บทที่ 313 การสอบเข้าเรียน

ซูเลี่ยงถือบุหรี่ซองนั้นไว้ในมือ ในใจรู้สึกกระวนกระวายอย่างมาก แต่บนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น

"ไหวอัน คุณอารองไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ! อาไม่รู้เรื่องนี้เลย แถมก็ไม่มีใครกล้ามาพูดต่อหน้าอาด้วย ถ้าขืนอาได้ยินล่ะก็ อาจะซัดพวกมันให้ฟันหลุดหมดปากเลย
ส่วนคุณอาสะใภ้รองของหลาน เดี๋ยวอากลับไปจะซักไซ้ดู ถ้ากล้าไปพูดจาเหลวไหลข้างนอก อาจะจัดการหล่อนอย่างแน่นอน"

ซูเลี่ยงยังคงเสแสร้งต่อไป แต่ลู่ไหวอันไม่อยากจะเสแสร้งด้วยแล้ว เขาเปิดอกพูดตรงๆ

"คุณอารอง เลิกเสแสร้งได้แล้ว ผมไม่สนหรอกว่าก่อนหน้านี้คุณอาสะใภ้รองเคยพูดอะไรไว้ แต่หลังจากนี้ ผมไม่อยากได้ยินคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับอาสวินหลุดออกมาจากปากของคุณอาสะใภ้รองอีก!
ผมรู้ว่าตอนที่ผมไม่อยู่ในกองพล คุณไปหาพ่อตาผมอยู่บ่อยๆ คงจะเอาของที่ไม่ควรเอาไปไม่ใช่น้อยเลยล่ะสิ!
แต่ในใจคุณก็น่าจะรู้ดีว่าของพวกนั้นได้มายังไง! ผมสามารถตัดขาดของพวกนั้นได้ทั้งหมด หรือถึงขั้นรับพ่อตากับแม่ยายไปอยู่ด้วยเลยก็ได้!"

ซูเลี่ยงใจหายวาบ แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีว่าของพวกนั้นเป็นของใคร ยุคสมัยนี้ บ้านไหนจะมีธัญพืชละเอียดกิน? บ้านไหนจะมีน้ำตาลทรายแดง? บ้านไหนจะมีเนื้อกิน? ต่อให้พี่ชายของเขาเป็นหัวหน้ากองพล ก็หาของพวกนั้นมาไม่ได้หรอก! ล้วนต้องพึ่งพาลู่ไหวอันทั้งนั้น
จุดประสงค์ที่ซูเลี่ยงไปหาซูว่างในแต่ละครั้งก็แสนจะเรียบง่าย นั่นคือรักษาความสัมพันธ์ฉันพี่น้องไว้ จากนั้นก็บีบน้ำตาคร่ำครวญความยากจน ถือโอกาสเนียนกินข้าวด้วย แล้วก็ห่อกับข้าวที่เหลือกลับบ้าน
บางครั้งพี่ชายของเขาก็ยังแบ่งเนื้อให้เขาบ้างด้วย!