บทที่ 327 ร้ายมากกว่าดี

เหอซานตื่นเต้นขึ้นมาในพริบตา "อะไรนะ? เมื่อสองวันก่อนแกยังเจอเขาอยู่งั้นหรือ? ตอนไหน? แล้วเขาไปทางไหน?"

"โอ๊ย คุณลุงเหอ ทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ ทำเอาฉันตกใจหมดเลย" ชายคนนั้นตบหน้าอกตัวเองพลางพูดด้วยความประหม่า

"เป็นอะไรไป ทำไมถึงทำหน้าเคร่งเครียดกันขนาดนี้ล่ะ! ระ... เรื่องนี้มันสำคัญมากหรือ? ตอนนั้นฉันทักทายเขานิดหน่อย เขาก็เดินจากไปแล้ว"

"สำคัญมากสิ ตอนนี้เขาเข้าป่าไปหลายวันแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงา พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปทางไหน แกรีบเล่ามาสิ ว่าแกไปเจอเขาที่ไหน"

เวลานี้ สามพ่อลูกตระกูลเหอกับลู่ไหวอันต่างก็รู้สึกทั้งคาดหวังและหวาดกลัว คาดหวังว่าจะได้ข่าวคราวของเจิ้งเหยียน ได้รู้ว่าเขามุ่งหน้าไปทางทิศไหน แต่ก็หวาดกลัวว่าทิศทางที่เขาไปจะเป็นทิศทางที่พวกเขากำลังคิดอยู่ตอนนี้นี่สิ