บทที่ 280 ยืนยันตัวตนอย่างเป็นทางการ

คุณน้าเขยเห็นหัวหน้ากองพลเป็นแบบนั้น แถมไม่พูดถึงการแบ่งเนื้อให้ลู่ไหวอันเพิ่มสักคำ ก็อดรู้สึกขัดใจไม่ได้ เขากอดอกยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยหรอก
แต่ลู่ไหวอันกลับกวักมือเรียกคุณน้าเขยให้เดินเข้าไปหา พร้อมกับส่งเถาวัลย์ให้เส้นหนึ่ง

"หมูป่าตัวนี้เป็นของบ้านเรา คุณน้าเขยช่วยลากหน่อยสิ!"

"หา? ตัวนี้เป็นของบ้านเรางั้นหรือ?" คุณน้าเขยร้องอุทานด้วยความดีใจประหลาดใจ ตาโตอ้าปากค้าง!

"ใช่ หัวหน้ากองพลรับปากแล้ว แล้วก็มีอีกตัวนั่นด้วย แต่ตัวนั้นให้พวกเขาช่วยขนลงไป เดี๋ยวจะแบ่งเนื้อให้คนที่ช่วยคนละสองจิน!"

ให้คนที่ช่วยคนละสองจินเชียวหรือ? คุณน้าเขยเริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันที ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ช่วยได้นี่นา จะไปใช้คนเยอะแยะขนาดนี้ทำไม! นี่มันเอาเนื้อบ้านพวกเขาไปแจกชัดๆ!
แต่คุณน้าเขยก็พอจะมีสมองอยู่บ้าง รู้ถึงเจตนาของลู่ไหวอันดี แต่พอเห็นคนตั้งมากมายเข้ามารุมลากหมูป่าตัวเดียว เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่ดี สู้ไม่มองเสียยังจะดีกว่า