บทที่ 321 อยากมีลูก

ลู่ไหวอันยิ้มพลางแบมือทั้งสองข้างออก ไม่เชื่อก็ช่วยไม่ได้นี่นา อย่างไรเสียพ่อก็หาหลักฐานไม่เจอหรอก
อีกอย่าง เวลาแค่ครึ่งวัน ใครหน้าไหนวิ่งขึ้นเขา ก็ทำได้แค่เดินเล่นรอบหนึ่งแล้วก็ลงมา ไม่มีเวลาเดินเข้าไปลึกกว่านั้นหรอก
ใครจะไปคิดล่ะว่าลู่ไหวอันจะวิ่งข้ามเขาไปตั้งหลายลูก แล้วก็วิ่งกลับมาแล้ว!

หลี่อิงกับซูว่างมองดูสองสามีภรรยาวัยรุ่นกระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้ แต่ท้องของพวกเขาสองคนกลับอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ออกมาเสียแล้ว
ซูว่างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ไหวอัน ไอ้นี่เรียกว่าอะไรนะ ไก่ต้าผานจีใช่ไหม ทำเสร็จแล้วใช่ไหม? กินข้าวกันได้หรือยัง?"

ถึงจะเป็นประโยคคำถาม แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้วว่า รีบกินข้าวกันเถอะ! เดิมทีก็หิวจนทนไม่ไหวอยู่แล้ว ยิ่งมาโดนกลิ่นหอมนี่เย้ายวนอีก ถ้ายังไม่ได้กินข้าว แค่กลืนน้ำลายก็คงอิ่มแล้วล่ะ

"สุกแล้วๆ ไก่ต้าผานจีเสร็จแล้ว ตอนนี้กินได้เลย ส่วนซุปไก่ยังต้องรออีกหน่อย พอดีเลยพอกินข้าวเสร็จ ซุปก็น่าจะตุ๋นได้ที่พอดี"