บทที่ 59: มุ่งหน้าสู่การสำรวจฐานอุตสาหกรรมเก่าแก่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

การไปสำรวจที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็น งานที่หนัก

“การสำรวจครั้งนี้มีมาตรฐานสูง ถูกจัดโดยสำนักวิเคราะห์ภาพรวมและสำนักเศรษฐกิจของเรา” โจวไห่กล่าวต่อ “ฝ่ายสำนักเศรษฐกิจนำทีมโดยรองผู้อำนวยการเจิ้งเสวียปิน ส่วนฝ่ายเรามอบหมายให้สหายหลินหนานตงรับผิดชอบ” “หนานตง” โจวไห่มองไปที่หลินหนานตง “คุณเลือกผู้ช่วยที่เก่งกาจจากแผนกของคุณอีกหนึ่งคน เพื่อจัดตั้งทีมสำรวจ”

หลินหนานตงลุกขึ้นยืนทันที:

“ครับ ท่านผู้อำนวยการโจว!”

หลังจากโจวไห่จากไป บรรยากาศในสำนักงานก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียด การไปสำรวจที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือนั้น ลำบากแน่นอน และสถานการณ์ที่นั่นก็ซับซ้อนและลึกซึ้ง อาจจะต้องเจอกับการถูกปฏิเสธแบบอ้อมๆ มากมาย เป็นงานที่หนักแต่ไม่ได้ผลดี เจ้าหน้าที่อาวุโสหลายคนต่างก้มหน้ามองปลายจมูก ไม่มีใครอาสา สายตาของหลินหนานตงกวาดไปทั่วสำนักงาน และสุดท้ายก็มาหยุดที่เฉินเจี๋ยอย่างไม่คาดคิด

“เฉินเจี๋ย เธอไปกับฉัน” หลินหนานตงสั่งโดยตรง “ครับ ท่านหลิน” เฉินเจี๋ยลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

คนอื่นๆ ในสำนักงานต่างมองเฉินเจี๋ยด้วยความเห็นใจเล็กน้อย เด็กหนุ่มคนนี้ยังเด็กเกินไป ไม่รู้จักหลีกเลี่ยงงานหนัก งานที่ลำบากแค่ไหนก็รีบกระโดดเข้าใส่ ไม่ช้าก็เร็วต้องเสียเปรียบ มีเพียงเกาเจี้ยนเท่านั้นที่เดินไปหาเฉินเจี๋ยและเตือนเบาๆ:

“เฉินเจี๋ย สถานการณ์ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือไม่เหมือนกับที่เขียนในรายงาน เธอ... ดูให้มาก พูดให้น้อย” 

“ขอบคุณครับ เกาเค่อ ผมเข้าใจครับ” เฉินเจี๋ยพยักหน้าด้วยความขอบคุณ

นี่คือความห่วงใยที่จริงใจจากเกาเจี้ยน

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่สนามบินเมืองหลวง คณะสำรวจทั้งสี่คนรวมตัวกันอย่างเป็นทางการ

รองผู้อำนวยการเจิ้งเสวียปิน จากสำนักเศรษฐกิจ ยังคงมีมาดของชนชั้นสูง เขามาในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างดี ผมหวีเรียบเนี้ยบ และถือกระเป๋าใส่แล็ปท็อปรุ่นล่าสุด

ข้างกายเขาคือ อู๋ฮุย นักวิจัยระดับปริญญาเอกหนุ่มที่สวมแว่นตากรอบทอง

ส่วนฝ่ายสำนักวิเคราะห์ภาพรวมคือ หลินหนานตง และ เฉินเจี๋ย

ทั้งสองสวมเสื้อแจ็กเกตเรียบๆ และสะพายเป้สะพายหลังธรรมดาๆ ดูเหมือนวิศวกรที่ออกไปทำงานนอกสถานที่มากกว่า

“สหายหนานตง งานเตรียมการของสำนักวิเคราะห์ภาพรวมของคุณมักจะ... เรียบง่ายไม่หวือหวา เสมอเลยนะครับ” เจิ้งเสวียปินมองดูเครื่องแต่งกายของหลินหนานตงและเฉินเจี๋ย และยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ

หลินหนานตงหัวเราะ ไม่ถือสา:

“เรากำลังจะไปสำรวจในพื้นที่ ไม่ได้ไปร่วมงานแฟชั่นโชว์ครับ ใส่สบายๆ จะได้เดินสะดวก”

เจิ้งเสวียปินยักไหล่อย่างไม่ตอบรับตอบปฏิเสธ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เฉินเจี๋ย ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ และถามด้วยความสนใจ:

“คนนี้คงเป็นเฉินเจี๋ยที่ทำรายงานการประชุมให้สหายเกาเจี้ยนในการประชุมครั้งที่แล้วใช่ไหม? หนุ่มน้อยคนนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนะ”

เขาเน้นคำว่า "ทำรายงานการประชุม" โดยมีนัยว่า เป็นแค่คนทำงานเบ็ดเตล็ด

“สวัสดีครับ รองผู้อำนวยการเจิ้ง ผมเฉินเจี๋ยครับ ครั้งนี้ผมติดตามท่านหลินและท่านออกมาเพื่อเรียนรู้ครับ” เฉินเจี๋ยโค้งคำนับเล็กน้อย ท่าทีนอบน้อมราวกับไม่ได้ยินความดูแคลนในคำพูดของอีกฝ่าย

เจิ้งเสวียปินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในความคิดของเขา คนจากสำนักวิเคราะห์ภาพรวมเป็นเพียงกลุ่มคนที่เก่งในการเขียนเท่านั้น ส่วนคนที่เข้าใจเศรษฐศาสตร์จริงๆ ต้องเป็นคนจากสำนักเศรษฐกิจของเขา ในการสำรวจครั้งนี้ เขาคือตัวละครหลักอย่างแท้จริง

ทุกคนขึ้นเครื่องบินไปยังเมืองเฟิ่งเทียน เมืองเฟิ่งเทียน (เสิ่นหยาง) เมืองหลวงของมณฑลเหลียวหนิง เป็นหนึ่งในฐานอุตสาหกรรมหนักที่สำคัญที่สุดของสาธารณรัฐ และเป็นจุดแรกของการสำรวจครั้งนี้

เครื่องบินทะลุผ่านหมู่เมฆ เจิ้งเสวียปินเปิดแล็ปท็อปและเริ่มสนทนากับอู๋ฮุยเป็นภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่วเกี่ยวกับแบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์ที่ซับซ้อนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น “เส้นโค้งคูซเนตส์” หรือ “แบบจำลองการเติบโตของโซโลว์” ทำให้หลินหนานตงฟังแล้วรู้สึกสับสน เขาหันไปมองเฉินเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ พบว่ากำลังถือหนังสือ 《ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นเมืองเฟิ่งเทียน》 ล่มหนาและอ่านอย่างเพลิดเพลิน

“อ่านนี่ทำไม?” หลินหนานตงถามอย่างสงสัย “รู้ว่ามันเป็นอย่างไร ก็ต้องรู้ว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้นด้วยครับ” เฉินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นและยิ้ม “ผมอยากรู้ว่าเมืองนี้เปลี่ยนจากพื้นที่รกร้างมาเป็นหัวใจอุตสาหกรรมของสาธารณรัฐได้อย่างไร และก้าวมาถึงทุกวันนี้ได้อย่างไรท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย”

หลินหนานตงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขาพบว่าความแตกต่างระหว่างเขากับเฉินเจี๋ยไม่ได้อยู่ที่ความสามารถเท่านั้น แต่ยังอยู่ที่ความลึกและนิสัยในการคิด เมื่อเขาได้รับภารกิจ เขาจะคิดถึงวิธีทำภารกิจให้สำเร็จ แต่เฉินเจี๋ยคิดถึงวิธีทำความเข้าใจ ประวัติศาสตร์และตรรกะที่อยู่เบื้องหลังภารกิจ

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติเสิ่นหยางเถาเซียน ผู้นำจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปมณฑลเหลียวหนิงและรัฐบาลเมืองเฟิ่งเทียนรออยู่ที่นอกลานจอดเครื่องบินแล้ว หลังจากการทักทายและจับมือกันอย่างอบอุ่น ทีมสำรวจก็ขึ้นรถบัสขนาดกลางยี่ห้อโคสเตอร์ รถออกจากสนามบินและเข้าสู่ตัวเมือง ถนนกว้างใหญ่ อาคารสูงเสียดฟ้า ทำให้เมืองนี้ดูไม่แตกต่างจากเมืองหลวงของมณฑลอื่นๆ ในแผ่นดินใหญ่มากนัก

ผู้อำนวยการคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปเมืองเฟิ่งเทียน เป็นชายวัยกลางคนแซ่ซุน เขานั่งอยู่ข้างเจิ้งเสวียปินด้วยรอยยิ้ม และแนะนำความสำเร็จอันรุ่งโรจน์ของเมืองเฟิ่งเทียนในการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

“รองผู้อำนวยการเจิ้งครับ ท่านดูสิครับ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เราได้พัฒนาอุตสาหกรรมตติยภูมิ เช่น การเงิน นิทรรศการ และโลจิสติกส์สมัยใหม่อย่างจริงจัง อัตราการเติบโตของ GDP ของเรานำหน้าสามมณฑลทางตะวันออกเฉียงเหนือมาสามปีติดต่อกันแล้ว...”

เจิ้งเสวียปินฟังและพยักหน้าเป็นระยะ บางครั้งก็ถามคำถามที่เป็นมืออาชีพหนึ่งหรือสองคำถาม ซึ่งผู้อำนวยการซุนก็พยายามอย่างหนักที่จะตอบ รถแล่นเข้าสู่เขตพัฒนาที่ทันสมัยซึ่งมีการวางผังอย่างดีในไม่ช้า ที่นี่มีสนามหญ้าเขียวขจี อาคารสำนักงานกระจกใหม่เอี่ยมผุดขึ้นเต็มไปหมด เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ทันสมัย

“รองผู้อำนวยการเจิ้งครับ ที่นี่คือ เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหุนหนาน ที่เมืองของเรามุ่งเน้นการพัฒนา เราได้นำเข้าศูนย์วิจัยและพัฒนาของบริษัทระดับโลกหลายแห่ง...” ผู้อำนวยการซุนชี้ไปที่นอกหน้าต่างด้วยความภาคภูมิใจ

เจิ้งเสวียปินมองดูเมืองใหม่ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาแห่งนี้ และเผยให้เห็นสีหน้าที่พึงพอใจ นี่เป็นไปตามจินตนาการเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจของเขา — บอกลาอุตสาหกรรมเก่าที่เทอะทะและสกปรก แล้วโอบรับเศรษฐกิจใหม่ที่ซับซ้อนและล้ำหน้า

อย่างไรก็ตาม เมื่อรถแล่นผ่านเมืองใหม่และมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกสู่ เขตอุตสาหกรรมเถี่ยซี ที่มีชื่อเสียง ภาพนอกหน้าต่างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สีของท้องฟ้าดูเหมือนจะหม่นลงหลายระดับ สองข้างทางปรากฏโรงงานขนาดใหญ่ที่เงียบสงบ ผนังอิฐสีแดงยังมีสโลแกนที่หลงเหลือมาจากหลายสิบปีก่อน — “จับการปฏิวัติ ส่งเสริมการผลิต” ปล่องไฟสูงตระหง่านราวกับกองทหารที่เงียบงัน ยืนตั้งตรง แต่ไม่มีควันออกมาอีกต่อไป ในอากาศ ดูเหมือนจะมีกลิ่นผสมของสนิมเหล็กและเขม่าถ่านหิน ซึ่งเป็นกลิ่นของยุคสมัยที่ผ่านมา

บรรยากาศในรถค่อยๆ อึมครึมลง รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อำนวยการซุนหุบลงไปมาก และเขากล่าวอย่างแห้งแล้ง:

“ที่นี่... คือเขตเถี่ยซีครับ” 

“จุดแรกของการสำรวจของเราวันนี้คือ โรงงานเครื่องมือกลที่หนึ่งเฟิ่งเทียน ใช่ไหมครับ?” หลินหนานตงทำลายความเงียบ 

“ใช่ครับ ใช่แล้ว” ผู้อำนวยการซุนรีบพยักหน้า “หัวหน้าโรงงานและประธานสหภาพแรงงานกำลังรออยู่ที่หน้าโรงงานแล้วครับ”