่ไหวอันเล็งปืนไปที่หมูป่า หมูป่าก็เล็งเป้ามาที่เขาเช่นกัน พร้อมกับทำท่าเตรียมโจมตี
เด็กทั้งสี่คนยอมปล่อยมือจากเสื้อของลู่ไหวอันอย่างว่าง่าย แต่พอให้ถอยไปข้างหลังกลับไม่มีใครยอม พวกเขายังคงรู้สึกว่าการอยู่ข้างหลังลู่ไหวอันนั้นปลอดภัยที่สุด
เดิมทีลู่ไหวอันอยากให้เด็กทั้งสี่คนถอยหลังไปก่อน ส่วนเขาก็จะรอจังหวะที่หมูป่าพุ่งเข้ามาแล้วค่อยยิง อย่างไรเสียการยิงปืนพกในระยะประชิดก็ย่อมมีอานุภาพทำลายล้างมากกว่า
แต่ในเมื่อพวกเด็กๆ ไม่ยอมถอย ลู่ไหวอันก็ทำได้เพียงเป็นฝ่ายบุกโจมตีก่อน

ในจังหวะที่หมูป่าเตรียมจะพุ่งเข้ามา ลู่ไหวอันก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน วิ่งพุ่งตัวไปข้างหน้าเช่นกัน
พวกเด็กๆ เบิกตากว้างมองลู่ไหวอันที่วิ่งพุ่งไปข้างหน้า พร้อมกับแหกปากตะโกนลั่น
"คุณอา!"
"พี่ไหวอัน!"

หงซิ่งไม่กล้ามองอีกต่อไป สองมือยกขึ้นปิดตา ในใจคิดว่าพี่ไหวอันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! ถึงกล้าวิ่งพุ่งชนกับหมูป่าแบบนี้! ต้องโดนหมูป่าชนกระเด็นแน่ๆ!
ในเสี้ยววินาทีที่ลู่ไหวอันกับหมูป่ากำลังจะปะทะกัน เด็กผู้ชายทั้งสามคนก็ไม่กล้ามองเช่นกัน รีบหลับตาปี๋ ในหัวปรากฏคำสองคำขึ้นมา : จบเห่!
ทว่าลู่ไหวอันในขณะที่วิ่งพุ่งเข้าหาหมูป่า กลับยังคงก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมาหนึ่งก้อนอย่างไม่รีบร้อน
สนามรบพลิกผันได้ในชั่วพริบตา การดวลกันระหว่างลู่ไหวอันกับหมูป่าย่อมไม่มีทางเกิดผลลัพธ์เป็นอย่างอื่น เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เป็นอันจบการต่อสู้

ลู่ไหวอันยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ส่วนแม่หมูป่าตัวโตถูกยิงเข้าที่หัว ชักกระตุกไปสองที แต่นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่ล้มลง
ลู่ไหวอันกำก้อนหินในมือแน่นแล้วทุบลงไป ตามหลักแล้ว ก้อนหินนี้ทำได้แค่สร้างบาดแผลภายนอกให้หมูป่าเท่านั้น ถ้าเรี่ยวแรงน้อย ก็อาจจะไม่มีแม้แต่รอยถลอกด้วยซ้ำ หนังหมูป่าหนาจนเอาไปทำชุดเกราะได้เลยนะนั่น
แต่พละกำลังของลู่ไหวอันก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน ทุบลงไปทีเดียว ก้อนหินปลายแหลมก็แทงทะลุเข้าไปในร่างกายของหมูป่า เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มตัวลู่ไหวอัน
คราวนี้หมูป่าไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัวอีกต่อไป ล้มตึงลงไปกองกับพื้นเสียงดังสนั่น

ส่วนอีกสามตัวที่เหลือ เดิมทีก็วิ่งตามแม่หมูป่ามา พอได้ยินเสียงปืนก็วิ่งแตกฮือไปคนละทิศคนละทาง
ลู่ไหวอันจัดการแม่หมูป่าเสร็จ ก็ตามไปจัดการลูกหมูป่าได้อีกสองตัว ส่วนอีกตัววิ่งหนีไปทางอื่นแล้ว
ลู่ไหวอันอยากจะตามไป แน่นอนว่าเขาย่อมตามทัน แต่ถ้าทำแบบนั้นก็ต้องทิ้งเด็กๆ ไว้ที่นี่ ดูจากสภาพแวดล้อมแถวนี้แล้วค่อนข้างอันตราย ช่างมันเถอะ ปล่อยมันหนีไปแล้วกัน
หัวใจของพวกเด็กๆ เต้นระทึกจนแทบจะหลุดออกมานอกคอหอย พอลืมตาขึ้นมาดู ก็เห็นหมูป่าล้มลงไปกองกับพื้นจริงๆ แต่ลู่ไหวอันที่อยู่ไม่ไกลนัก บริเวณหน้าอกเต็มไปด้วยเลือด ทำเอาเด็กทั้งสี่คนตกใจจนร้องไห้โฮออกมาทันที