บทที่ 282 ในที่สุดก็ได้พบคุณยาย

คุณยายที่นอนซมอยู่บนเตียงในบ้านไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก ได้แต่เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้วยความร้อนรนใจ!
แต่รออยู่นานก็รู้สึกว่าทุกอย่างเงียบกริบ เธอร้อนใจจนลุกขึ้นนั่งบนเตียง ถึงขนาดสวมรองเท้า ใช้ไม้เท้าพยุงตัวขยับไปที่ประตู!
หมูป่าและจักรยานถูกเข็นกลับมาถึงบ้านอย่างราบรื่น! จนกระทั่งตอนนี้นี่เองคุณยายถึงได้ยินเสียงคนมากมาย!

"โอ้โห คุณป้า คงจะรออยู่ที่บ้านจนร้อนใจแล้วสินะ! ไม่ต้องร้อนใจไป เด็กๆ กลับมาอย่างปลอดภัยกันทุกคนแล้ว!
อ้อ จริงสิ หลานชายคนโตของป้าก็กลับมาแล้วนะ เมื่อกี้ยังช่วยขึ้นเขาไปตามหาคนด้วย!
ไม่เพียงแต่ช่วยหาคนจนเจอ แต่ยังจัดการหมูป่าตัวโตได้อีกต่างหาก! นี่ไง พวกเราเอาหมูป่ามาส่งให้ป้าถึงที่เลย!"

คุณยายเห็นหมูป่าตัวโตก็ตกใจสะดุ้ง แต่ความสนใจของเธอยังคงพุ่งเป้าไปที่คำว่า 'หลานชายคนโต'
"หา? พวกเธอว่าไงนะ? หลานชายคนโตของฉันงั้นหรือ? ไหวอัน? ไหวอันกลับมาแล้วหรือ?"

"ใช่แล้ว ลู่ไหวอันไงล่ะ! ป้าไม่ต้องร้อนใจไปนะ เขาอยู่ข้างหลังนี่เอง!"

"ต้าจื้อ นี่เรื่องจริงหรือ?"