บทที่ 63: ผืนดินดำแห่งนี้ป่วยหนักมาก

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินหนานตงได้ส่งรายงานฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไปยัง โจวไห่ ที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวง

โจวไห่เปิดอีเมลแทบจะทันที

เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นบันทึกการสำรวจที่เต็มไปด้วยการบ่น ความยากลำบาก และความขัดแย้ง แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้ากลับเป็น ชุดโซลูชันที่เป็นระบบ ซึ่งมีตรรกะที่สอดคล้อง ลึกซึ้งทางความคิด และเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์

"ย้ายนกในกรง สร้างรังเพื่อดึงหงส์..." โจวไห่พึมพำแปดคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา

เขารีบโทรกลับไปหาหลินหนานตงทันที และประโยคแรกที่เชื่อมสายคือ:

"รายงานฉบับนี้ เป็นฝีมือของใคร?"

หลินหนานตงตอบอย่างเปิดเผยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย:

"เรียนท่านผู้อำนวยการโจว เป็น เฉินเจี๋ย (陈捷) ครับ แนวคิดหลักทั้งหมดมาจากเขา ส่วนผมและสหายจากสำนักเศรษฐกิจเป็นเพียงผู้เพิ่มเติมและปรับปรุงรายละเอียดเท่านั้น"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ เสียงของโจวไห่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

"ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะใช้วิธีไหน ทำให้รายงานฉบับนี้แน่นขึ้น ไร้ที่ติยิ่งขึ้น อย่าเพิ่งรีบกลับ อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือต่ออีกสองสามวัน ไปเดินดูให้มากขึ้น ไปเห็นให้มากขึ้น และไปคุยกับสหายในพื้นที่ให้มากขึ้น"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกนักปฏิบัติ ที่ไม่ชอบพูดจาดี ๆ เอาแต่ก้มหน้าทำงาน ฟังความคิดเห็นที่แท้จริงของพวกเขา สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่เพียง 'วิมานในอากาศ' ที่สวยงาม แต่เป็น พิมพ์เขียวการก่อสร้างที่สามารถลงมือทำได้จริงและพร้อมรับมือกับการต่อสู้อันหนักหน่วง!"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการโจว!" หลินหนานตงเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของโจวไห่ทันที

ผู้อำนวยการโจวต้องการฉวยโอกาสในขณะที่แนวคิดยังร้อนอยู่ นำเอา แนวปฏิบัติระดับรากหญ้าที่สดใหม่และเป็นจริงที่สุด มาเติมเต็มกรอบทฤษฎีของรายงาน ทำให้มันไร้ข้อโต้แย้ง

เมื่อวางสาย หลินหนานตงรีบเรียกสมาชิกร่วมคณะสำรวจอีกสามคนมาประชุม

เมื่อเขาถ่ายทอดคำสั่งของผู้อำนวยการโจวแล้ว เจิ้งเสวียปิน มองไปที่เฉินเจี๋ยที่ยังคงนั่งจัดทำบันทึกการประชุมอย่างเงียบ ๆ อยู่ที่มุมห้อง ความรู้สึกมากมายประดังเข้ามาในใจ

เขาต้องยอมรับว่า ก่อนหน้านี้เขาประเมินสำนักบูรณาการ และประเมินชายหนุ่มคนนี้ ต่ำไปจริง ๆ

"ดี ผมเห็นด้วย" เจิ้งเสวียปินกล่าวอย่างเด็ดขาด "เราจะลงพื้นที่สำรวจองค์กรและหน่วยงานรัฐบาลประเภทต่าง ๆ อีกครั้ง ทำให้ปัญหาถูกค้นพบอย่างละเอียด และทำให้แผนการมีความเป็นจริงมากขึ้น"

การเปลี่ยนแปลงทัศนคติของเขาทำให้บรรยากาศของคณะทำงานวิจัย ปรองดองและมีประสิทธิภาพอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ในช่วงสามวันถัดมา กำหนดการของคณะสำรวจก็แน่นเอียด

พวกเขาไม่ได้มาเยี่ยมชมแบบชั่วคราวอีกต่อไป ไม่ได้เพียงแค่ฟังรายงานจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น แต่ ลงลึกไปในพื้นที่อย่างแท้จริง

พวกเขาไปโรงงานทอผ้าที่กำลังจะล้มละลาย เห็นความสับสนและสิ้นหวังของคนงานหญิงหลายพันคนที่ต้องตกงาน

พวกเขายังไปโรงงานเหล็กกล้าพิเศษที่เพิ่งพลิกฟื้นจากขาดทุนเป็นกำไรได้ด้วยการปรับปรุงเทคโนโลยี ได้ฟังเรื่องราวของผู้อำนวยการโรงงานว่าพวกเขาเอาตัวรอดจากรอยแยกของตลาดได้อย่างไร และอาศัยจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้เพื่อเอาชนะอุปสรรคทางเทคนิคทีละอย่าง

การเยี่ยมชมทุกครั้ง การพูดคุยทุกรอบ เป็นเหมือนชิ้นส่วนปริศนาที่หนักอึ้ง ซึ่งค่อย ๆ ประกอบเป็นภาพของระบบนิเวศทางเศรษฐกิจที่แท้จริงและโหดร้ายของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในสมองของเฉินเจี๋ย

ผืนดินดำแห่งนี้ ป่วยหนักมาก

รากของโรคนี้ ไม่เพียงแต่มาจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ เช่น โครงสร้างอุตสาหกรรมที่ซ้ำซ้อน และกลไกองค์กรที่หยุดนิ่ง แต่ยังมาจาก ศักดิ์ศรีที่สูญเสียไป และความรู้สึกหลงทาง ในกระแสเศรษฐกิจตลาด

เฉินเจี๋ยจดจำสิ่งที่เขาเห็นและคิดทั้งหมดไว้ในใจ เขาพูดน้อย แต่ทุกคำถามที่เขาถามนั้น เหมือนมีดที่คมกริบที่แทงเข้าสู่ใจกลางปัญหา อย่างแม่นยำ

คำถามของเขาไม่เคยเกี่ยวข้องกับถูกหรือผิด มีแต่เพียง แก่นแท้ของปัญหา เท่านั้น

ในที่สุด แม้แต่เจิ้งเสวียปินเอง เมื่อเจอคำถามที่คิดไม่ตก ก็จะเผลอถามโดยอัตโนมัติว่า:

"เสี่ยวเฉิน นายมีความเห็นว่าอย่างไร?"

ในวันสุดท้ายของการสำรวจ ผู้นำหลักของมณฑลเหลียวหนิงและเมืองเฟิ่งเทียน ได้จัดการประชุมหารือระดับสูงที่บ้านพักรับรองของรัฐบาลมณฑล เพื่อรับฟังผลตอบรับเบื้องต้นจากคณะสำรวจ

การประชุมมีรองผู้อำนวยการคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งมณฑลเหลียวหนิงเป็นประธาน ส่วนทางเมืองเฟิ่งเทียน มีรองนายกเทศมนตรีที่ดูแลด้านเศรษฐกิจเข้าร่วม

บรรยากาศในห้องประชุมสุภาพแต่ ห่างเหิน

เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อ "ทูตจากเมืองหลวง" เหล่านี้ พวกเขาหวังว่าคณะจะนำทรัพยากรและนโยบายมาให้ แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจสภาพความเป็นจริงและชี้นำแบบสุ่มสี่สุ่มห้า

เจิ้งเสวียปิน ในฐานะหัวหน้าคณะสำรวจ ได้นำเสนอแนวคิดเบื้องต้นที่พวกเขาได้ข้อสรุปในไม่กี่วันนี้

เขาเน้นย้ำถึงแนวคิดโดยรวมของ "ย้ายนกในกรง สร้างรังเพื่อดึงหงส์" และวิเคราะห์ความเป็นไปได้โดยอ้างอิงจากกรณีศึกษาที่เป็นแบบอย่างหลายกรณี

การรายงานของเขาเป็นไปอย่างมืออาชีพ เข้มงวด และเต็มไปด้วยความลึกซึ้งทางทฤษฎี

เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นฟังแล้วพยักหน้าบ่อยครั้ง แต่สายตาส่วนใหญ่แสดงออกถึง ความเห็นด้วยอย่างมีมารยาท ดูเหมือนว่ามีคนจำนวนไม่มากที่รับฟังอย่างจริงจัง

หลังจากการนำเสนอสิ้นสุดลง ก็เข้าสู่ช่วงแลกเปลี่ยนความคิดเห็น

รองผู้อำนวยการคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งมณฑลเหลียวหนิงกล่าวตามธรรมเนียมว่า "ขอบคุณคณะสำรวจที่มาถ่ายทอดความรู้ให้เรา ข้อเสนอแนะของพวกท่านอยู่ในระดับสูงมาก และชี้ทิศทางสำหรับการทำงานในขั้นต่อไปของเรา"

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็เห็นด้วยกับคำพูดเหล่านี้ เป็นการพูดจาที่เป็นทางการอย่างไม่มีที่ติ แต่ ไม่ได้แตะต้องปัญหาที่เป็นรูปธรรมเลย

นี่คือ การต่อต้านอย่างนุ่มนวล ในแบบฉบับ: สิ่งที่พวกท่านพูดมานั้นถูกทั้งหมด พวกเราเห็นด้วยทั้งหมด แต่จะทำอย่างไรในรายละเอียด พวกเราก็มีความยากลำบากของเราเอง ซึ่งพวกท่านไม่เข้าใจหรอก

เจิ้งเสวียปินและหลินหนานตงต่างก็เห็นการต่อต้านอย่างนุ่มนวลนี้ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย

หากไม่สามารถบรรลุฉันทามติกับคนในพื้นที่ได้ รายงานของพวกเขาที่เขียนออกมาจะดีแค่ไหนก็เป็นเพียงกระดาษเปล่าเท่านั้น

ในขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่วัยกลางคนคนหนึ่งที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นช้า ๆ

เขาคือ หูรุ่ยผิง รองนายกเทศมนตรีเมืองเฟิ่งเทียนที่รับผิดชอบด้านอุตสาหกรรม

สายตาของเฉินเจี๋ยถูกดึงดูดไปยังเขาในทันที

ชื่อ หูรุ่ยผิง นี้ เฉินเจี๋ยคุ้นเคยเป็นอย่างดีในชาติที่แล้ว

ในความทรงจำของชาติที่แล้ว เจ้าหน้าที่นักปฏิบัติที่มีสไตล์แข็งกร้าวและมีแนวคิดก้าวหน้ารายนี้เอง ที่ในอีกไม่กี่ปีต่อมา ถูกย้ายไปเป็นผู้นำสูงสุดของเมืองที่มีทรัพยากรซึ่งประสบปัญหาเดียวกัน และใช้มาตรการสายฟ้าฟาดเพื่อผลักดันการปฏิรูปครั้งใหญ่หลายชุด ดึงเมืองนั้นกลับมาจากเส้นความตาย และสร้าง "โมเดล XX" ที่โด่งดังไปทั่วประเทศ

ต่อมา หูรุ่ยผิงได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสุดท้ายได้เป็นรองผู้อำนวยการคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติ กลายเป็นหนึ่งในบุคคลหลักที่กำหนดกลยุทธ์การพัฒนาเศรษฐกิจระดับภูมิภาคของประเทศ

ไม่คาดคิดว่าเขาจะได้มาพบกับผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตคนนี้ล่วงหน้า ด้วยวิธีนี้

หูรุ่ยผิงในตอนนี้เป็นเพียงรองนายกเทศมนตรีของเมืองระดับจังหวัด อายุสี่สิบกว่า ใบหน้าซูบผอม ดวงตาเฉียบคม มีความสงบและแหลมคมที่ไม่เข้ากับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ รอบข้าง

"ท่านผู้อำนวยการเจิ้ง, ผู้บริหารหลิน" เสียงของหูรุ่ยผิงหนักแน่นเป็นพิเศษ ทำให้ห้องประชุมที่เริ่มมีเสียงดังเงียบลงทันที "ผมได้รับฟังรายงานของพวกท่านแล้ว แนวคิดดีมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวคิด 'ย้ายนกในกรง' มีความแปลกใหม่มาก"

เขาได้กล่าวคำชมก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนประเด็น:

"แต่ผมอยากจะถามคำถามหนึ่ง ในแผนการของพวกท่าน 'นก' ถูกย้ายไปแล้ว และ 'หงส์' ก็ถูกดึงเข้ามาแล้ว แล้ว 'นกเก่า' และ 'นกที่โง่กว่า' ที่เคยอยู่ในกรงเดิมล่ะ พวกเขาจะทำอย่างไร? จะปล่อยให้พวกเขาอดตายเลยหรือ?"

คำถามนี้พุ่งตรงไปยังจุดที่อ่อนไหวที่สุด และเป็นแกนกลางที่เปราะบางที่สุดของแผนการทั้งหมด นั่นคือ ปัญหาของมนุษย์

บรรยากาศในห้องประชุมแข็งค้างในทันที