บทที่ 329 ค้างคืนบนต้นไม้

เจิ้งเหยียนพิงหลังกับโขดหิน ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ตอนนี้คงไม่มีใครรู้เลยสินะว่าเขาอยู่ที่ไหน! ต่อให้คุณอาสามซูพบว่าเขาไม่กลับไปตามกำหนด แล้วไปตามคนมาช่วย ก็ไม่มีใครหาเขาพบหรอก

ไม่มีใครคิดหรอกว่าเขาจะมาที่ช่องเขาปากพยัคฆ์เพียงลำพัง ต่อให้เดาได้ พวกเขาก็คงไม่กล้ามาอยู่ดี

กว่าพวกเขาจะนึกถึงที่นี่ได้ก็คงผ่านไปนานมากแล้ว และเมื่อถึงตอนนั้น ศพของเขาอาจจะค่อยๆ ถูกสัตว์ป่าบางชนิดรุมทึ้งกัดกินไปจนหมดแล้วก็ได้

เขามองดูเสบียงแห้งและน้ำที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในมือ คิดในใจว่า ต่อให้ค่อยๆ กินแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ! ก็แค่ยืดเวลาตายออกไปเท่านั้น สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความตายอยู่ดี