บทที่ 323 เสนอตัวขอไปดูสักรอบ

ซูว่างฟังแล้ว เรื่องนี้เขาคุ้นเคยดีนี่นา! เมื่อก่อนลู่ไหวอันก็เป็นแบบนี้บ่อยๆ

"นี่ น้องสาม นายฟังพี่นะ เรื่องนี้พี่มีประสบการณ์ พวกพรานล่าสัตว์น่ะ! ก็เป็นแบบนี้แหละ พอเข้าป่าปุ๊บก็ลืมวันลืมคืนไปเลย ไหวอันก็เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง ช่วงแรกๆ พวกเราก็เป็นห่วงแทบแย่ แต่ตอนหลังก็ค่อยๆ ชินไปเอง นายอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ดีไม่ดีเจิ้งเหยียนก็อาจจะเป็นแบบเดียวกันนี่แหละ! นายรออีกหน่อยเถอะ"

การเข้าป่าไปแล้วมันยากที่จะรับประกันว่าจะกลับมาได้ตรงเวลาจริงๆ แต่ลู่ไหวอันลองคิดดูแล้ว คำพูดนี้ของซูว่างเขาไม่ยอมรับหรอกนะ หลายครั้งก่อนหน้านี้ที่เขาเข้าป่า เขาล้วนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อคำนวณเวลาขากลับ บอกว่าจะกลับวันไหนก็ต้องกลับวันนั้น
เพียงแต่ช่วงหลังๆ ที่ไปทำธุระที่คอมมูนหรือในตัวอำเภอ ลู่ไหวอันยอมรับว่าตัวเองออกไปทีก็หายไปหลายวันจริงๆ แต่ก็มักจะฝากคนมาส่งข่าวคราวเสมอ เพื่อให้พวกเขาวางใจ
เขาเป็นคนที่ทำให้คนอื่นวางใจได้มากเลยนะ ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนี้ แต่ปากกลับเอ่ยปลอบใจซูเชิ่ง

"คุณอาสาม พ่อพูดถูกแล้วล่ะ! ก่อนเข้าป่าพวกเราก็กะเกณฑ์ไว้เป็นอย่างดี แต่สถานการณ์หลังจากเข้าป่าไปแล้วมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะควบคุมได้ จะเจอสัตว์ป่าอะไรบ้าง มีที่ไหนเหมาะจะแวะพักหรือพักค้างคืน สภาพเส้นทางเป็นยังไง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นปัญหา ถ้าเกิดหลงเข้าไปในเขตที่ไม่คุ้นเคย ปัญหาพวกนี้ก็ยิ่งคาดเดาล่วงหน้าไม่ได้เลย ในมุมมองของผมนะ! คลาดเคลื่อนไปสักสามวันถือว่าเป็นเรื่องปกติ!
แต่ว่า คุณอาสาม ช่วงนี้ผมอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ เอาอย่างนี้แล้วกัน คุณอาสามก็ไม่ต้องให้คุณอาสะใภ้สามวิ่งขึ้นเขาหรอก ผมเดินเท้าไว พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านพี่ใหญ่เจิ้งสักรอบ ไปดูสถานการณ์ก่อน"

ซูเชิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจจนยกมือทั้งสองข้างขึ้นประกบกันไหว้
"ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีเลย ความจริงจะให้คุณอาสะใภ้สามของหลานไปสักรอบก็ได้ แต่จะให้หล่อนขึ้นเขาไปคนเดียว อาเองก็ไม่ค่อยวางใจ แต่ถ้าอาจะตามไปด้วย! อาก็คงตามความเร็วของหล่อนไม่ทัน กลับจะกลายเป็นตัวถ่วงเสียเปล่าๆ อาคิดอยู่ว่าถ้าไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ ก็จะให้หลานไปเป็นเพื่อนหล่อนสักรอบ หรือไม่ก็ ไหวอัน หลานไปกับคุณอาสะใภ้สามดีไหม? หลานไปคนเดียวจะไหวหรือ?"