บทที่ 343 กลับมากันหมดแล้ว

ก่อนที่ลู่ไหวอันจะหลับตาลง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ช่างดีเหลือเกิน! ได้จูบภรรยาของตัวเองแล้ว แถมยังไม่ใช่ในความฝันด้วย! พึงพอใจแล้ว!

เขาหลับสนิทจนลืมวันลืมคืน ต่อให้ข้างนอกจะมีเสียงเอะอะโวยวายดังไม่หยุด ก็ไม่สามารถปลุกเขาให้ตื่นได้

"ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณลุงเหอกับพวกเขายังไม่กลับมาอีกล่ะ? มองไม่เห็นภูเขาฝั่งตรงข้ามแล้วนะ!"

"นี่ ซูสวิน หล่อนเข้าไปถามลู่ไหวอันดูสิว่าตกลงมันยังไงกันแน่ เขาบอกว่าพวกคุณลุงเหอจะกลับมาล่าช้าหน่อยไม่ใช่หรือไง?"

"นั่นสิ ป่านนี้แล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงา จะไม่ให้พวกเราร้อนใจได้ยังไง? ตกลงว่าการนอนของลู่ไหวอันสำคัญ หรือความปลอดภัยของพวกคุณลุงเหอยี่สิบกว่าคนสำคัญกว่ากันแน่? ฉันดูแล้วหล่อนก็เป็นพวกแยกแยะอะไรไม่ออกเหมือนกัน หลบไปเลย ถ้าหล่อนไม่เข้าไปถาม ฉันจะเข้าไปถามเอง"