บทที่ 312 ปรามซูเลี่ยง

เป็นอย่างนี้ ลู่ไหวอันนั่งหรี่ตาครึ่งหนึ่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ แสร้งทำเป็นหลับ ทว่าความจริงกำลังคิดเรื่องของตัวเองอยู่
หลี่ชิงไห่พาซูสวินศึกษาใบสั่งยาในตำราแพทย์อย่างละเอียดอยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้ว่าเจอปัญหาอะไร สองศิษย์อาจารย์ต่างก็ขมวดคิ้วจ้องมองหนังสือ
หลี่อิงกับเหอฮวากินข้าวเสร็จก็ลงจากโต๊ะแล้ว ไปคุยอะไรกันอยู่ข้างนอกก็ไม่รู้ ทว่าส่วนใหญ่เป็นเหอฮวาที่พูด ส่วนหลี่อิงเป็นคนฟัง
บางครั้งก็จะพูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "น้องสะใภ้สาม ยังคงเป็นเธอที่มองอะไรทะลุปรุโปร่ง ฉันรู้แล้วว่าวันข้างหน้าควรจะทำยังไง!"

สามพี่น้องตระกูลซูที่อยู่บนโต๊ะยังคงดื่มกันอยู่ นอกเหนือจากเหล้านิดหน่อยที่ลู่ไหวอันกับหลี่ชิงไห่ดื่มไป ทั้งสามคนซัดเหล้ากันไปเกือบขวดครึ่งแล้ว ต่างก็มีอาการมึนเมากันไปบ้าง
ความจริงลู่ไหวอันไม่ค่อยเข้าใจเลย ซูเลี่ยงน่ารำคาญซะขนาดนี้ ทำไมตอนกินข้าวซูว่างถึงยังเรียกเขามา แถมยังคอยช่วยเหลือเขาอีก
คุณอาสามซูเชิ่ง พอเห็นซูเลี่ยงก็จะแขวะเขาไปสองประโยค แถมยังด่าเขาเป็นระยะๆ แต่ลู่ไหวอันมองไม่ออกเลยว่าเขาจะเกลียดชังซูเลี่ยง

อาศัยอยู่ที่นี่มาได้ระยะหนึ่ง ลู่ไหวอันถึงค่อยๆ สัมผัสได้ว่า สำหรับผู้คนในยุคสมัยนี้ คำว่าครอบครัวตระกูลเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งยวดสำหรับพวกเขา
เหมือนอย่างบ้านตระกูลเกา พวกเขาต้องรวมตัวกันให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ถึงจะได้รับผลประโยชน์ในกองพลมากขึ้น
ดังนั้นไม่ว่าซูว่างกับซูเชิ่งจะค่อนขอดซูเลี่ยงยังไง ถึงขนาดด่าทอซึ่งหน้า แต่ถ้าเกิดซูเลี่ยงไปมีเรื่องขัดแย้งกับคนนอก พวกเขาก็คงจะยืนอยู่ข้างซูเลี่ยงแน่นอน
และซูเลี่ยงก็ยึดติดกับจุดนี้ไว้แน่น ตอนอยู่ข้างนอก หรือเผชิญหน้ากับคนนอก เขาก็คือลูกน้องผู้ภักดีที่สุดของซูว่าง!
ลู่ไหวอันลองคิดดู เขาควรจะหาเวลาคุยกับซูว่างสักหน่อย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่ไหวอันตั้งใจจะไปบ้านจ้าวคังเสียหน่อย ไปดูว่าแม่ของจ้าวคังเป็นยังไงบ้าง ถือโอกาสถามเรื่องการไปโรงเรียนของจ้าวคังด้วย
แต่เขาจงใจเดินอ้อมไปอีกทาง เพื่อให้เดินผ่านบ้านของซูเลี่ยง
บ้านของซูเลี่ยงเริ่มวุ่นวายกันตั้งแต่เช้า ลู่ไหวอันได้ยินเสียงด่าทอของเถียนชุ่ยดังมาแต่ไกล

"ไอ้พวกตัวผลาญดีแต่กินแล้วก็ขี้เกียจสันหลังยาว เพิ่งจะมอบกุญแจให้พวกแกแป๊บเดียวเองนะ! ก็ผลาญเสบียงไปตั้งเยอะแยะ พวกแกเป็นผีตายอดตายอยากมาเกิดหรือไง!
ฉันยังอุตส่าห์คิดจะห่อกับข้าวเหลือๆ พวกเนื้อสัตว์กลับมาให้พวกแกกิน ใครจะไปรู้ว่าพวกแกมันตะกละขนาดนี้ กินข้าวมื้อเดียวซัดไปเท่ากับปริมาณสองมื้อ!
ฉันว่าวันนี้พวกแกก็ไม่ต้องกินกันแล้วล่ะ เสบียงอาหารของทุกคนถูกหักออกครึ่งหนึ่ง"