บทที่ 314 หนิวหนิวเรียกอาจารย์

ลู่ไหวอันยิ้มทักทาย
"พี่สะใภ้ อาการดีขึ้นแล้วหรือ ถึงลุกขึ้นมานั่งเองได้แล้ว?"

พอลู่ไหวอันเป็นฝ่ายทักทายก่อน ความประหม่าของหลี่เฟิ่งก็ลดลงไปบ้าง แต่มือยังคงกำเชือกฟางไว้แน่น! รีบเอ่ยตอบ
"ใช่แล้วจ้ะ ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว นอนอยู่บนเตียงมาตั้งหลายปี ร่างกายแข็งทื่อไปหมด ช่วงหลายวันนี้ให้คังจื่อช่วยพยุงฉันออกมาข้างนอก ขยับเขยื้อนร่างกาย ถือซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศด้วย!"

"ดีแล้วล่ะ ขยับตัวบ่อยๆ ไม่แน่อาจจะหายเร็วขึ้นนะ!"

"จ้ะๆ ใช่เลย!"

หนิวหนิวเห็นลู่ไหวอัน เธอยังจำเขาได้ คนที่เคยให้ลูกอมเธอกินนั่นเอง เธอวิ่งเตาะแตะเข้ามาหา กางแขนสองข้างออกให้ลู่ไหวอันอุ้ม