บทที่ 70: เกิดมาเพื่อรับประทานอาหารชามนี้

เมื่อ เฉินเจี๋ยกล่าวจบประโยคสุดท้าย บรรยากาศในสำนักงานก็ เงียบสงัด จนได้ยินเสียงเข็มตก

โจวไห่ ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

"สูญเสียอำนาจในการตีความ..." ฉินเจิ้นหยางพึมพำห้าคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา

เขายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หยิบรายงานฉบับนั้นขึ้นมา และมองไปยังหัวข้อบนหน้าแรก จากนั้นเขาก็หยิบดินสอสีแดงขึ้นมา และเขียนข้อความบรรทัดหนึ่งด้วยลายมือของเขาเองใต้หัวข้อ

ข้อความนั้นมีเพียงแปดคำสั้น ๆ แต่ หนักอึ้งดุจภูผา

"ยึดมั่นความถูกต้องและสร้างสรรค์สิ่งใหม่ เสริมสร้างรากฐานและพลังงาน" 

เขียนเสร็จ เขายื่นรายงานให้โจวไห่ และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้โต้แย้งว่า:

"สหายโจวไห่ รายงานฉบับนี้ ไม่ต้องดำเนินตามขั้นตอนปกติแล้ว"

"นายนำไปเสนอต่อสำนักงานกลางโดยตรง ในฐานะ เอกสารอ้างอิงภายในหมายเลขหนึ่ง ของศูนย์วิจัยของเรา"

"รับทราบครับ!" โจวไห่ตอบรับทันที

รายงานที่เฉินเจี๋ยเป็นผู้เขียนหลัก, หลินหนานตงเป็นผู้รวบรวม, โจวไห่เป็นผู้ตรวจทาน และสุดท้ายมีลายเซ็นกำกับของฉินเจิ้นหยาง ถูกบรรจุลงในซองกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับ 'ลับสุดยอด' และถูกส่งไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ลึกลับ (ทำเนียบจงหนานไห่) โดยบุคลากรเฉพาะกิจ ภายใต้เกณฑ์ "เอกสารอ้างอิงภายในหมายเลขหนึ่งของศูนย์วิจัยนโยบายกลาง"

คำว่า "เอกสารอ้างอิงภายในหมายเลขหนึ่ง" สี่คำนี้ มีน้ำหนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภายในศูนย์วิจัยนโยบายกลาง

มันหมายความว่า ปัญหาที่รายงานนี้กำลังกล่าวถึง ได้สัมผัสกับ ระดับที่สำคัญที่สุดและเร่งด่วนที่สุด ของการบริหารประเทศแล้ว มุมมองและข้อเสนอแนะของมันจะถูกนำเสนอโดยตรงต่อผู้นำการตัดสินใจสูงสุดบนยอดพีระมิดอำนาจ เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงที่สำคัญสำหรับการวางแผนและพิจารณาอนาคตของประเทศ

นักวิจัยทั่วไป ใช้ชีวิตทั้งชีวิต ก็อาจไม่มีรายงานแม้แต่ฉบับเดียวที่เข้าเกณฑ์นี้ได้

แต่เฉินเจี๋ย เสมียนฝึกหัดที่ทำงานยังไม่ถึงครึ่งปี กลับ แตะเพดาน นี้ไปแล้วถึงสองครั้ง

ข่าวสารแพร่สะพัดไปอย่างเงียบ ๆ ภายในศูนย์วิจัย ในลักษณะที่ไม่เป็นทางการ แต่ทุกคนรับรู้

ในสำนักงานของสำนักบูรณาการ บรรยากาศเริ่มมีความละเอียดอ่อนเล็กน้อย

จางเหล่า และ เสี่ยวหวังในแผนกงานเขียนที่สอง มองเฉินเจี๋ยด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความชื่นชมในตอนแรก เป็น ความเคารพ ในตอนนี้ และยังมีความรู้สึกห่างเหินเล็กน้อยด้วย

ชายหนุ่มคนนี้ ไม่ใช่ปลาในบ่อเดียวกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

ไม่กี่วันต่อมา หนังสือชมเชยภายใน จากสำนักงานกลางพรรค ถูกส่งมายังศูนย์วิจัย

หนังสือชมเชยนี้ได้ให้การประเมินในระดับสูงต่อรายงานการวิจัย 《แนวคิดเชิงกลยุทธ์สำหรับการสร้างรูปแบบการชี้นำความคิดเห็นสาธารณะบนเครือข่ายใหม่ของประเทศเรา》 ที่ศูนย์วิจัยนโยบายกลางได้ส่งมอบเมื่อเร็ว ๆ นี้

หนังสือชมเชยระบุว่า รายงานนี้ "มีจุดยืนที่สูงส่ง, วิเคราะห์ได้อย่างลึกซึ้ง, มีมาตรการที่ปฏิบัติได้จริง, และมีวิสัยทัศน์ทางทฤษฎีและการชี้นำในทางปฏิบัติที่แข็งแกร่ง" โดยให้ "ข้อมูลอ้างอิงในการตัดสินใจที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง" สำหรับงานด้านการโฆษณาชวนเชื่อและแนวคิดของส่วนกลางในยุคข้อมูลข่าวสาร

ผู้ที่ได้รับคำชมเชยโดยธรรมชาติคือ "สำนักบูรณาการของศูนย์วิจัยนโยบายกลาง" ในฐานะกลุ่ม

ไม่มีชื่อบุคคลใดปรากฏอยู่ในหนังสือชมเชย

แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

โจวไห่ ผู้อำนวยการสำนัก ได้อ่านหนังสือชมเชยนี้ด้วยตัวเองในการประชุมใหญ่ของสำนัก รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขา สายตาของเขากวาดไปที่เฉินเจี๋ยที่นั่งอยู่แถวหลังอย่างไม่มีเจตนา

ความหมายในสายตานั้น ชัดเจนในตัวเอง

หลังการประชุม โจวไห่ได้เรียก หลินหนานตง และเฉินเจี๋ย เข้าไปในสำนักงานตามลำพัง

"หนานตง, เฉินเจี๋ย, แผนกที่สองของพวกนาย ชนะศึกใหญ่อีกครั้ง" โจวไห่รินชาให้ทั้งสองคนด้วยตัวเอง ใบหน้าแสดงความชื่นชมอย่างเปิดเผย "พวกนายรู้ดีว่าคำชมเชยจากสำนักงานกลางมีน้ำหนักเพียงใด นี่คือการยืนยันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับงานของสำนักบูรณาการทั้งหมด"

"ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการนำที่ชาญฉลาดของท่านผู้อำนวยการโจวครับ ที่ได้ชี้แนวทางให้เรา" หลินหนานตงกล่าวอย่างรวดเร็ว

"ใช่ครับ หากไม่มีการตรวจสอบของท่านผู้อำนวยการโจวและผู้บริหารหลิน ผมก็ไม่สามารถเขียนรายงานฉบับนี้ได้" เฉินเจี๋ยก็กล่าวตามทันที ด้วยท่าทีที่นอบน้อม

โจวไห่ยิ้มและโบกมือ:

"พอแล้ว ไม่ต้องพูดคำสุภาพที่นี่ ความดีความชอบเป็นของใคร ฉันรู้ดี องค์กรก็จำไว้ในใจ"

เขาหันไปมองเฉินเจี๋ย และกล่าวอย่างจริงใจ:

"เฉินเจี๋ย การแสดงออกของนายในครั้งนี้ ดีมาก ยอดเยี่ยมมาก แต่ฉันก็ต้องเตือนนายด้วยว่า พรสวรรค์ของนายได้ดึงดูดความสนใจจากเบื้องบนแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ดี แต่ก็หมายความว่าทุกการกระทำของนายจะถูก มองผ่านแว่นขยาย นายต้องเก็บตัวให้มากยิ่งขึ้น สงบเสงี่ยมยิ่งกว่าเดิม เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ ท่านผู้อำนวยการ ผมจะจดจำคำสั่งสอนของท่านไว้เสมอ" เฉินเจี๋ยยืนขึ้นและตอบอย่างเคร่งขรึม

เมื่อเดินออกจากสำนักงานของโจวไห่ หลินหนานตงตบไหล่เฉินเจี๋ยและถอนหายใจ:

"เสี่ยวเฉินเอ๊ย นาย เกิดมาเพื่อรับประทานอาหารชามนี้ จริง ๆ คำพูดเหล่านี้ของท่านผู้อำนวยการโจว สมัยก่อนฉันต้องใช้เวลาถึงสิบปีถึงจะได้ยิน"

เฉินเจี๋ยเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากการได้รับคำชมเชย ชีวิตของเฉินเจี๋ยก็กลับเข้าสู่ความสงบที่เกือบจะแข็งทื่ออีกครั้ง

เขายังคงเป็นคนหนุ่มที่ขยันขันแข็งและเก็บตัวที่สุดในสำนักงาน เขายังคงทำทุกเรื่องเล็กน้อย เช่น ตักน้ำ กวาดพื้น จัดเอกสาร ราวกับว่าความสำเร็จครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย

ยิ่งเฉินเจี๋ยทำตัวเช่นนี้ คนอื่น ๆ ในสำนักงานก็ยิ่ง ชื่นชมและสนับสนุน เขามากขึ้น

เขาไม่เย่อหยิ่ง ไม่รีบร้อน ความสามารถทางธุรกิจที่ลึกซึ้ง การปฏิบัติตนต่อผู้อื่นก็ไร้ที่ติและไม่ทำให้ใครไม่พอใจ แม้กระทั่งบางคนก็เริ่มเรียนรู้จากเขาโดยไม่รู้ตัว

เฉินเจี๋ยยังคงทุ่มเทเวลาว่างทั้งหมดของเขาให้กับห้องสมุดเอกสารที่เงียบสงบนั้นอย่างไม่เหลืออะไรเลย

เขาดูเหมือนไม่สนใจคำสรรเสริญหรือคำนินทาจากภายนอกเลย

สำหรับเฉินเจี๋ย ความทรงจำจากอนาคตเป็นเหมือน เหมืองทองคำที่กระจัดกระจายและยังไม่ได้รับการสำรวจ ในขณะที่กองกระดาษเก่าที่ถูกปิดผนึกในห้องสมุดเอกสารนี้คือ แผนที่เพียงหนึ่งเดียว ที่จะนำไปสู่เหมืองทองคำเหล่านั้น

เขาต้องคว้าทุกเวลาเพื่อขุดเหมืองทองคำเหล่านี้ออกมาทีละแห่ง กลั่นกรองให้เป็น อาวุธทางความคิด ของตัวเองที่สามารถนำมาใช้ได้ทุกเมื่อ

สภาพการเรียนรู้ที่เหมือนนักบวชนี้ ทำให้เฉินเจี๋ยกลายเป็น บุคคลที่แปลกประหลาด ในศูนย์วิจัย

บางคนชื่นชมความมุ่งมั่นและความอุตสาหะของเขา

บางคนก็แอบคิดว่าเขาเป็นหนอนหนังสือที่ไม่รู้จักใช้ชีวิต

แต่เฉินเจี๋ยไม่รู้เรื่องนี้ หรืออาจจะกล่าวได้ว่า เขาไม่สนใจ เลยด้วยซ้ำ

โลกของเขาได้ก้าวข้ามการประเมินทางโลกเหล่านี้ไปนานแล้ว

ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มลึก ใบแปะก๊วยในกรุงปักกิ่งถูกย้อมเป็นสีทองสุกใส

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์อีกครั้ง

ห้องสมุดเอกสารเงียบสงบเหมือนเดิม

เฉินเจี๋ยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ถือ 《งานเขียนของเหมา》 เล่มที่สี่ กำลังตั้งใจอ่านบทที่เกี่ยวกับว่าพรรคคอมมิวนิสต์ใช้การปฏิรูปที่ดินเพื่อปลุกระดมมวลชนและเอาชนะสงครามได้อย่างไรในช่วงสงครามกลางเมือง

ประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่นั้นทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นในใจ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องสมุดเอกสารก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา

เสียงฝีเท้าดังมาจากไกล ๆ และค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

เฉินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ และเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น

ยังคงสวมชุดสูทสไตล์จีนสีเทาที่เรียบง่าย ยังคงมีดวงตาที่สงบและลึกซึ้งคู่เดิม

"ท่านผู้อำนวยการฉิน สวัสดีครับ" เฉินเจี๋ยรีบลุกขึ้นยืนและทักทายอย่างเคารพ

ฉินเจิ้นหยางเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน พยักหน้าให้เฉินเจี๋ย เป็นการตอบรับ

นี่กลายเป็นความเข้าใจโดยนัยระหว่างพวกเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม วันนี้ ฉินเจิ้นหยางไม่ได้เดินตรงไปยังที่นั่งประจำของเขาเหมือนปกติ

เขาถือหนังสือหลายเล่ม เดินช้า ๆ มาที่โต๊ะของเฉินเจี๋ย และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเหมือนการปรึกษาหารือ พร้อมรอยยิ้ม:

"สหายเสี่ยวเฉิน ที่นั่งของนายแสงดีนะ ไม่รังเกียจที่จะให้ฉันมานั่งร่วมโต๊ะด้วยใช่ไหม?"

เฉินเจี๋ยตกตะลึง