ตอนที่ 56

บทที่ 56: การสร้างโครงสร้างทางเศรษฐกิจและสังคมแบบ "ลูกมะกอก"

minibunny · 6,548 ตัวอักษร

บทที่ 56: การสร้างโครงสร้างทางเศรษฐกิจและสังคมแบบ "ลูกมะกอก"หลินหนานตงเรียกเกาเจี้ยนและเฉินเจี๋ยมาอยู่ด้วยกัน และจัดให้ทั้งคู่เป็นคู่หูทำงาน“เกาเจี้ยน เธออายุมากกว่าเฉินเจี๋ย และจบเศรษฐศาสตร์มาโดยตรง สำหรับหัวข้อวิจัยนี้ ด้านวิชาการ เธอเป็นคนหลักนำ” หลินหนานตงให้เกาเจี้ยนมีอำนาจตัดสินใจก่อน เพื่อให้เกียรติเขาอย่างเต็มที่จากนั้น เขากล่าวกับเฉินเจี๋ยว่า:“เฉินเจี๋ย เธอสมองไว ต้องเรียนรู้และขอคำแนะนำจากสหายเกาเจี้ยนให้มาก ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยที่ดี และจัดการงานด้านเอกสารข้อมูลให้เรียบร้อย” “รับทราบครับ/ค่ะ ท่านหลิน” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันการทำงานของทีมบุกเบิกจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หลินหนานตงจัดห้องประชุมเล็กๆ ให้พวกเขา เพื่อให้ทั้งคู่นำเสนอโครงร่างรายงานเบื้องต้น “เกาเค่อ” ทันทีที่เฉินเจี๋ยนั่งลง เขาก็รินน้ำให้เกาเจี้ยนอย่างกระตือรือร้น ท่าทางนอบน้อมอย่างมาก “ครั้งนี้ต้องพึ่งพาคุณทั้งหมดแล้วครับ พวกแบบจำลองและข้อมูลทางเศรษฐศาสตร์ ผมไม่ค่อยเข้าใจ คุณคืออาจารย์ของผม คุณชี้ไปทางไหน ผมจะตีไปทางนั้น”เกาเจี้ยนรู้สึกปลื้มใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถ่อมตัวและสุภาพกับคนนอกวงโคจรอย่างเขาถึงเพียงนี้ ความอัดอั้นในใจของเกาเจี้ยนที่เกิดจากการไม่ได้รับความสำคัญมาเป็นเวลานานจางหายไปในทันที เขาดันแว่นตาขึ้นและกล่าวอย่างจริงจัง: “สหายเฉินเจี๋ย คุณสุภาพเกินไปแล้วครับ เราต่างคนต่างเรียนรู้ ช่วยกันทำงานให้สำเร็จ”เกาเจี้ยนเข้าสู่โหมดทำงานอย่างรวดเร็ว เขาเปิดคอมพิวเตอร์ ดึงแผนภูมิข้อมูลทางเศรษฐกิจต่างๆ ออกมา และเริ่มอธิบายสถานการณ์เศรษฐกิจมหภาคปัจจุบันให้เฉินเจี๋ยฟัง “ดูสิ เฉินเจี๋ย ปัญหาหลักที่เราเผชิญอยู่คือความไม่สมดุลของม้าสามตัวที่ลากจูงเศรษฐกิจ”เกาเจี้ยนชี้ไปที่กราฟเส้นบนหน้าจอและวิเคราะห์อย่างเป็นมืออาชีพ “ในอดีต เราพึ่งพาการลงทุนและการส่งออกมากเกินไปในการขับเคลื่อนการเติบโต แรงขับเคลื่อนของม้าที่ชื่อการบริโภคนั้นอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด” “ดังนั้น แก่นของรายงานของเราจึงควรหมุนรอบวิธีที่จะ ‘กระตุ้นอุปสงค์ภายในประเทศและกระตุ้นการบริโภค’”นี่เป็นมุมมองที่ถูกต้องและเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง เฉินเจี๋ยพยักหน้าอย่างตั้งใจ แสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ จากนั้นเขาก็แสดงบทบาทเป็นนักเรียนที่อยากรู้อยากเห็นและตั้งคำถามของตัวเอง: “เกาเค่อ สิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้องมากครับ ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่ผมยังไม่เข้าใจ ชาวบ้านอย่างเราก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินเลย ทำไมถึงไม่กล้าใช้จ่ายกันล่ะครับ? เป็นเพราะพวกเขารู้สึกไม่มั่นคงในใจหรือเปล่า?”“ไม่มั่นคง?” เกาเจี้ยนตกตะลึงเล็กน้อย “ใช่ครับ” เฉินเจี๋ยเกาหัวและทำหน้าสับสน “อย่างพ่อแม่ของผม พวกท่านเป็นชาวนา ใช้ชีวิตอย่างประหยัดอดออมมาทั้งชีวิต มีเงินนิดหน่อยก็จะฝากธนาคารหมด จะให้ซื้อทีวีใหม่สักเครื่อง พวกท่านก็เสียดาย ผมถามเหตุผล พวกท่านก็บอกว่า กลัวว่าอนาคตจะป่วยแล้วไม่มีเงินรักษา กลัวแก่แล้วไม่มีใครเลี้ยงดู” “ผมเลยคิดว่า อาจจะต้องทำให้ชาวบ้านไม่รู้สึกกังวลเกี่ยวกับอนาคตก่อน ศักยภาพการบริโภคของพวกเขาถึงจะถูกปลดปล่อยออกมาอย่างแท้จริงได้ไหม? เช่น ถ้าเราสามารถสร้างระบบประกันสังคมที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นครอบคลุมทุกคน เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องกังวลเรื่องการเรียน การรักษาพยาบาล และการเกษียณอายุ ตอนนั้นทุกคนถึงจะกล้าใช้จ่ายหรือเปล่าครับ?”คิ้วของเกาเจี้ยนเริ่มขมวดเข้าหากัน คำพูดของเฉินเจี๋ยนี้ดูเหมือนเป็นการพูดคุยเรื่องในครอบครัว ใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย แต่กลับค่อยๆ นำทางให้เขาเกิดความคิดใหม่ เขาคิดมาตลอดว่าจะใช้เครื่องมือนโยบายทางเศรษฐศาสตร์มหภาคกระตุ้นการบริโภคได้อย่างไร เช่น การลดอัตราดอกเบี้ย การลดภาษี หรือการแจกคูปองบริโภค แต่เขากลับละเลยพื้นฐานทางจิตวิทยาสังคมที่สำคัญที่สุดที่อยู่เบื้องหลังพฤติกรรมการบริโภค นั่นคือ ความรู้สึกมั่นคง ใช่แล้ว ถ้าไม่มีความมั่นคง จะพูดถึงการบริโภคได้อย่างไร? “ที่เธอพูดมา... มีเหตุผล” เกาเจี้ยนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคว้าบางสิ่งบางอย่างได้ แต่ก็ยังคลุมเครืออยู่เมื่อเฉินเจี๋ยเห็นดังนั้น เขาก็ไม่เจาะลึกต่อ แต่เปลี่ยนหัวข้อและทำตัวเป็นนักเรียนที่กระหายความรู้ต่อไป “เกาเค่อ ผมเห็นผู้เชี่ยวชาญบางคนบอกว่าตอนนี้กำลังมีการผลิตส่วนเกิน โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมเหล็กและซีเมนต์ การปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมของเราคือการปิดโรงงานเหล่านี้ แล้วไปพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคใช่ไหมครับ?” “อืม แนวคิดหลักก็ประมาณนั้น” เกาเจี้ยนพยักหน้า “การกำจัดกำลังการผลิตที่ล้าหลังและบ่มเพาะอุตสาหกรรมเกิดใหม่เชิงยุทธศาสตร์เป็นเส้นทางที่จำเป็นสำหรับการยกระดับอุตสาหกรรมของประเทศ”“แล้ว... คนงานในโรงงานที่ถูกปิดล่ะครับ พวกเขาจะทำอย่างไร? การที่คนงานหลายหมื่นหลายแสนคนต้องตกงานในทันที จะไม่ก่อให้เกิดปัญหาสังคมหรือครับ?” เฉินเจี๋ยโยนคำถามง่ายๆ อีกข้อหนึ่ง เกาเจี้ยนตะลึงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ การคิดถึงการยกระดับอุตสาหกรรมของเขา มักจะเป็นไปในมุมมองของการวางผังอุตสาหกรรมมหภาค มันคือการเลือกเส้นทางเทคโนโลยีและการจัดสรรเงินทุน เขาไม่ค่อยนึกถึงว่าเบื้องหลังข้อมูลที่เย็นชานั้น มีคนงานที่มีชีวิตชีวาที่ต้องเลี้ยงดูครอบครัวอยู่“นี่...” เกาเจี้ยนพูดไม่ออกชั่วขณะ “เกาเค่อ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้บอกว่าห้ามปิด” เฉินเจี๋ยรีบอธิบาย “ผมแค่คิดว่า เราสามารถเตรียม ‘เบาะรองรับทางสังคม’ ที่รองรับไว้ล่วงหน้าก่อนการปิดได้หรือไม่?” “เช่น ให้รัฐบาลออกเงินสำหรับการฝึกอบรมทักษะอาชีพครั้งใหญ่ สำหรับคนงานที่ถูกเลิกจ้างเหล่านี้ นำทางพวกเขาไปสู่ตำแหน่งงานใหม่ หรือให้เงินอุดหนุนการเริ่มต้นธุรกิจ เพื่อสนับสนุนให้พวกเขาหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง” “เราไม่สามารถปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการยกระดับอุตสาหกรรมตกอยู่กับกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งอย่างสมบูรณ์ ประเทศควรให้หลักประกันในการเปลี่ยนผ่านที่ราบรื่นแก่พวกเขา ด้วยวิธีนี้ แรงต่อต้านการปฏิรูปจะไม่ลดลงมากหรือครับ?”เกาเจี้ยนจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดอย่างสิ้นเชิง คำถามแต่ละข้อของเฉินเจี๋ยดูเหมือนง่าย แต่กลับแทงเข้าที่จุดอ่อนในแบบจำลองความคิดของเขาได้อย่างแม่นยำ เขาพบว่าทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ที่เขาได้เรียนรู้ แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน ดูเหมือนอ่อนแออย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญกับความเป็นจริงทางสังคมที่ซับซ้อนและใหญ่โตของประเทศจีน แต่เฉินเจี๋ยกลับสามารถมองจากมุมมองของ “ผู้คน” จากความยุติธรรมและความมั่นคงทางสังคม เติมเต็มความห่วงใยด้านมนุษยธรรมที่อบอุ่นและการพิจารณาทางการเมืองที่ลึกซึ้ง ให้กับปัญหาทางเศรษฐกิจที่เย็นชาในช่วงหลายวันต่อมา การสนทนาของทั้งสองคนส่วนใหญ่เป็นไปในรูปแบบนี้ เกาเจี้ยนรับผิดชอบในการนำเสนอแนวคิดทางเศรษฐศาสตร์แบบมืออาชีพ ส่วนเฉินเจี๋ยรับผิดชอบในการตั้งคำถามแบบ "คนไม่รู้" จากมุมมองของสังคม การดำรงชีวิตของผู้คน และการเมือง เพื่อเสริมและตั้งข้อสงสัย ในตอนแรก เกาเจี้ยนยังคงพยายามใช้ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์มืออาชีพเพื่อคลายความสงสัยของเฉินเจี๋ย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็พบว่า ตัวเขาเองต่างหากที่เป็นผู้ถูกจุดประกายความคิด คำถามเหล่านั้นของเฉินเจี๋ยเปรียบเสมือนสปอตไลท์ที่ส่องสว่างจุดบอดในระบบความรู้ของเขา บังคับให้เขากระโดดออกจากกระบวนทัศน์ทางเศรษฐศาสตร์บริสุทธิ์ เพื่อคิดในมุมมองที่เป็นมหภาค เป็นระบบ และมีความห่วงใยในความเป็นจริงมากขึ้นหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อเกาเจี้ยนวางโครงร่างรายงานที่เขาจัดทำตลอดทั้งคืนต่อหน้าหลินหนานตง เขาก็รู้สึกเหลือเชื่อด้วยตัวเอง โครงร่างนี้ได้ก้าวข้ามผลงานทั้งหมดในอดีตของเขาไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้เป็นเพียงข้อเสนอแนะนโยบายทางเศรษฐกิจอีกต่อไป แต่เป็นแผนการปฏิรูปที่เป็นระบบที่บูรณาการการพัฒนาเศรษฐกิจ ความยุติธรรมทางสังคม การประกันชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คน และความมั่นคงทางการเมืองเข้าไว้ด้วยกัน แก่นของแผนไม่ได้เป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจแบบเรียบง่ายอีกต่อไป แต่เป็นการนำเสนอแนวคิดใหม่ นั่นคือ การสร้างโครงสร้างทางเศรษฐกิจและสังคมแบบ "ลูกมะกอก"

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น