บทที่ 279 แย่งกันหามหมู

หัวหน้ากองพลมองดูหมูป่าสองตัวนั้น ถ้าลู่ไหวอันไม่มา พวกเขาดีไม่ดีอาจจะถูกหมูป่าสองตัวนี้ขวิดตายไปแล้ว แถมยังจะไม่ได้หมูป่าสองตัวนี้อีกต่างหาก
ของที่ไม่ได้เป็นของตัวเองตั้งแต่แรก จะยกให้ลู่ไหวอันแล้วมันจะทำไมล่ะ!

"ไหวอัน เดิมทีพวกเราก็ไม่มีปัญญาจัดการหมูป่าสองตัวนี้อยู่แล้ว ขอแค่เธอมีความสามารถจัดการได้ ไม่ว่าหมูป่ากี่ตัวก็ตกเป็นของเธอทั้งหมด!"

"ตกลง งั้นตกลงตามนี้นะ แล้วพวกคุณล่ะ? ก็เห็นด้วยใช่ไหม!"

คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเอาเป็นเอาตาย สิ่งสำคัญที่สุดตรงหน้าก็คือการช่วยชีวิตพวกเขาออกไปนี่แหละ!
เมื่อได้รับความยินยอมจากทุกคน ลู่ไหวอันก็เริ่มลงมือ การกระทำของเขาช่างเรียบง่ายเหลือเกิน
เขาเด็ดกิ่งไม้แห้งจากต้นไม้แล้วปาใส่หมูป่า ด้วยความเร็วและพละกำลังของลู่ไหวอัน พอปาไปโดนตัวหมูป่า มันก็ตกใจสะดุ้ง ส่งเสียงร้องฮึดฮัดหันขวับไปรอบๆ เพื่อหาตัวคนทำ!

ใคร! คราวนี้ใครอีก! หมูป่าสองตัวเริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้ว ดูเหมือนพวกมันจะรับรู้ได้ว่ามนุษย์กลุ่มนี้กำลังปั่นหัวพวกมันอยู่
ชนมาตั้งนานยังชนต้นไม้ไม่โค่นสักต้น ถูกมนุษย์หลอกล่อจนหัวหมุนไปหมด หัวหมูป่าที่แข็งกร้าวแทบจะทนไม่ไหวแล้ว คราวนี้มันจะต้องโค่นต้นไม้นี้ลงให้จงได้
แต่ช่างน่าเสียดาย คนที่นั่งอยู่บนต้นไม้ก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะจัดการพวกมันเช่นกัน