บทที่ 62: ย้ายนกในกรง สร้างรังเพื่อดึงหงส์

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง, ผู้บริหารหลิน, อาจารย์อู๋" เฉินเจี๋ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นและนอบน้อม "เมื่อครู่ที่ผมได้ฟังการโต้แย้งของทุกท่าน ผมรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก แต่ก็รู้สึก สับสน ด้วยเช่นกัน"

"สิ่งที่ผมสับสนคือ ทำไมเราถึงต้องมองว่าเขตเถี่ยซีกับเขตหุนหนานเป็นสองสิ่งที่ต่อต้านกัน และมีอยู่อย่างแทนที่กันด้วย?"

"ทำไมการล่มสลายของโรงงานเฟิ่งอี๋จี ถึงต้องเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการกำเนิดใหม่ของเขตพัฒนาหุนหนานด้วยล่ะครับ?"

"เราลองเปลี่ยนแนวคิดได้ไหม? ไม่ใช่การมองว่า 'เมืองเก่าตายแล้ว เมืองใหม่ต้องผงาด' แต่คือ 'เมืองเก่าจะเกิดใหม่ได้อย่างไร?'"

เจิ้งเสวียปินขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม:

"จะเกิดใหม่อย่างไร? อุปกรณ์, เทคโนโลยี, แนวคิด, ล้าสมัยไปหมดแล้ว มันเป็นเหมือน คนไข้เจ้าชายนิทรา ไปแล้ว จะให้มันเกิดใหม่ได้อย่างไร?"

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้งพูดถูกครับ เฟิ่งอี๋จีตอนนี้เป็นคนไข้เจ้าชายนิทราจริง ๆ" เฉินเจี๋ยพยักหน้า ไม่ได้โต้แย้ง "แต่คนไข้เจ้าชายนิทรา ไม่ได้แปลว่าคนตาย เขายังมีชีพจร ยังหายใจได้ และที่สำคัญคือ เขายังมี ทรัพย์สินอันล้ำค่าที่หลับใหลอยู่"

"ทรัพย์สินอะไร?" อู๋ฮุยถามอย่างไม่เข้าใจ

"ที่ดิน ครับ" เฉินเจี๋ยตอบ "เขตเถี่ยซีมีที่ดินอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าสูง ทำเลที่ตั้งดีเยี่ยม โครงสร้างพื้นฐานพร้อมสมบูรณ์ นี่ไม่ใช่ทรัพย์สินหรือครับ? หากเราเพียงแค่ขายมันให้กับผู้พัฒนาเพื่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ นั่นคือการ สูญเปล่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

"นอกจากนี้ยังมี บุคลากร เฟิ่งอี๋จีมีคนงานอุตสาหกรรมฝีมือดีกว่าหมื่นคน แม้พวกเขาอาจจะไม่เข้าใจการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่ความเข้าใจในเรื่องเครื่องจักรและการผลิตของพวกเขานั้น ฝังลึกอยู่ในสายเลือด จิตวิญญาณช่างฝีมือที่อดทนและมุ่งมั่นสู่ความเป็นเลิศนั้น สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นี่ไม่ใช่ความมั่งคั่งอันล้ำค่าหรือครับ?"

"สุดท้ายคือ แบรนด์ คำว่า 'เฟิ่งอี๋จี' เคยเป็นความภาคภูมิใจของอุตสาหกรรมแห่งสาธารณรัฐ มันเป็นตัวแทนของ ความน่าเชื่อถือระดับชาติและรากฐานทางประวัติศาสตร์ นี่ไม่ใช่สินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้หรือครับ?"

คำพูดของเฉินเจี๋ยทำให้ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"ดังนั้น แนวคิดหลักของผมก็คือ" เฉินเจี๋ยได้เผยแนวคิดสำคัญของเขาออกมา "เราไม่ควรปล่อยให้เฟิ่งอี๋จีตาย แต่ต้อง ช่วยให้มันฟื้นคืนชีพ"

"จะฟื้นคืนชีพได้อย่างไร?" หลินหนานตงถามตามทันที

เฉินเจี๋ยกล่าวทีละคำ:

"ย้ายนกในกรง สร้างรังเพื่อดึงหงส์"

"ย้ายนกในกรง? หมายความว่าอย่างไร?" เจิ้งเสวียปินก็เริ่มสนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มคนนี้พูด

เฉินเจี๋ยอธิบาย:

"การย้ายนกในกรง ไม่ใช่การทุบกรงทิ้ง แต่คือการ ปล่อยนกเก่าที่อยู่ในกรงออกไป ทำความสะอาดกรง และตกแต่งใหม่ ให้มันสวยงามและแข็งแกร่งขึ้น"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การ ปรับโครงสร้างสินทรัพย์และการโอนหนี้ ของเฟิ่งอี๋จีอย่างสมบูรณ์ โอนภารกิจทางสังคมที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลัก เช่น โรงเรียน โรงพยาบาล ให้กับรัฐบาลท้องถิ่นอย่างราบรื่น เพื่อให้องค์กรสามารถดำเนินงานได้อย่างคล่องตัว"

"ส่วน สร้างรังเพื่อดึงหงส์ คือการใช้กรงทองคำที่ทำความสะอาดแล้วนี้ ดึงดูดหงส์ที่แท้จริง ให้มาพักพิง"

"หงส์ตัวนี้อาจเป็นบริษัทผลิตเครื่องจักรอุปกรณ์เอกชนชั้นนำของประเทศ, บริษัทข้ามชาติที่มีเทคโนโลยีหลัก, หรือแม้แต่บริษัทไฮเทคในเขตพัฒนาหุนหนานก็ได้"

"รัฐบาลสามารถเป็นผู้นำในการจัดตั้ง กองทุนชี้นำอุตสาหกรรม โดยให้เฟิ่งอี๋จีใช้ที่ดิน โรงงาน และแบรนด์เข้าร่วมลงทุน ดึงดูดนักลงทุนเชิงกลยุทธ์ และก่อตั้ง บริษัทการผลิตอัจฉริยะรูปแบบใหม่ที่มีการถือครองผสม"

"บริษัทใหม่สามารถใช้เงินทุนจากนักลงทุนเชิงกลยุทธ์ เพื่อซื้ออุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุด และใช้เทคโนโลยีจากเขตพัฒนาหุนหนานมาปรับปรุงสายการผลิตได้"

"ในขณะที่คนงานสูงอายุของเฟิ่งอี๋จี ก็สามารถ เปลี่ยนบทบาท เป็นคนงานอุตสาหกรรมของบริษัทใหม่ ผ่านการฝึกอบรมวิชาชีพขนาดใหญ่แบบตามความต้องการ"

เฉินเจี๋ยพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ:

"ด้วยวิธีนี้ ที่ดินก็จะถูกนำกลับมาใช้ คนงานก็ได้รับการจัดสรรงาน แบรนด์ก็ได้รับการสืบสาน และบริษัทการผลิตอัจฉริยะแห่งใหม่ที่มีความสามารถในการแข่งขันหลักก็จะ ฟื้นคืนชีพจากกองซากปรักหักพังในอดีต!"

"ส่วนเขตพัฒนาหุนหนาน ก็จะไม่ใช่เมืองผีที่โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสถานที่ที่มี การสนับสนุนด้านอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งที่สุดและตลาดแอปพลิเคชันที่กว้างขวางที่สุด"

"การผลิตหนัก (Hard Manufacturing) ของเขตเถี่ยซี ผสานรวมอย่างลงตัวกับการวิจัยซอฟต์แวร์ (Soft R&D) ของเขตหุนหนาน"

"นี่แหละคือ การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจที่แท้จริง มีสุขภาพดี และยั่งยืน ของเมือง!"

เมื่อเฉินเจี๋ยกล่าวจบ ทุกคนในห้องประชุมก็ เงียบกริบ

เจิ้งเสวียปิน, หลินหนานตง, และอู๋ฮุย ต่างจมอยู่ในความคิด

ข้อเสนอของเฉินเจี๋ยไม่ได้ปฏิเสธฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง มันตอบโจทย์ทั้งความต้องการของเจิ้งเสวียปินในด้านประสิทธิภาพและนวัตกรรม และยังตอบสนองความกังวลของหลินหนานตงเกี่ยวกับเสถียรภาพทางสังคมและการจัดสรรงานให้กับคนงาน

นี่ไม่ใช่ทางเลือกง่าย ๆ ระหว่างตลาดเสรีหรือเศรษฐกิจแบบวางแผนที่ตายตัว แต่มันคือ รูปแบบเศรษฐกิจผสมที่มีเอกลักษณ์แบบจีน ซึ่งรัฐบาลและตลาดมีการปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

มันไม่ใช่คำถามแบบเลือกตอบที่มีแค่ใช่หรือไม่ใช่ แต่เป็น ชุดโซลูชันที่เป็นระบบ ที่คำนึงถึงผลประโยชน์ของหลายฝ่ายและสามารถสร้างผลประโยชน์ร่วมกันได้

"พูดได้ดีมาก!" หลินหนานตงหัวเราะออกมา

เจิ้งเสวียปินมองชายหนุ่มคนนี้อย่างลึกซึ้ง และดูเหมือนจะเข้าใจเล็กน้อยว่าทำไมโจวไห่ถึงให้เขามาด้วย

"แนวคิด... ย้ายนกในกรงนี้ ช่างสร้างแรงบันดาลใจจริง ๆ" เจิ้งเสวียปินกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความเคารพแบบมีการอภิปรายมากขึ้น "แต่ในนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมาก"

"เช่น จะหานักลงทุนเชิงกลยุทธ์ได้จากที่ไหน? ใครเต็มใจที่จะเข้ามารับภาระอันยุ่งเหยิงนี้? ใครจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมคนงาน? จะโอนหนี้สินทางประวัติศาสตร์ขององค์กรได้อย่างไร? ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่ต้องเผชิญในความเป็นจริง"

แม้เขาจะยอมรับแนวคิดของเฉินเจี๋ย แต่ในฐานะนักวิชาการและเจ้าหน้าที่ที่เคร่งครัด เขาก็ยังคงชี้ให้เห็นถึงความท้าทายที่อาจเกิดขึ้นในแผนการนี้โดยสัญชาตญาณ

"ปัญหาที่ท่านผู้อำนวยการเจิ้งได้ชี้แจงมานั้น ตรงประเด็นและเข้าสู่แก่นกลาง ทุกข้อเลยครับ" เฉินเจี๋ยกล่าวรับทันที "สิ่งที่ผมพูดไปเป็นเพียง แนวคิดระดับบนที่หยาบมาก เหมือนกับการวาดภาพร่างเท่านั้น"

"ส่วนการจะเปลี่ยนภาพร่างให้เป็นแบบก่อสร้างที่ละเอียดได้นั้น ก็ต้องการให้ท่านและผู้บริหารหลิน รวมถึงสหายจากรัฐบาลท้องถิ่น ร่วมกันเติมเต็มรายละเอียด ครับ"

เขาเตะลูกบอลกลับไปอย่างชาญฉลาด หลีกเลี่ยงความลำบากใจที่เขาไม่สามารถตอบรายละเอียดปลีกย่อยทั้งหมดได้ ในขณะเดียวกันก็ยกย่องผู้นำทั้งสองโดยที่ไม่ให้ดูเสแสร้ง

หลินหนานตงเข้าใจเจตนาของเฉินเจี๋ยทันที และกล่าวเสริม:

"ถูกต้องครับ ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง เป้าหมายของการสำรวจของเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อค้นหาปัญหา แล้วนำเสนอแนวคิดหลักในการแก้ปัญหาหรือครับ? ผมเห็นว่าแนวคิด ย้ายนกในกรง ของสหายเฉินเจี๋ยนี้ สามารถใช้เป็น แกนหลัก ของรายงานของเราได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนรายละเอียดเฉพาะเจาะจงนั้น เราสามารถพูดคุยและปรับปรุงให้ละเอียดขึ้นได้อีก"

เจิ้งเสวียปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า

แม้เขายังมีข้อสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่า กรอบความคิดที่เฉินเจี๋ยนำเสนอนั้น เป็น ทางเลือกที่ดีที่สุด ที่เป็นไปได้เพียงทางเดียวในขณะนี้ ที่จะทำลายทางตันและได้รับการยอมรับจากทุกฝ่าย

"ดี เช่นนั้นคืนนี้เรามาทุ่มเททำงานหนักกันหน่อย จัดทำโครงร่างรายงานฉบับร่างออกมาให้ได้คืนนี้" เจิ้งเสวียปินตัดสินใจแล้ว สายตาของเขากวาดมองเฉินเจี๋ยอีกครั้ง และกล่าวว่า "สหายเสี่ยวเฉิน นายก็เข้าร่วมด้วย"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง" เฉินเจี๋ยตอบอย่างใจเย็น

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง, ผู้บริหารหลิน, อาจารย์อู๋" เฉินเจี๋ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นและนอบน้อม "เมื่อครู่ที่ผมได้ฟังการโต้แย้งของทุกท่าน ผมรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก แต่ก็รู้สึก สับสน ด้วยเช่นกัน"

"สิ่งที่ผมสับสนคือ ทำไมเราถึงต้องมองว่าเขตเถี่ยซีกับเขตหุนหนานเป็นสองสิ่งที่ต่อต้านกัน และมีอยู่อย่างแทนที่กันด้วย?"

"ทำไมการล่มสลายของโรงงานเฟิ่งอี๋จี ถึงต้องเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการกำเนิดใหม่ของเขตพัฒนาหุนหนานด้วยล่ะครับ?"

"เราลองเปลี่ยนแนวคิดได้ไหม? ไม่ใช่การมองว่า 'เมืองเก่าตายแล้ว เมืองใหม่ต้องผงาด' แต่คือ 'เมืองเก่าจะเกิดใหม่ได้อย่างไร?'"

เจิ้งเสวียปินขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม:

"จะเกิดใหม่อย่างไร? อุปกรณ์, เทคโนโลยี, แนวคิด, ล้าสมัยไปหมดแล้ว มันเป็นเหมือน คนไข้เจ้าชายนิทรา ไปแล้ว จะให้มันเกิดใหม่ได้อย่างไร?"

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้งพูดถูกครับ เฟิ่งอี๋จีตอนนี้เป็นคนไข้เจ้าชายนิทราจริง ๆ" เฉินเจี๋ยพยักหน้า ไม่ได้โต้แย้ง "แต่คนไข้เจ้าชายนิทรา ไม่ได้แปลว่าคนตาย เขายังมีชีพจร ยังหายใจได้ และที่สำคัญคือ เขายังมี ทรัพย์สินอันล้ำค่าที่หลับใหลอยู่"

"ทรัพย์สินอะไร?" อู๋ฮุยถามอย่างไม่เข้าใจ

"ที่ดิน ครับ" เฉินเจี๋ยตอบ "เขตเถี่ยซีมีที่ดินอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าสูง ทำเลที่ตั้งดีเยี่ยม โครงสร้างพื้นฐานพร้อมสมบูรณ์ นี่ไม่ใช่ทรัพย์สินหรือครับ? หากเราเพียงแค่ขายมันให้กับผู้พัฒนาเพื่อสร้างอสังหาริมทรัพย์ นั่นคือการ สูญเปล่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

"นอกจากนี้ยังมี บุคลากร เฟิ่งอี๋จีมีคนงานอุตสาหกรรมฝีมือดีกว่าหมื่นคน แม้พวกเขาอาจจะไม่เข้าใจการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่ความเข้าใจในเรื่องเครื่องจักรและการผลิตของพวกเขานั้น ฝังลึกอยู่ในสายเลือด จิตวิญญาณช่างฝีมือที่อดทนและมุ่งมั่นสู่ความเป็นเลิศนั้น สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นี่ไม่ใช่ความมั่งคั่งอันล้ำค่าหรือครับ?"

"สุดท้ายคือ แบรนด์ คำว่า 'เฟิ่งอี๋จี' เคยเป็นความภาคภูมิใจของอุตสาหกรรมแห่งสาธารณรัฐ มันเป็นตัวแทนของ ความน่าเชื่อถือระดับชาติและรากฐานทางประวัติศาสตร์ นี่ไม่ใช่สินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้หรือครับ?"

คำพูดของเฉินเจี๋ยทำให้ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

"ดังนั้น แนวคิดหลักของผมก็คือ" เฉินเจี๋ยได้เผยแนวคิดสำคัญของเขาออกมา "เราไม่ควรปล่อยให้เฟิ่งอี๋จีตาย แต่ต้อง ช่วยให้มันฟื้นคืนชีพ"

"จะฟื้นคืนชีพได้อย่างไร?" หลินหนานตงถามตามทันที

เฉินเจี๋ยกล่าวทีละคำ:

"ย้ายนกในกรง สร้างรังเพื่อดึงหงส์"

"ย้ายนกในกรง? หมายความว่าอย่างไร?" เจิ้งเสวียปินก็เริ่มสนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มคนนี้พูด

เฉินเจี๋ยอธิบาย:

"การย้ายนกในกรง ไม่ใช่การทุบกรงทิ้ง แต่คือการ ปล่อยนกเก่าที่อยู่ในกรงออกไป ทำความสะอาดกรง และตกแต่งใหม่ ให้มันสวยงามและแข็งแกร่งขึ้น"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การ ปรับโครงสร้างสินทรัพย์และการโอนหนี้ ของเฟิ่งอี๋จีอย่างสมบูรณ์ โอนภารกิจทางสังคมที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลัก เช่น โรงเรียน โรงพยาบาล ให้กับรัฐบาลท้องถิ่นอย่างราบรื่น เพื่อให้องค์กรสามารถดำเนินงานได้อย่างคล่องตัว"

"ส่วน สร้างรังเพื่อดึงหงส์ คือการใช้กรงทองคำที่ทำความสะอาดแล้วนี้ ดึงดูดหงส์ที่แท้จริง ให้มาพักพิง"

"หงส์ตัวนี้อาจเป็นบริษัทผลิตเครื่องจักรอุปกรณ์เอกชนชั้นนำของประเทศ, บริษัทข้ามชาติที่มีเทคโนโลยีหลัก, หรือแม้แต่บริษัทไฮเทคในเขตพัฒนาหุนหนานก็ได้"

"รัฐบาลสามารถเป็นผู้นำในการจัดตั้ง กองทุนชี้นำอุตสาหกรรม โดยให้เฟิ่งอี๋จีใช้ที่ดิน โรงงาน และแบรนด์เข้าร่วมลงทุน ดึงดูดนักลงทุนเชิงกลยุทธ์ และก่อตั้ง บริษัทการผลิตอัจฉริยะรูปแบบใหม่ที่มีการถือครองผสม"

"บริษัทใหม่สามารถใช้เงินทุนจากนักลงทุนเชิงกลยุทธ์ เพื่อซื้ออุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุด และใช้เทคโนโลยีจากเขตพัฒนาหุนหนานมาปรับปรุงสายการผลิตได้"

"ในขณะที่คนงานสูงอายุของเฟิ่งอี๋จี ก็สามารถ เปลี่ยนบทบาท เป็นคนงานอุตสาหกรรมของบริษัทใหม่ ผ่านการฝึกอบรมวิชาชีพขนาดใหญ่แบบตามความต้องการ"

เฉินเจี๋ยพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ:

"ด้วยวิธีนี้ ที่ดินก็จะถูกนำกลับมาใช้ คนงานก็ได้รับการจัดสรรงาน แบรนด์ก็ได้รับการสืบสาน และบริษัทการผลิตอัจฉริยะแห่งใหม่ที่มีความสามารถในการแข่งขันหลักก็จะ ฟื้นคืนชีพจากกองซากปรักหักพังในอดีต!"

"ส่วนเขตพัฒนาหุนหนาน ก็จะไม่ใช่เมืองผีที่โดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสถานที่ที่มี การสนับสนุนด้านอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งที่สุดและตลาดแอปพลิเคชันที่กว้างขวางที่สุด"

"การผลิตหนัก (Hard Manufacturing) ของเขตเถี่ยซี ผสานรวมอย่างลงตัวกับการวิจัยซอฟต์แวร์ (Soft R&D) ของเขตหุนหนาน"

"นี่แหละคือ การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจที่แท้จริง มีสุขภาพดี และยั่งยืน ของเมือง!"

เมื่อเฉินเจี๋ยกล่าวจบ ทุกคนในห้องประชุมก็ เงียบกริบ

เจิ้งเสวียปิน, หลินหนานตง, และอู๋ฮุย ต่างจมอยู่ในความคิด

ข้อเสนอของเฉินเจี๋ยไม่ได้ปฏิเสธฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง มันตอบโจทย์ทั้งความต้องการของเจิ้งเสวียปินในด้านประสิทธิภาพและนวัตกรรม และยังตอบสนองความกังวลของหลินหนานตงเกี่ยวกับเสถียรภาพทางสังคมและการจัดสรรงานให้กับคนงาน

นี่ไม่ใช่ทางเลือกง่าย ๆ ระหว่างตลาดเสรีหรือเศรษฐกิจแบบวางแผนที่ตายตัว แต่มันคือ รูปแบบเศรษฐกิจผสมที่มีเอกลักษณ์แบบจีน ซึ่งรัฐบาลและตลาดมีการปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

มันไม่ใช่คำถามแบบเลือกตอบที่มีแค่ใช่หรือไม่ใช่ แต่เป็น ชุดโซลูชันที่เป็นระบบ ที่คำนึงถึงผลประโยชน์ของหลายฝ่ายและสามารถสร้างผลประโยชน์ร่วมกันได้

"พูดได้ดีมาก!" หลินหนานตงหัวเราะออกมา

เจิ้งเสวียปินมองชายหนุ่มคนนี้อย่างลึกซึ้ง และดูเหมือนจะเข้าใจเล็กน้อยว่าทำไมโจวไห่ถึงให้เขามาด้วย

"แนวคิด... ย้ายนกในกรงนี้ ช่างสร้างแรงบันดาลใจจริง ๆ" เจิ้งเสวียปินกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความเคารพแบบมีการอภิปรายมากขึ้น "แต่ในนี้ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกมาก"

"เช่น จะหานักลงทุนเชิงกลยุทธ์ได้จากที่ไหน? ใครเต็มใจที่จะเข้ามารับภาระอันยุ่งเหยิงนี้? ใครจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการฝึกอบรมคนงาน? จะโอนหนี้สินทางประวัติศาสตร์ขององค์กรได้อย่างไร? ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่ต้องเผชิญในความเป็นจริง"

แม้เขาจะยอมรับแนวคิดของเฉินเจี๋ย แต่ในฐานะนักวิชาการและเจ้าหน้าที่ที่เคร่งครัด เขาก็ยังคงชี้ให้เห็นถึงความท้าทายที่อาจเกิดขึ้นในแผนการนี้โดยสัญชาตญาณ

"ปัญหาที่ท่านผู้อำนวยการเจิ้งได้ชี้แจงมานั้น ตรงประเด็นและเข้าสู่แก่นกลาง ทุกข้อเลยครับ" เฉินเจี๋ยกล่าวรับทันที "สิ่งที่ผมพูดไปเป็นเพียง แนวคิดระดับบนที่หยาบมาก เหมือนกับการวาดภาพร่างเท่านั้น"

"ส่วนการจะเปลี่ยนภาพร่างให้เป็นแบบก่อสร้างที่ละเอียดได้นั้น ก็ต้องการให้ท่านและผู้บริหารหลิน รวมถึงสหายจากรัฐบาลท้องถิ่น ร่วมกันเติมเต็มรายละเอียด ครับ"

เขาเตะลูกบอลกลับไปอย่างชาญฉลาด หลีกเลี่ยงความลำบากใจที่เขาไม่สามารถตอบรายละเอียดปลีกย่อยทั้งหมดได้ ในขณะเดียวกันก็ยกย่องผู้นำทั้งสองโดยที่ไม่ให้ดูเสแสร้ง

หลินหนานตงเข้าใจเจตนาของเฉินเจี๋ยทันที และกล่าวเสริม:

"ถูกต้องครับ ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง เป้าหมายของการสำรวจของเราในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อค้นหาปัญหา แล้วนำเสนอแนวคิดหลักในการแก้ปัญหาหรือครับ? ผมเห็นว่าแนวคิด ย้ายนกในกรง ของสหายเฉินเจี๋ยนี้ สามารถใช้เป็น แกนหลัก ของรายงานของเราได้อย่างสมบูรณ์ ส่วนรายละเอียดเฉพาะเจาะจงนั้น เราสามารถพูดคุยและปรับปรุงให้ละเอียดขึ้นได้อีก"

เจิ้งเสวียปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า

แม้เขายังมีข้อสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่า กรอบความคิดที่เฉินเจี๋ยนำเสนอนั้น เป็น ทางเลือกที่ดีที่สุด ที่เป็นไปได้เพียงทางเดียวในขณะนี้ ที่จะทำลายทางตันและได้รับการยอมรับจากทุกฝ่าย

"ดี เช่นนั้นคืนนี้เรามาทุ่มเททำงานหนักกันหน่อย จัดทำโครงร่างรายงานฉบับร่างออกมาให้ได้คืนนี้" เจิ้งเสวียปินตัดสินใจแล้ว สายตาของเขากวาดมองเฉินเจี๋ยอีกครั้ง และกล่าวว่า "สหายเสี่ยวเฉิน นายก็เข้าร่วมด้วย"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง" เฉินเจี๋ยตอบอย่างใจเย็น