บทที่ 61 ทะเลาะกันอีกแล้ว

หลินหนานตงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล และเงียบงันมาตลอดทาง

ภาพดวงตาที่สิ้นหวังของคนงานสูงอายุเหล่านั้น และคำพูดของ หลี่เฉิงสือ ที่ว่า "ขวัญกำลังใจของผู้คนได้สลายไปแล้ว" ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสมองของเขา

เขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า หากโรงงานนับร้อยนับพันแห่งในเมืองแห่งนี้ต้องปิดตัวลง มันจะกลายเป็นภาพแบบไหน

ในช่วงบ่าย คณะทำงานวิจัยได้เดินทางไปยัง เขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคหุนหนาน ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของผู้อำนวยการซุน

แตกต่างจากความซบเซาของเขตเถี่ยซีอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ดูใหม่เอี่ยมและสดใส

ถนนกว้างขวาง ต้นไม้จัดระเบียบอย่างสวยงาม อาคารสำนักงานทันสมัยที่เต็มไปด้วยการออกแบบเปล่งประกายภายใต้แสงแดด

ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเขตพัฒนาฯ เป็นชายวัยสี่สิบต้น ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังและพูดจาฉะฉานรวดเร็ว

เขานำคณะสำรวจชมหอจัดแสดงแผนผังของเขตพัฒนาฯ บนแบบจำลองขนาดใหญ่ แผนผังอนาคตถูกบรรยายไว้ว่ายิ่งใหญ่สุดจะจินตนาการ

"เรียนท่านผู้นำทุกท่าน ตำแหน่งของเขตพัฒนาหุนหนานของเราคือ ซิลิคอนแวลลีย์แห่งภาคเหนือ โดยเน้นการพัฒนาสามอุตสาหกรรมหลักคือ ซอฟต์แวร์เอาท์ซอร์ส แอนิเมชัน/เกม และชีวเภสัชกรรม"

"เราประสบความสำเร็จในการดึงดูดบริษัทที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ เช่น IBM, Neusoft, Pfizer เข้ามาตั้งฐานที่นี่ และในอีกห้าปีข้างหน้า เป้าหมายของเราคือการบรรลุผลผลิตรวมเกินแสนล้านหยวน และภาษีเกินหมื่นล้านหยวน..."

ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารกล่าวอย่างฮึกเหิมและเต็มไปด้วยความมั่นใจในอนาคต

สีหน้าของ เจิ้งเสวียปิน ดูดีขึ้นในที่สุด

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการเห็น ซึ่งเป็นเศรษฐกิจใหม่ที่เป็นตัวแทนของอนาคต

เขาพยักหน้าบ่อยครั้ง และมีการแลกเปลี่ยนความรู้เฉพาะทางกับผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเกี่ยวกับรายละเอียดของนโยบายการลงทุนและการดึงดูดธุรกิจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อคณะทำงานวิจัยเดินออกจากหอจัดแสดงและลงพื้นที่สำรวจในบริเวณเขต พวกเขากลับพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อาคารสำนักงานที่สวยงามเหล่านั้น ส่วนใหญ่ถูกสร้างเสร็จแล้ว แต่กลับ ว่างเปล่า อัตราการเข้าอยู่ต่ำจนน่าตกใจ

บนท้องถนนก็มีรถยนต์และผู้คนน้อยมาก ทั้งเขตดูเงียบสงบราวกับ เมืองผี

"ผู้อำนวยการซุนครับ ดูเหมือนว่าเขตพัฒนาฯ ของคุณจะมีบริษัทเข้ามาตั้งไม่เยอะเท่าไหร่เลยนะครับ?" หลินหนานตงอดไม่ได้ที่จะถาม

สีหน้าของผู้อำนวยการซุนและผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารดูอึดอัดเล็กน้อย

"เอ่อ... สาเหตุหลักคือเขตของเราเพิ่งสร้างเสร็จ บริษัทหลายแห่งยังอยู่ในขั้นตอนการตกแต่ง หรือกำลังดำเนินการยื่นเรื่องเข้าอยู่ครับ" ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารพยายามอธิบาย

เจิ้งเสวียปินก็เห็นปัญหา เขาถามตรง ๆ ว่า:

"เงินทุนในการสร้างเขตพัฒนาฯ ของพวกคุณ มาจากไหนเป็นหลักครับ?"

"หลัก ๆ ก็คือ... เงินกู้จากธนาคาร และก็... ออกพันธบัตรลงทุนเมือง (City Investment Bonds) บางส่วนครับ" เสียงของผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเบาลงมาก

เจิ้งเสวียปินเข้าใจในทันที

นี่เป็นโครงการที่ขับเคลื่อนด้วยการลงทุนของรัฐบาลและหนี้สิน เพื่อสร้าง ผลงานทางการเมือง ตามแบบฉบับ

ตึกสร้างเสร็จ ถนนสร้างดี แต่ภาคอุตสาหกรรมและผู้คนกลับตามไม่ทัน

"ที่นี่มีความต้องการบุคลากรด้านใดเป็นหลักบ้างครับ?" เฉินเจี๋ย เอ่ยปากถามอย่างกะทันหัน

"เราต้องการ วิศวกรซอฟต์แวร์ที่มีประสบการณ์, นักออกแบบแอนิเมชัน, บุคลากรวิจัยยา เป็นหลักครับ โดยควรมีวุฒิปริญญาโทขึ้นไป ยิ่งถ้ามีประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศ ยิ่งดี เราให้ค่าตอบแทนที่ถือว่าสูงที่สุดในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือแน่นอนครับ" ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารรีบตอบ

"ถ้าอย่างนั้น... บรรดาช่างฝีมือสูงอายุที่ถูกเลิกจ้างจากโรงงานเฟิ่งอี๋จี (奉一机) พวกเขาสามารถมาทำงานที่นี่ได้ไหมครับ?" เฉินเจี๋ยถามคำถามที่ดูเหมือนไร้เดียงสาอีกครั้ง

ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่น:

"คุณหนุ่มน้อย คุณล้อเล่นหรือเปล่าครับ? โครงสร้างความรู้ของพวกเขานั้น... ไม่สอดคล้องกับความต้องการของเราเลย"

เฉินเจี๋ยพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรต่อ

แต่คำถามของเขากลับเหมือนเข็มที่ เจาะทะลุฟองสบู่ขนาดใหญ่ ที่อยู่ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูรุ่งโรจน์นี้อย่างแม่นยำ

การพัฒนาของเมือง หากไม่สามารถบรรลุการเปลี่ยนแปลงอย่างราบรื่นจากกลไกเก่าไปสู่กลไกใหม่ได้ หากการเติบโตของอุตสาหกรรมเกิดใหม่ ไม่สามารถรองรับและดูดซับ การถดถอยของอุตสาหกรรมดั้งเดิมได้ นั่นคือการเปลี่ยนแปลงที่ แตกแยกและไม่ยั่งยืน

เมืองใหม่ยิ่งสดใส เมืองเก่าก็ยิ่งรู้สึกถูกทอดทิ้ง

ผลสุดท้ายไม่ใช่ความเจริญรุ่งเรืองร่วมกัน แต่คือการปรากฏขึ้นของ โลกสองใบที่ไม่อาจหลอมรวมและต่อต้านกัน ภายในเมืองเดียวกัน

หลังจากการสำรวจสิ้นสุดลงในหนึ่งวัน และกลับมายังโรงแรมที่พัก คณะทำงานวิจัยทั้งสี่คนได้นั่งประชุมระดมความคิดภายในเป็นครั้งแรก

บรรยากาศเต็มไปด้วย กลิ่นอายของดินปืน ตั้งแต่เริ่มต้น

"สถานการณ์ชัดเจนแล้ว" เจิ้งเสวียปินเปิดฉากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง "บริษัทอย่างเฟิ่งอี๋จีไม่มีคุณค่าที่จะคงอยู่ต่อไป ผมแนะนำว่าแกนหลักของรายงานต้อง สนับสนุนการ 'ปิดตัว/ยุบรวม/ปรับเปลี่ยน' อย่างชัดเจน เร่งจัดการกับ 'บริษัทซอมบี้' เหล่านี้ และนำทรัพยากรที่มีจำกัดไปลงทุนในอุตสาหกรรมเกิดใหม่ เช่น เขตพัฒนาหุนหนาน"

"ผมไม่เห็นด้วย!" หลินหนานตงโต้กลับทันที อารมณ์ของเขาค่อนข้างพลุ่งพล่าน "ผู้อำนวยการเจิ้ง สิ่งที่คุณเห็นคือกองเครื่องจักรที่ล้าสมัย แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ ครอบครัวนับหมื่นครอบครัวที่รอการเลี้ยงชีพ หากเราสั่งปิดโรงงานอย่างหยาบคายและรวดเร็วแบบนี้ คนงานนับหมื่นคนจะทำอย่างไร? ครอบครัวของพวกเขาจะทำอย่างไร? คุณเคยคิดไหมว่าสิ่งนี้จะก่อให้เกิดความไม่สงบในสังคมขนาดไหน?"

"หนานตง同志 (สหายหนานตง) ได้โปรดใจเย็น ๆ" เจิ้งเสวียปินขมวดคิ้ว "การปฏิรูปย่อมต้องแลกมาด้วยราคา ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราไม่สามารถชะลอการยกระดับอุตสาหกรรมของเมืองทั้งหมด หรือแม้กระทั่งของประเทศทั้งหมดได้ เพียงเพราะผลประโยชน์ของคนส่วนน้อย"

"คนส่วนน้อย? นั่นคือคนเป็นหมื่น ๆ คน และครอบครัวของพวกเขาอีกนับสิบ ๆ หมื่น!" หลินหนานตงตบโต๊ะลุกขึ้นยืน "ในรายงานของคุณ พวกเขาเป็นเพียง ตัวเลขที่เย็นชา แต่ในความเป็นจริง พวกเขาคือ คนที่มีชีวิตจิตใจ!"

"ถ้าอย่างนั้นคุณจะให้ทำอย่างไร?" เจิ้งเสวียปินก็เริ่มโมโห "จะปล่อยให้ 'บริษัทซอมบี้' เหล่านี้ดำรงอยู่ต่อไปด้วยการสูบฉีดเลือดจากรัฐบาลอย่างต่อเนื่องหรือ? นี่คือการสูญเสียครั้งใหญ่ต่อคลังของประเทศ และเป็นการละเมิดกฎเกณฑ์ของเศรษฐกิจตลาดอย่างโจ่งแจ้ง!"

"ผม..." หลินหนานตงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขารู้ว่าสิ่งที่เจิ้งเสวียปินพูดมีเหตุผล แต่ในแง่ของความรู้สึก เขาไม่อาจยอมรับความเป็นเหตุผลที่เย็นชาเช่นนี้ได้

เห็นทั้งสองฝ่ายกำลังจะทะเลาะกัน อู๋ฮุยที่เงียบมาตลอดก็เปิดปากพูดขึ้น:

"ผู้บริหารหลินครับ ผมเข้าใจความกังวลของคุณ แต่ในมุมมองทางเศรษฐศาสตร์ ทรัพยากรจะสามารถสร้างมูลค่าสูงสุดได้ก็ต่อเมื่อมีการ ไหลเวียนและการจัดสรรที่ดีที่สุด"

"การปลดปล่อยที่ดิน เงินทุน และแรงงานที่จมอยู่กับกำลังการผลิตที่ล้าสมัย และนำไปลงทุนในอุตสาหกรรมเกิดใหม่ที่มีประสิทธิภาพมากกว่า นี่คือหนทางเดียวที่ถูกต้องในการบรรลุการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ"

เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับเจิ้งเสวียปิน

ห้องประชุมตกอยู่ในภาวะชะงักงัน

เจิ้งเสวียปินและอู๋ฮุยเป็นตัวแทนของ ประสิทธิภาพของตลาดที่เข้มงวดและเหตุผลทางเทคนิค

ส่วนหลินหนานตงเป็นตัวแทนของ ความยึดมั่นทางอารมณ์ต่อความยุติธรรมทางสังคมและเสถียรภาพขั้นพื้นฐาน

มุมมองทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผลในตัวเอง แต่ก็ ไม่สามารถประนีประนอมได้เลย

"เฉินเจี๋ย นายมีความเห็นว่าอย่างไรบ้าง?" หลินหนานตงเหมือนคว้าได้ฟางเส้นสุดท้าย

เจิ้งเสวียปินก็มองมาที่เฉินเจี๋ยด้วยสายตาที่คล้ายจะประเมิน

เฉินเจี๋ยวางปากกาลงแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นในทันที แต่รินชาเติมให้กับผู้นำที่นั่งอยู่ทุกคน การกระทำเล็ก ๆ นี้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมคลายลงได้ไม่น้อย