บทที่ 330 รอความตาย

คนที่อยู่ในป่าคืนนี้ยังพอหลับลงได้ อย่างไรเสียพวกเขาก็เดินทางมาทั้งวัน บางคนล้มตัวลงนอนบนพื้นก็หลับไปเลย ลู่ไหวอันเองก็พิงต้นไม้หลับไปเหมือนกัน แต่ทว่าครอบครัวของซูว่างกับครอบครัวของซูเชิ่งแห่งกองพลตงเฟิงกลับไม่มีใครข่มตาหลับลงเลยสักคน

หลังจากหลี่อิงกลับถึงบ้านในตอนเย็น ซูสวินก็ยังไม่เลิกงานกลับมา และก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของลู่ไหวอัน แต่เธอไม่ได้ร้อนใจ กลับรีบไปทำกับข้าวแทน คิดว่ารอพวกเขาตอนกลับมาจะได้กินข้าวร้อนๆ
พอเธอทำกับข้าวเสร็จ ซูสวินก็กลับมาพอดี แต่ก็ยังไร้วี่แววของลู่ไหวอัน เวลานี้ซูสวินรู้แล้วว่าคืนนี้ลู่ไหวอันอาจจะไม่กลับมาแล้ว

สองสามีภรรยาเฒ่าตระกูลซูยังคิดจะรอต่อไป แต่ซูสวินกลับเอ่ยขึ้น
"พวกเรากินกันก่อนเถอะจ้ะ! คาดว่าวันนี้ไหวอันคงไม่กลับมาแล้วล่ะ"

"อะไรนะ ทำไมถึงไม่กลับมาล่ะ? เขาฝากคนมาบอกหรือ?"

"เปล่าจ้ะ เขาบอกไว้ตั้งแต่ก่อนไปแล้ว"