บทที่ 320 ไก่ผัดเผ็ดจานโต

หลี่อิงมองดูต้าฮวาแล้วถอนหายใจออกมา ต้าฮวานับว่าเป็นเด็กดีคนหนึ่ง เสียก็แต่สมองไม่ค่อยจะดีนัก
แต่เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หอม หอมจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่กลิ่นหอมนี้จะทำให้ต้าฮวาถึงกับหลงใหลจนเคลิบเคลิ้มไปได้
แต่คนเยอะขนาดนี้ เธอจะเรียกต้าฮวาเข้ามาในลานบ้านก็ไม่ได้ ทำได้เพียงเปิดประตูเดินเข้าไปเอง

ในห้องครัว น้ำซุปของไก่ผัดมันฝรั่งงวดลงไปมากแล้ว ใส่พริกหั่นเต๋าลงไป ผัดพลิกไปมาสักหนึ่งถึงสองนาที
เวลานี้ก็นำเส้นบะหมี่ที่เพิ่งต้มสุกและล้างน้ำเย็นแล้วใส่ลงไปโดยตรง คลุกเคล้าให้เข้ากัน รอให้ไฟอ่อนๆ ค่อยๆ ต้มไปอีกสองสามนาที ปล่อยให้น้ำซุปซึมซาบเข้าไปในเส้นบะหมี่ทุกเส้น ไก่ต้าผานจีก็ถือเป็นอันเสร็จสมบูรณ์

หลี่อิงเดินเข้าไปในครัวดูก็พบว่า ลู่ไหวอันกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเพียงลำพัง! เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ไม่มีผิด
แต่เวลานี้เธอไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว ถึงขนาดไม่กล้าแม้แต่จะถามว่าซูสวินอยู่ที่ไหน

"ไหวอัน หลานทำอะไรเนี่ย! หอมขนาดนี้ ได้กลิ่นมาแต่ไกลเลย หลานไม่รู้หรอกว่าเมื่อกี้หน้าลานบ้านเรามีคนมายืนล้อมวงกันเต็มไปหมดแล้ว!"

"ทำไก่ต้าผานจี แล้วก็ตุ๋นซุปไก่น่ะ คนมายืนมุงเต็มไปหมดก็ช่วยไม่ได้นี่นา! มีไก่แค่สองตัวนี้ ต่อให้คิดจะแบ่งก็ไม่พอแบ่งหรอก!"