บทที่ 285 ได้เวลากินข้าว

อย่าเห็นว่าเป็นแค่ถั่วลิสงกับเมล็ดแตงโมเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับพวกเธอแล้ว ก็มีแค่ช่วงปีใหม่เท่านั้นแหละถึงจะตัดใจซื้อมาสักหน่อย
ยิ่งช่วงหลายปีมานี้ ต่อให้เป็นช่วงปีใหม่ก็ใช่ว่าจะมีให้กิน คุณยายกำเมล็ดแตงโมไว้ในมือ ตัดใจกินไม่ลง
ส่วนคุณน้าเขยกลับกินเอาๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"หอมจริงๆ เลย! เมล็ดแตงโมนี่ แม่ กินเถอะ! หลานชายคนโตของแม่เอามามอบให้ด้วยความกตัญญู ก็กินไปเถอะ จริงไหม ไหวอัน?"

"ใช่แล้ว คุณตาคุณยาย ไม่ต้องเสียดายหรอก ผมเอามาเยอะแยะเลย กินให้เต็มที่ หมดก็ไม่เป็นไร วันข้างหน้าถ้าผมมาอีกจะเอาของกินเล่นมาให้อีกเยอะๆ ปกติถ้าสองตายายว่างๆ ก็แทะเมล็ดแตงโมเล่นอยู่บ้านก็แล้วกัน"

"ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องซื้อหรอก! วันธรรมดาจะมากินเมล็ดแตงโมถั่วลิสงอะไรกัน! เอาไว้กินช่วงปีใหม่ให้พอหายอยากก็พอแล้ว มา ไหวอัน สวินสวิน พวกหลานก็กินสิ"

คุณยายแกะเมล็ดแตงโมกับถั่วลิสงอยู่ในมือ ตัวเองไม่ยอมกิน แต่รวบรวมเนื้อเมล็ดแตงโมกับถั่วลิสงได้กำหนึ่ง ก็ยัดใส่มือของลู่ไหวอันกับซูสวิน
นี่เห็นลู่ไหวอันเป็นเด็กเล็กๆ ไปแล้วจริงๆ ลู่ไหวอันรับมา