บทที่ 64: บริษัทบริการด้านอุตสาหกรรม?

เจิ้งเสวียปิน ถูกถามจนอึ้งไป เขาอ้าปาก พยายามใช้ทฤษฎีเช่น "ความเจ็บปวดจากการปฏิรูป" หรือ "หลักประกันทางสังคมรองรับ" มาอธิบาย แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของ หูรุ่ยผิง เขาก็รู้ทันทีว่า คำพูดตามตำราเหล่านี้ไม่มีความหมาย ต่อหน้าอีกฝ่ายเลย

หลินหนานตงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน คำถามนี้เป็นสิ่งที่เขากังวลมากที่สุด

"ท่านรองนายกเทศมนตรีหูครับ" หลินหนานตงกล่าวอย่างระมัดระวัง "แน่นอนว่าเราได้พิจารณาถึงปัญหาการจัดสรรงานของคนงานแล้ว ในรายงานก็มีการกล่าวถึงการสร้างเบาะรองรับทางสังคม และการฝึกอบรมวิชาชีพขนาดใหญ่..."

"ฝึกอบรม?" หูรุ่ยผิงยิ้มอย่างอ่อนโยนจนมองไม่เห็นอารมณ์ที่แท้จริงของเขา "ผู้บริหารหลินครับ ผมไม่แน่ใจว่าท่านเคยทำงานในระดับรากหญ้าหรือไม่ ท่านคิดว่าการให้ช่างทอผ้าหญิงที่เย็บจักรมาทั้งชีวิต ไปเรียนเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น เป็นความจริงหรือ? การให้คนงานเหล็กที่ทุบค้อนมาทั้งชีวิต ไปทำงานวิเคราะห์ทางการเงินนั้น เป็นไปได้ไหม?"

"สิ่งที่เรียกว่า การฝึกอบรมวิชาชีพ ในหลาย ๆ ครั้ง มันเป็นเพียงการที่รัฐบาลใช้เงิน ซื้อความสบายใจ ให้กับตัวเองเท่านั้น แต่มันไม่สามารถแก้ปัญหารากเหง้าได้"

คำพูดของหูรุ่ยผิง เจาะทะลุม่านนโยบายที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ในทันที

ห้องประชุมตกอยู่ในความ เงียบสงัดราวกับความตาย

เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นทุกคนต่างเงียบไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาเล็กน้อย สิ่งที่หูรุ่ยผิงพูดคือความจริง เป็นความจริงอันโหดร้ายที่พวกเขาต้องเผชิญอยู่ทุกวัน แต่ไม่มีกำลังจะแก้ไข

สีหน้าของเจิ้งเสวียปินและหลินหนานตงดูไม่สู้ดีนัก

ในช่วงความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ เฉินเจี๋ย ก็ยกมือขึ้นอย่างกะทันหัน

สายตาของทุกคนมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในมุมห้องอย่างประหลาดใจ

หลินหนานตงส่งสายตาที่ให้กำลังใจไปยังเฉินเจี๋ย ด้วยความสงบนิ่งของเฉินเจี๋ย หากเขาไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง เขาคงไม่เปิดปากพูดอย่างไม่ระมัดระวัง

เจิ้งเสวียปินก็มองไปที่เฉินเจี๋ย ด้วยความคาดหวังว่าชายหนุ่มคนนี้จะพูดอะไร

เฉินเจี๋ยลุกขึ้นยืน โค้งคำนับเล็กน้อยต่อผู้นำที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งหลักและต่อหูรุ่ยผิง จากนั้นก็กล่าวว่า:

"เรียนท่านผู้นำทุกท่าน ท่านรองนายกเทศมนตรีหู ขออภัยในความไม่สุภาพครับ ผมขออนุญาตพูดถึงความคิดเห็นส่วนตัวที่ยังไม่สมบูรณ์ของผมเกี่ยวกับคำถามที่ท่านได้ยกขึ้นมา"

หูรุ่ยผิงมองชายหนุ่มคนนี้อย่างสนใจ และบอกให้เขากล่าวต่อ

"ท่านรองนายกเทศมนตรีหูครับ คำถามของท่าน ถามได้ถูกที่แล้ว" เฉินเจี๋ยไม่ได้โต้แย้ง แต่แสดงความเห็นด้วยอย่างเต็มที่ก่อน "ท่านพูดถูก ปัญหาบุคลากรคือ ปัญหาแกนกลางและซับซ้อนที่สุด ในการปฏิรูปทั้งหมดของเรา"

"หากเราไม่สามารถแก้ไขปัญหาการเปลี่ยนผ่านของแรงงานเดิมได้อย่างเหมาะสม แผนงานที่ยิ่งใหญ่ทั้งหมดเกี่ยวกับการปฏิรูปเพื่อสร้างการเติบโตใหม่ ก็จะเป็นเพียงวิมานในอากาศ"

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของหูรุ่ยผิงอ่อนโยนลงเล็กน้อย

ชายหนุ่มคนนี้ เข้าใจ สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

"แต่" เฉินเจี๋ยเปลี่ยนประเด็น "ผมคิดว่าเราอาจจะติดอยู่ใน ข้อผิดพลาดทางความคิด"

"เรามักจะคิดเสมอว่าจะทำอย่างไรให้ คนเก่า เหล่านี้ไปปรับตัวเข้ากับ ตำแหน่งใหม่ ได้ แต่มีความเป็นไปได้ไหม ที่เราจะ ออกแบบตำแหน่งงานในช่วงเปลี่ยนผ่าน ที่สามารถดึงศักยภาพเดิมของพวกเขาออกมาใช้ และเชื่อมต่อกับเศรษฐกิจใหม่ได้ด้วย?"

"ตำแหน่งงานในช่วงเปลี่ยนผ่าน?" หูรุ่ยผิงเลิกคิ้ว

"ครับ" เฉินเจี๋ยพยักหน้า และเริ่มอธิบายแนวคิดของเขา

ความคิดเหล่านี้ เขาใช้เวลาคิดอย่างหนักมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

"ยกตัวอย่างเฟิ่งอี๋จี มันมีคนงานอุตสาหกรรมฝีมือดีกว่าหมื่นคน พวกเขาอาจจะไม่รู้เรื่องการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่ความเข้าใจในเครื่องจักร ความสามารถในการจัดการกระบวนการผลิต และการควบคุมคุณภาพของพวกเขา เหนือกว่า นักศึกษาจบใหม่มากนัก"

"ทำไมเราต้องบังคับให้พวกเขาไปเรียนการเขียนโปรแกรมด้วย? ทำไมเราไม่ก่อตั้ง 'บริษัทบริการด้านอุตสาหกรรม' ที่นำโดยช่างฝีมือสูงอายุเหล่านี้ล่ะครับ?"

"บริษัทบริการด้านอุตสาหกรรม?" เสียงกระซิบดังขึ้นในห้องประชุม

"ใช่ครับ" เฉินเจี๋ยกล่าวต่อ "บริษัทนี้สามารถให้บริการสนับสนุนแบบครบวงจรแก่บริษัทไฮเทคในเขตพัฒนาหุนหนานได้ เช่น การบำรุงรักษาอุปกรณ์, การปรับแต่งสายการผลิต, การฝึกอบรมช่างเทคนิค, หรือแม้แต่การผลิตชิ้นส่วนที่ไม่ได้เป็นแกนหลักแบบสั่งทำพิเศษ"

"บริษัทไฮเทค แข็งแกร่งในการวิจัยและพัฒนาและการออกแบบ แต่ก็อ่อนแอในการผลิตและการบำรุงรักษา ในขณะที่ฐานอุตสาหกรรมเก่ากลับตรงกันข้าม นี่ไม่ใช่ การเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบตามธรรมชาติ หรือครับ?"

"ช่างฝีมือสูงอายุ ไม่จำเป็นต้องไปเรียนรู้สิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจเลย เพียงแค่ ปรับปรุงความรู้ ในด้านที่พวกเขาเชี่ยวชาญที่สุด พวกเขาก็สามารถเปล่งประกายได้ต่อไป และที่สำคัญ พวกเขายังสามารถเป็น ครูฝึกของช่างเทคนิครุ่นใหม่ สืบทอดจิตวิญญาณช่างฝีมืออันล้ำค่าของพวกเขาต่อไปได้"

"ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่จะแก้ปัญหาการจ้างงานของคนงานได้เท่านั้น แต่ยังเป็นการจัดหา จุดยึดเหนี่ยวทางอุตสาหกรรม (Industrial Ballast) และ ศูนย์บ่มเพาะบุคลากร ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดให้กับอุตสาหกรรมเกิดใหม่ด้วย!"

"นี่แหละคือสิ่งที่ผมเข้าใจว่าเป็นการ ย้ายนกในกรงที่แท้จริง ไม่ใช่การปล่อยให้นกเก่าอดตาย แต่คือการ พัฒนานกเก่า เพื่อมา ดูแลปีกและสร้างรัง ให้กับหงส์ตัวใหม่ที่กำลังจะเข้ามา!"

เมื่อเฉินเจี๋ยกล่าวจบ ทุกคนในห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

บริษัทบริการด้านอุตสาหกรรม!

จุดยึดเหนี่ยวทางอุตสาหกรรม!

ศูนย์บ่มเพาะบุคลากร!

นกเก่าดูแลปีกให้หงส์!

คำศัพท์เหล่านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับชัดเจนมาก เต็มไปด้วยความเป็นไปได้!

เก่ากับใหม่ ไม่ได้มีแค่การต่อต้าน แต่สามารถอยู่ร่วมกันได้!

แรงงานที่ถูกคัดออกไม่ใช่ภาระ แต่คือความมั่งคั่งในรูปแบบอื่น!

หูรุ่ยผิงมองไปที่เฉินเจี๋ย เขาไม่ได้กล่าวคำพูดที่สุภาพใด ๆ แต่ถามว่า:

"หนุ่มน้อย นายชื่ออะไร?"

"เรียนท่านรองนายกเทศมนตรีหู ผมชื่อเฉินเจี๋ยครับ"

"เฉินเจี๋ย..." หูรุ่ยผิงพยักหน้า และจดจำชื่อนี้ไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง "ดี ดีมาก"

หลังจากการประชุมหารือจบลง ตามธรรมเนียมก็คือการจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านพักรับรอง

ในงานเลี้ยง เฉินเจี๋ยแม้จะไม่ใช่จุดสนใจ แต่ก็ได้รับการทักทายอย่างสุภาพจากหลายคน

เมื่องานเลี้ยงดำเนินไปครึ่งทาง เลขานุการของหูรุ่ยผิงก็เดินมาหาเฉินเจี๋ยอย่างเงียบ ๆ และกระซิบว่า:

"สหายเฉินเจี๋ย ท่านรองนายกเทศมนตรีหูเชิญท่านไปที่ห้องน้ำชาข้าง ๆ บอกว่ามีบางปัญหาที่ต้องการพูดคุยกับท่านอย่างเจาะลึกอีกหน่อย"

เฉินเจี๋ยกล่าวทักทายหลินหนานตงและเจิ้งเสวียปิน จากนั้นก็ตามเลขานุการไปยังห้องน้ำชาที่อยู่ถัดไป

ในห้องน้ำชาไม่มีใครอื่นนอกจากหูรุ่ยผิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะชงชา กำลังชงชาจีนกังฟูด้วยตัวเอง

"มาแล้วหรือ? นั่งสิ" หูรุ่ยผิงชี้ไปที่ที่นั่งตรงข้าม และเลื่อนชา เถี่ยกวนอิน ร้อน ๆ ที่เพิ่งชงเสร็จไปตรงหน้าเฉินเจี๋ย

"ขอบคุณท่านรองนายกเทศมนตรีหูครับ" เฉินเจี๋ยนั่งลงและรับถ้วยชาด้วยสองมือ

"เมื่อครู่อยู่ในที่ประชุม คนเยอะแยะ หลายคำพูดก็ไม่สะดวกที่จะพูดให้ชัดเจน" หูรุ่ยผิงมองมาที่เขาและยิ้ม "แนวคิดบริษัทบริการด้านอุตสาหกรรมของนายนั้นน่าสนใจมาก แต่นายคิดว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในเรื่องนี้จะมาจากไหน?"

เฉินเจี๋ยรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทดสอบเขา ว่าเขาได้คิดอย่างลึกซึ้งจริง ๆ หรือเป็นเพียงความคิดแวบแรกเท่านั้น

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบโดยตรง แต่ถามกลับว่า:

"ท่านรองนายกเทศมนตรีหูครับ ท่านคิดว่าอุปสรรคจะมาจาก รัฐวิสาหกิจที่ต้องได้รับการบูรณาการ หรือมาจาก บริษัทไฮเทคที่ไม่ต้องการถูกรบกวน ครับ?"

แววตาของหูรุ่ยผิงฉายแววประหลาดใจ

ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ตกหลุมพรางคำถามที่เขาวางไว้ แต่โยนคำถามกลับมา

"มีทั้งคู่" หูรุ่ยผิงกล่าวช้า ๆ "แต่ผมคิดว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด... มาจากภายในรัฐบาลเอง"