บทที่ 276 สถานการณ์ของอีกทีมล่ะ?

หงต้าลี่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นยิงฟันขาว เอานิ้วจิ้มหมูป่าตัวโตทีตัวเล็กที ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย
"นี่แม่ทูนหัว เธอช่วยดูสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนค่อยพูดได้ไหม! เธอดูหมูป่าสามตัวบนพื้นนี่สิ ถ้าไหวอันไม่มีฝีมือ เขาจะกล้าเข้าไปคนเดียวงั้นหรือ?
ถ้าไม่ใช่เพราะไหวอันเดินล่วงหน้ามาก่อน ป่านนี้เธออาจจะไม่ได้เห็นหน้าลูกชายลูกสาวแล้วก็ได้!"

หงต้าลี่ก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่เมื่อกี้ตอนที่เห็นพวกเด็กๆ วิ่งมา แถมลู่ไหวอันก็ยังเดินเหินได้อย่างมั่นคง เขาก็รู้แล้วว่าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ โอ้โห แม่เจ้าโว้ย! ด้านหลังลู่ไหวอันลากหมูป่ามาด้วยตั้งสามตัว! แถมดูจากขนาดแล้ว หมูป่าตัวโตนั่นน่าจะหนักสักสามร้อยจินได้!
เมื่อรวมกับลูกหมูป่าอีกสองตัวข้างหลัง นั่นมันของหนักสี่ร้อยจินชัดๆ!
ลู่ไหวอันลากมาดื้อๆ แบบนี้ โดยไม่มีอาการหอบเลยสักนิด?
คำถามสุดท้าย แน่นอนว่าไม่ต้องถามก็รู้ แค่อยากจะให้แน่ใจเท่านั้น และก็เป็นอย่างที่คิด หมูป่าทั้งสามตัวถูกลู่ไหวอันจัดการเรียบ

หงต้าลี่ใจกระตุกวูบ ไอ้หนุ่มนี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ! เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย! จะมองว่าเขาเป็นลู่ไหวอันคนเดิมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว! ไม่รู้สึกหนาวสั่นเลยแม้แต่น้อย
พอมาคิดดูทีหลัง โชคดีจริงๆ! โชคดีที่ภรรยาของเขาสนิทสนมกับลู่ไหวอัน ส่วนเขาน่ะหรือ! ถึงแม้เมื่อก่อนจะมองข้ามลู่ไหวอัน แต่เขาก็เชื่อฟังภรรยานะ! เห็นแก่หน้าภรรยา เขาก็ยังถือว่าทำดีกับลู่ไหวอันอยู่บ้าง!
เขายิ้มแฉ่ง รู้สึกว่าตัวเองโชคดีสุดๆ
อย่างที่คิดไว้เลย! หลักการใช้ชีวิตของเขาไม่มีทางผิดพลาด การเป็นคนต้องรู้จักพลิกแพลง ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่ควรไปล่วงเกินง่ายๆ!

คุณลุงทั้งสองปลอบโยนเด็กๆ เสร็จก็เดินเข้ามาหา
"ไหวอัน ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ไม่เป็นไรครับ คุณลุง แถมยังจัดการหมูป่าได้สามตัวด้วย! เดี๋ยวลากลงเขาไปส่งให้กองพลก็แล้วกัน!"

จูจื้อกับจูหย่งพอมองดู ถึงแม้พวกเขาจะเคยได้ยินมาว่าลู่ไหวอันล่าสัตว์เป็น แต่พอได้เห็นหมูป่าสามตัวก็ยังอดตกใจไม่ได้
หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพวกเขาไปเจอเข้า มีหวังโดนขวิดตายแน่!
"ดี ดี มาเถอะ ไหวอัน เดี๋ยวลุงช่วยลากเอง! หลานพักสักหน่อยเถอะ!"