บทที่ 324 ไม่อยู่บ้านจริงๆ ด้วย

"แกล้งหลับใช่ไหม? เอาเถอะ! เธอนอนต่อไปเถอะ ฉันไปก่อนนะ แต่มีเรื่องหนึ่งต้องบอกเธอไว้ล่วงหน้า ถ้าไปบ้านเจิ้งเหยียนแล้วไม่เจอเขา ฉันอาจจะเข้าไปตามหาในป่าลึกสักหน่อย แต่เธอวางใจได้เลย ถ้าวันนี้ฉันกลับมาไม่ได้ ฉันจะฝากคนมาส่งข่าวแน่นอน"

ลู่ไหวอันคิดเอาไว้ในใจตั้งนานแล้ว พอไปถึงบ้านเจิ้งเหยียน ถ้าเขาอยู่บ้าน นั่นก็เป็นเรื่องดีที่สุด ทุกคนจะได้สบายใจ
ไม่ว่าเขาจะพาเจิ้งเหยียนกลับมาที่กองพลตงเฟิง หรือเจิ้งเหยียนต้องการพักผ่อนต่อหรือล่าสัตว์ต่อ แล้วปล่อยให้เขากลับมาคนเดียว เขาก็สามารถกลับถึงบ้านได้ตรงเวลาในวันนี้
ดีไม่ดีถ้ามีเวลา ก็ยังสามารถวิ่งไปได้ไกลกว่านั้น แวะไปบ้านคุณตาสักรอบ ดูว่ามีสัตว์ป่าให้รับซื้อบ้างไหม

แต่ถ้าเจิ้งเหยียนไม่อยู่ ถึงแม้จะรู้ว่าเจิ้งเหยียนเก่งกาจมาก แต่เขาก็ยังอยากจะเดินเข้าไปในป่าลึกอีกสักหน่อย เพื่อดูว่าจะสืบข่าวคราวของเจิ้งเหยียนได้ไหม
ถ้าได้ข่าวไม่ดี ก็อาจจะต้องอยู่ในป่าสักสองวัน นี่เป็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด ซึ่งลู่ไหวอันไม่อยากให้เกิดขึ้น
ซูสวินเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น พอได้ยินลู่ไหวอันพูดแบบนี้ เธอก็มุดตัวออกมาจากใต้ผ้าห่มทันที

"กลับมาตรงเวลาไม่ได้อีกแล้วหรือ?"

ทุกครั้งที่ลู่ไหวอันออกเดินทาง สิ่งที่ซูสวินกลัวที่สุดก็คือการกำหนดวันกลับที่แน่นอนไม่ได้ ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไปแค่วันเดียว แต่ก็มักจะถูกเรื่องนู้นเรื่องนี้ทำให้ล่าช้าอยู่เสมอ