บทที่ 277 หมูป่าสองตัว

เวลานี้ เหล่าหวังกับเหล่าหลี่ต่างก็รู้สึกโชคดีเหลือเกิน ที่เมื่อกี้หัวหน้ากองพลแบ่งพวกเขามาอยู่ฝั่งบ้านตระกูลจู!
เหล่าหลี่พอจะมีมโนธรรมอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีมากนัก เขารู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของกลุ่มหัวหน้ากองพล แต่ตัวเองก็ไม่อยากไปและไม่กล้าไป
เขาจึงเอ่ยกับลู่ไหวอันอย่างระมัดระวัง

"เอ่อ... ไหวอัน หลานดูสิ ในหมู่พวกเราก็มีแค่หลานที่เก่งกาจที่สุด คนเดียวก็จัดการหมูป่าตัวเบ้อเริ่มได้ เอาอย่างนี้ดีไหม หลานลองไปดูหน่อยว่าพวกหัวหน้ากองพลเป็นยังไงกันบ้างแล้ว?"

คุณน้าเล็กออกโรงกางปีกปกป้องหลานทันที

"ไม่ไป ไหวอันของพวกเราไม่ไป ทำไมต้องไปล่ะ! เมื่อกี้ก็ตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะแยกกันไปสองทาง ทำไมไหวอันมาทางนี้แล้ว ยังต้องไปทางนั้นอีก เขาไม่เหนื่อยหรือไง?"
"ไป ไหวอัน พวกเราลงเขากัน! ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นแล้ว อย่างไรเสียหมูป่าพวกนี้พวกเราก็คงไม่ได้ส่วนแบ่งอยู่แล้ว ไป เด็กๆ ตามฉันลงเขาไปให้หมด!"

ลู่ไหวอันปัดดินบนตัวเตรียมจะเดินตามคุณน้าเล็กลงเขาไป อยู่ที่นี่ เขาไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่นหรอก อย่างไรเสียก็มีญาติผู้ใหญ่คอยออกหน้าให้เขาอยู่แล้ว
แต่ในจังหวะนี้เอง จู่ๆ ก็มีคนพุ่งพรวดออกมาจากทางเดินอีกฝั่ง คนที่เดินเข้าไปดีๆ ตอนนี้เส้นผมกลับถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนยุ่งเหยิงไปหมด แถมบนตัวยังเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน มองปราดเดียวก็รู้ว่าหกล้มมาตลอดทาง