บทที่ 328 สถานการณ์ของเจิ้งเหยียน

ลู่ไหวอันเชื่อมั่นในความสามารถของเจิ้งเหยียน ในเมื่อเขารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะกลับมาภายในห้าวัน เจ้าตัวก็ต้องมั่นใจอยู่แล้ว
บางทีตอนนั้นอาจจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นถึงได้ถูกขังเอาไว้

ลู่ไหวอันอยากจะไปช่วยเขา ย่อมไปพร้อมกับคุณตาเหอไม่ได้ เขาต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ด้วยความเร็วสูงสุด แบบนี้อาจจะไปถึงในวันพรุ่งนี้
เขามองไปทางคุณตาเหอ คุณตาเหอน่าจะอธิบายเสร็จแล้ว บนใบหน้าของแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า คุณยายเหออดไม่ได้ที่จะปาดน้ำตา

ลู่ไหวอันอยากจะล่วงหน้าไปก่อน แต่จะให้คุณตาเหอรู้ไม่ได้ ถ้าคุณตาเหอรู้ ต้องไม่ยอมให้เขาไปแน่ๆ ดังนั้นลู่ไหวอันจึงทำได้เพียงแกล้งถามขึ้นมาลอยๆ บนใบหน้าต้องไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาให้เห็น
"คุณตาเหอ ที่ผมถามคุณตาเมื่อกี้ คุณตายังไม่ได้ตอบผมเลยนะ! ตกลงว่าช่องเขาปากพยัคฆ์มันอยู่ที่ไหนกันแน่ แค่เดินตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ก็พอแล้วใช่ไหม?"

เป็นอย่างที่คิด คุณตาเหอนึกว่าลู่ไหวอันอยากจะทำความคุ้นเคยกับเส้นทางล่วงหน้า เขาไม่มีทางคิดเลยว่าลู่ไหวอันจะมุ่งหน้าไปช่องเขาปากพยัคฆ์เพียงคนเดียวในตอนนี้
"เฮ้อ หลานฟังนะ ช่องเขาปากพยัคฆ์น่ะ! อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จริงๆ นั่นแหละ เดินตรงไปตามทิศทางนี้ ใช้เวลาประมาณวันครึ่ง ถึงตอนนั้นหลานก็ต้องระมัดระวังตัวให้จงหนักเลยนะ
เพราะเสือพวกนั้นมันไม่ได้อยู่แต่ในช่องเขาปากพยัคฆ์ตลอดเวลาหรอก พวกมันก็ออกเดินเพ่นพ่านไปทั่วเหมือนกัน มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะมาทางฝั่งพวกเรา
แต่เสือมันก็ฉลาด มันไม่วิ่งมาใกล้ฝั่งพวกเรามากนักหรอก มันก็รู้ว่าแถวนี้มีคนอาศัยอยู่เยอะ"

"ช่องเขาปากพยัคฆ์ที่พวกเราพูดถึงน่ะ! มีจุดสังเกตพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง คือมีภูเขาสองลูก ภูเขาสองลูกนี้รูปร่างแปลกประหลาดมาก ฐานแคบ ยิ่งขึ้นไปข้างบนก็ยิ่งกว้างออก แต่พอสูงขึ้นไปอีกกลับแคบลง ถึงขนาดค่อยๆ บรรจบเข้าหากัน มองดูแต่ไกลเหมือนกับปากที่อ้ากว้าง นี่แหละคือปากพยัคฆ์
ระหว่างภูเขาสองลูกมีทางเดินเล็กๆ เข้าไปในภูเขา ปกติพวกเราจะเดินไปตามทางเส้นนี้ พอเข้าไปในทางเส้นนี้ ก็เท่ากับเดินเข้าปากพยัคฆ์ ไม่มีใครรอดชีวิตออกมาได้!
เพราะช่องเขาปากพยัคฆ์ไม่ได้หมายถึงแค่ภูเขาสองลูกนี้ หรือแค่ปากพยัคฆ์นี้เท่านั้น แต่มันคือเทือกเขาที่อยู่ด้านหลังภูเขาสองลูกนี้ต่างหาก ที่นั่นมันคือถิ่นที่อยู่ของเสือชัดๆ!
หลานลองคิดดูสิ แค่เสือตัวเดียวก็กลัวจะแย่อยู่แล้ว นี่ถึงขนาดกล้าวิ่งเข้าไปในฝูงเสือ นั่นมันรนหาที่ตายไม่ใช่หรือไง!"