บทที่ 341 รอฉันก่อน

พวกชาวเขาคิดในใจว่าเดี๋ยวค่อยผลัดกันแบกคนละช่วง ไม่ต้องทำเปลหามก็ได้
แต่ลู่ไหวอันพอแบกเจิ้งเหยียนขึ้นหลังแล้วก็ไม่คิดจะวางลงเลย หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน พละกำลังของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาตั้งนานแล้ว
ลู่ไหวอันแบกคนไว้บนหลัง แล้วสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว เดินเร็วยิ่งกว่าพวกชาวเขาที่ใช้ชีวิตเดินป่ามาทั้งชีวิตเสียอีก

ก่อนไป ลู่ไหวอันเอ่ยทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
"ผมแบกพี่ใหญ่เจิ้งล่วงหน้าไปก่อนนะ พวกคุณไม่ต้องรีบตามมาหรอก เดินตามความเร็วของพวกคุณไปเถอะ"

"ได้ๆ หลานล่วงหน้าไปก่อนเลย พวกเราจะตามไปทีหลัง"

มีคนไม่เอาคำพูดของลู่ไหวอันมาใส่ใจ จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ มองดูแผ่นหลังของลู่ไหวอันที่ค่อยๆ ลับสายตาไป เขาถึงได้อ้าปากค้างแล้วเอ่ยถาม
"นี่ เขาตั้งใจจะแบกเจิ้งเหยียนกลับไปคนเดียวจริงๆ หรือเนี่ย? ที่เขาพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงหรือ?"

"มะ... ไม่น่าจะใช่หรอกมั้ง! น่าจะเป็นเพราะช่วงแรกพละกำลังยังดีอยู่ เดี๋ยวก็คงไม่เร็วขนาดนี้แล้วล่ะ พวกเราเร่งฝีเท้าตามเขาให้ทันก็พอ!"