บทที่ 156: การบริหารความเสี่ยงแบบเป็นกิจวัตร

คำพูดของโจวเหลียงอันเหมือนกับการตบหน้าอย่างรุนแรง ทำให้ผู้คนจำนวนมากหน้าร้อนผ่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหน้าเขตเศรษฐกิจสำคัญอย่างเขตจินซาน เขตไห่กั่ง และอื่นๆ ต่างไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เมื่อก่อนนี้ ตำบลอันอี๋เป็นเพียงตำบลที่พัฒนาได้ค่อนข้างดีในสายตาของพวกเขาเท่านั้น หากเทียบในแง่ของระดับอุตสาหกรรม เนื้อหาทางเทคโนโลยี หรือการสนับสนุนนโยบาย ก็ไม่สามารถเทียบได้เลยกับ "ลูกรัก" ของเทศบาลอย่างพวกเขา แต่ตอนนี้ ในการสอบครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ พวกเขากลับสอบตกกันเป็นแถว ในขณะที่ตำบลอันอี๋ส่งมอบคำตอบที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ ความแตกต่างนี้ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายและท้อแท้เป็นอย่างมาก

โจวเหลียงอันไม่ได้กล่าวตำหนิต่อไป จุดประสงค์ของการกระตุ้นได้บรรลุผลแล้ว หากพูดต่อก็จะเกินความจำเป็น เขาหันไปทางเฉินเจี๋ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “สหายเฉินเจี๋ย ขอให้คุณช่วยอธิบายประสบการณ์และวิธีการของตำบลอันอี๋ให้เพื่อนร่วมงานฟังหน่อย ไม่ต้องกังวลอะไร คิดอะไรได้ก็พูดออกมาได้เลย ขอให้ละเอียดและเป็นรูปธรรม” “วันนี้ พวกเราทุกคนคือนักเรียนของคุณ”

เฉินเจี๋ยพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันไปมองทุกคนด้วยท่าทีนอบน้อม: “ท่านโจวเลขาฯ ท่านเซี่ยผู้ว่าฯ และผู้นำทุกท่าน ก่อนอื่น ผมในนามของรัฐบาลตำบลอันอี๋ ขอขอบคุณอย่างจริงใจต่อคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลเทศบาลสำหรับคำยืนยันและการให้กำลังใจในการทำงานของเราครับ” 

“พูดตามตรง เมื่อฟังคำพูดของท่านโจวเลขาฯ ผมรู้สึกละอายใจครับ”

ทันทีที่เขาพูด เขาไม่ได้แสดงความภาคภูมิใจในความสำเร็จเลย แต่กลับเริ่มทำการวิจารณ์ตัวเองก่อน การเปิดฉากแบบนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ