บทที่ 310 ตำราแพทย์ได้มายังไง?

"ฉันน่ะหรือ? ชาตินี้ฉันไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลหรอก มีเรื่องอะไรก็ไปหาเหล่าหลี่ก็พอแล้ว ต่อให้ให้สวินสวินมาตรวจโรคให้ฉัน ฉันยังไม่วางใจเลย!"

คำพูดนี้ของหล่อนไม่เพียงแต่ทำให้ลู่ไหวอันโมโหจนถึงขีดสุด แม้แต่หลี่อิงก็ยังขมวดคิ้ว นี่มันคำพูดอะไรกัน? ความหมายก็คือซูสวินบ้านเธอไม่คู่ควรจะเป็นหมอในโรงพยาบาลอย่างนั้นหรือ?

ลู่ไหวอันยิ่งพูดตรงไปตรงมา ให้เกียรติหล่อนมากไปแล้ว เขาขี้เกียจจะมาพูดจาประชดประชันอ้อมค้อมกับเถียนชุ่ยที่นี่แล้ว

"คุณอาสะใภ้รอง ถ้าคุณดูถูกอาสวินล่ะก็! ความจริงคุณก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อหรอกนะ
ผมเห็นคุณวันนี้พูดมาสามประโยค สองประโยคก็วนเวียนอยู่แต่อาสวิน ทั้งที่ช่วงนี้เธอใช้ชีวิตอยู่ในเมืองอย่างสุขสบาย ไม่ได้ไปหาเรื่องอะไรคุณเลยนี่?
อย่างไรเสียผมพาอาสวินกลับมา ก็คือกลับบ้านตัวเอง กลับมาพักผ่อน ไม่ได้มาฟังคำเทศนา
ถ้าคุณว่างมากนัก สู้ไปบ้านลูกเขยทั้งสองคนของคุณ ไปให้ความสนใจลูกสาวสองคนของคุณให้มากๆ ดูว่าพวกหล่อนมีอะไรไม่ถูกต้อง คุณจะได้คอยชี้แนะอยู่ข้างๆ ส่วนอาสวินบ้านเรา ไม่ถึงคิวที่คุณต้องมาสั่งสอนหรอก
คุณน่ะ! เป็นคุณอาสะใภ้รอง ที่ผมเกรงใจก็เพราะเห็นแก่หน้าพ่อตาแม่ยายเท่านั้น แต่พูดกันตามตรง ผมไม่อยากเข้าไปมีความเกี่ยวข้องกับพวกคุณเลยสักนิด
ความเกี่ยวข้องที่ว่านี้ หมายถึงทั้งความสัมพันธ์ที่ดีและไม่ดี
แม่ยายบอกว่า ช่วงนี้ข้างนอกมีข่าวลือแปลกๆ แพร่สะพัดออกไป แต่สถานการณ์ในบ้านเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ อาสวินก็คือไม่ต้องทำอะไรเลย
คุณไม่คิดว่าแบบนี้มันไม่ดีหรือไง? แต่ต้องขอโทษด้วยนะ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง?
แล้วก็นะ ทางที่ดีอย่าให้ผมได้ยินว่ามีคำพูดอะไรแพร่สะพัดออกไปมั่วซั่วอยู่ข้างนอกอีกล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกคุณก็อย่าหวังว่าจะได้เอาของอะไรออกไปจากที่นี่อีกแม้แต่ชิ้นเดียว!"

ลู่ไหวอันสีหน้าไม่ค่อยดีนัก กำลังข่มความโกรธเอาไว้! ชายวัยกลางคนสามคนที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ทางนู้น ตอนแรกก็ยังพูดคุยส่งเสียงเอะอะกันอยู่ แต่ค่อยๆ เงียบเสียงลงทั้งหมด ถือแก้วเหล้าค้างไว้ไม่กล้าขยับตัว