บทที่ 322 เจิ้งเหยียนหายตัวไป

ซูสวินถูกเขย่าจนหยุดไม่ได้ ปากก็พึมพำออกมากระท่อนกระแท่น
"ฉัน... ฉันอยากมีลูก!"

สุดท้ายทั้งสองคนก็ล้มตัวลงนอนอย่างหมดแรง จะมีลูกหรือไม่นั้นไม่รู้หรอก แต่อย่างไรเสียพวกเขาทั้งสองคนก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

รุ่งเช้าวันต่อมา จ้าวคังมาถึงบ้านตระกูลซูแต่เช้าตรู่ เวลานี้ซูสวินกับลู่ไหวอันยังคงนอนหลับสนิทอยู่เลย! อย่างไรเสียเมื่อคืนก็เหน็ดเหนื่อยเพื่อลูกมามากนี่นา ซูว่างเห็นเข้า ก็รีบกวักมือเรียกจ้าวคังให้เข้ามาข้างใน

"คังจื่อมาแล้ว รีบเข้ามาสิ ไปยืนทำอะไรอยู่ข้างนอกล่ะ? ทำไม? ไม่มาแค่ไม่กี่วันก็ทำตัวห่างเหินแล้วหรือ?"

จ้าวคังเกาหัว
"ปะ... เปล่านะ อาจารย์ปู่ ผมมาสอบน่ะ ผม... ผมตื่นเต้น"