บทที่ 311 คุณภาพที่แตกต่างกัน

ลู่ไหวอันสามารถอธิบายให้ซูสวินฟังได้อย่างสบายๆ ไม่ว่าจะบอกว่าหนังสือเล่มนี้อาจารย์เฒ่าเป็นคนให้มา หรือบังเอิญเก็บได้ข้างทาง ก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น
ต่อให้ซูสวินจะสงสัยก็ไม่เป็นไร เขาคิดไว้แล้วว่าจะบอกซูสวินอย่างไร อย่างไรเสียวันข้างหน้าก็อาจจะมีตำราแพทย์ปรากฏขึ้นมาอีกมากมาย! ถึงตอนนั้นก็ต้องอธิบายอยู่ดี

แต่สำหรับคนภายนอก จะแต่งเรื่องส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด
นี่คือสิ่งที่ลู่ไหวอันกับซูสวินปรึกษาตกลงกันไว้ตั้งนานแล้ว ว่าจะตอบคนภายนอกเป็นเสียงเดียวกันหมด ต่อให้เป็นซูว่างกับหลี่อิงก็ต้องพูดแบบนี้

"ชู่ว อาจารย์ เรื่องนี้จะทำเป็นเอิกเกริกไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ อย่างไรเสียคนที่มาตั้งแผงขายเขาก็แอบมาตั้งขายเหมือนกัน ผมก็แค่บังเอิญไปเจอเข้า
พอดีเห็นว่ามีตำราแพทย์ ก็เลยนึกถึงอาสวินที่ชอบแพทย์แผนจีน แถมยังตั้งใจเรียน หนังสือเล่มนี้น่าจะมีประโยชน์กับเธอ ก็เลยคิดจะเอาเสบียงสักสองสามจินไปแลกหนังสือกลับมา
ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนขายจะไม่ยอมขายหนังสือต้นฉบับให้ ยอมแค่ให้ผมเอากลับมาคัดลอกเท่านั้น
แต่การคัดลอกมันเสียเวลาเกินไป ผมเองก็ไม่ได้อยู่ตัวอำเภอนานขนาดนั้น ก็เลยตัดสินใจท่องจำมันมาเสียเลย"

ลู่ไหวอันพูดอย่างสบายๆ แต่หลี่ชิงไห่กลับปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ไอ้เด็กคนนี้จะรู้บ้างไหมเนี่ยว่าการท่องจำหนังสือทั้งเล่มมันยากกว่าการคัดลอกหนังสือทั้งเล่มเสียอีก!
แต่ความจำของลู่ไหวอันดันดีขนาดนี้ เรื่องนี้ทำเอาหลี่ชิงไห่ตกตะลึงไปเลย ถ้าซูสวินไม่บอกเขาก็คงไม่รู้หรอก!

"นี่ก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ล่ะนะ ฉันได้ดูหนังสือเล่มนี้แล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นหมอท่านไหนในยุคสมัยใดเป็นคนเขียน และไม่รู้ว่าสืบทอดกันมาได้อย่างไร แต่การใช้ยาในเล่มนั้นถือว่าคลาสสิกสุดๆ ใบสั่งยาที่ให้ไว้ก็เฉียบขาดมาก หมอท่านนั้นจะต้องผ่านการรักษาโรคช่วยชีวิตคนมาอย่างโชกโชนแน่นอน"