บทที่ 72: ฉันมองเห็นอนาคตของนาย

"สำหรับผม กระบวนการนี้เหมือนกับการเข้าเรียน ชั้นเรียนภาคปฏิบัติสูงสุดของศิลปะการบริหารประเทศ ทำให้สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ ลึกซึ้งและสดใหม่กว่าการอ่านหนังสือเล่มใด ๆ"

"ผมได้เห็นความขัดแย้ง และเห็นการประสานรอยร้าว เห็นการต่อสู้แย่งชิง และเห็นการประนีประนอมกับปัญญาที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้ผมเข้าใจคำว่า 'ประชาธิปไตยแบบรวมศูนย์' ได้ลึกซึ้งกว่าที่เคยเป็นมามากนัก"

คำพูดนี้ ทำให้ ฉินเจิ้นหยาง ตาลุกวาวอีกครั้ง

ชายหนุ่มคนนี้สามารถตีความงานบันทึกการประชุมที่น่าเบื่อและไม่ได้รับความสนใจที่สุด ให้ไปถึง ความสูงส่งของปรัชญาทางการเมือง ได้อย่างลึกซึ้งถึงเพียงนี้

สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เพียงการบันทึกคำพูดทีละคำ แต่เป็น ตรรกะเบื้องหลังการทำงานของอำนาจ เป็นภาพจริงของการทำงานของกลไกของรัฐ

ความสามารถในการหยั่งรู้และรูปแบบความคิดเช่นนี้ ช่างเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับเส้นทางการรับราชการ

"ดี พูดได้ดีมาก!" ฉินเจิ้นหยางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและความพึงพอใจจากใจจริง "เสี่ยวเฉิน การที่นายมีความคิดเช่นนี้ แสดงว่านาย ไม่ได้ถูกบดบังความเฉลียวฉลาด ไปด้วยงานจุกจิกที่น่าเบื่อ ดีมาก ดีมากจริง ๆ"

เขามองไปยังเฉินเจี๋ย ราวกับกำลังมองหา หยกที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน แต่เปล่งประกายเจิดจ้าแล้ว:

"จงรักษาไว้ให้ดี ศูนย์วิจัยของเราต้องการคนหนุ่มสาวอย่างนาย ที่สามารถ จมดิ่งลงไปศึกษา และสามารถ เงยหน้าขึ้นมองภาพรวม ได้"

"ฉันมองเห็นอนาคตของนาย"

ห้าคำนี้ที่ออกมาจากปากของฉินเจิ้นหยาง มีน้ำหนักที่หาใดเทียบเทียม

"ขอบคุณท่านผู้อำนวยการที่ให้กำลังใจครับ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน!" เฉินเจี๋ยยืนขึ้น ดวงตามุ่งมั่น

ฉินเจิ้นหยางยิ้ม จากนั้นเขาก็หยิบสมุดบันทึกธรรมดาและปากกาหมึกซึมออกจากกระเป๋า เขียนชุดตัวเลขลงไป

เขาฉีกหน้านั้นออกและยื่นให้เฉินเจี๋ย:

"นี่คือ เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัว ของฉัน ต่อไป หากมีแนวคิดใหม่ ๆ ในการทำงานและการเรียน หรือมีความสับสนที่ไม่เข้าใจ สามารถโทรมาคุยกับฉันได้ตลอดเวลา"

เขาหยุดเล็กน้อยและกล่าวเสริม ประโยคนั้นราวกับกำลังหาเหตุผลให้กับการกระทำของตัวเอง:

"ฉันก็จำเป็นต้อง ฟังเสียงและมุมมองของคนหนุ่มสาวที่อยู่ในแนวหน้า อย่างพวกนายอยู่เสมอ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองติดอยู่ใน ห้องสมองข้อมูลและหลุดจากความเป็นจริง"

เฉินเจี๋ยรับกระดาษแผ่นบาง ๆ นั้นด้วยสองมือ แต่รู้สึกว่ามันหนักอึ้งดุจทองคำ

"รับทราบครับ ขอบคุณท่านผู้อำนวยการ!" เฉินเจี๋ยพับกระดาษแผ่นนั้นอย่างระมัดระวังและเคร่งขรึม เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในที่ใกล้กับตัวที่สุด

การกระทำของเขาสงบเสงี่ยมและแสดงความเคารพอย่างยิ่ง ไม่มีแม้แต่ความร่าเริงหรือความตื่นเต้นเล็กน้อย

ฉินเจิ้นหยางมองดูท่าทีที่ไม่หวั่นไหวกับคำชมหรือคำตำหนินั้น ความชื่นชมในใจก็เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

เขายืนขึ้น ตบไหล่เฉินเจี๋ย:

"นั่งลงเถอะ อ่านหนังสือ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า"

เฉินเจี๋ยทำตามที่กล่าว ฉินเจิ้นหยางก็กลับไปอ่านหนังสือของเขา ห้องสมุดเอกสารกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างลึกซึ้งกับฉินเจิ้นหยางครั้งนั้น เป็นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในทะเลสาบที่สงบ แม้ว่าภายนอกจะไม่ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ แต่ ระลอกคลื่น ที่เกิดขึ้นได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วภายในศูนย์วิจัยด้วยวิธีที่มองไม่เห็น

การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดมาจาก โจวไห่ ผู้อำนวยการสำนัก

เช้าวันจันทร์ โจวไห่เรียก หลินหนานตง เข้าไปในสำนักงาน

"หนานตง เสี่ยวเฉินก็อยู่กับแผนกนายมาเกือบครึ่งปีแล้วใช่ไหม?" โจวไห่ถามอย่างสบาย ๆ

"ครับ ท่านผู้อำนวยการโจว เด็กคนนี้ดีมากครับ จริงจัง ขยัน และมีความเข้าใจสูงด้วย" หลินหนานตงเข้าใจในทันที ไม่ลังเลที่จะชื่นชมผู้ใต้บังคับบัญชาที่เขาภูมิใจ

"อืม" โจวไห่พยักหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "คนหนุ่มสาว การก้มหน้าทำงานอย่างเดียวไม่พอ ต้องให้เขา เงยหน้ามองเส้นทาง มากขึ้น และให้เขาได้รับผิดชอบงานที่ซับซ้อนมากขึ้น จะดีต่อการเติบโตของเขา"

"ท่านผู้อำนวยการหมายถึงอะไรครับ?" หลินหนานตงใจเต้น

"เอาอย่างนี้" โจวไห่ตัดสินใจ "ต่อไป การประชุมที่สำคัญบางอย่างของสำนัก รวมถึงงานที่ต้องประสานงานข้ามแผนก นายก็ พาเฉินเจี๋ยไปร่วมด้วยให้มากขึ้น"

"นอกจากนี้ สำนักของเรายังขาด เจ้าหน้าที่ประสานงาน ที่รับผิดชอบการเชื่อมโยงงานประจำกับสำนักงานกลางพรรคใช่ไหม? ฉันว่าให้เฉินเจี๋ย ควบตำแหน่งนี้ ไปเลย"

ก่อนหน้านี้โจวไห่รับผิดชอบการเชื่อมโยงงานกับสำนักงานกลางพรรคด้วยตนเอง จึงไม่มีตำแหน่งเจ้าหน้าที่ประสานงานอย่างเป็นทางการ

หลินหนานตงใจเต้นแรง

เจ้าหน้าที่ประสานงาน!

ฟังดูเหมือนเป็นตำแหน่งที่ไม่สำคัญ

แต่ความหมายที่อยู่เบื้องหลังนั้น ไม่ธรรมดาเลย

สำนักงานกลางพรรคคือสถานที่ใด?

มันคือ ศูนย์กลางของระบบประสาทส่วนกลางทั้งหมด

ข้อมูลทั้งหมดทั้งการส่งจากบนลงล่างและการรายงานจากล่างขึ้นบนต้องผ่านที่นั่น

การเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานระหว่างศูนย์วิจัยกับสำนักงานกลางพรรค แม้จะเป็นเพียงการรับผิดชอบงานพื้นฐานที่สุดอย่างการส่งมอบเอกสารและแจ้งการประชุม แต่ก็หมายถึง สิทธิพิเศษในการเข้าถึงกระแสข้อมูลระดับสูงสุด ในระยะใกล้

และที่สำคัญกว่านั้น ชื่อและใบหน้าของเขาจะมีโอกาส ปรากฏต่อหน้าผู้นำหลัก บ่อยครั้ง

นี่เป็นโอกาสที่ มีค่าอย่างยิ่งและน่าอิจฉาอย่างที่สุด

ตามหลักการแล้ว งานที่สบายและมีอนาคตเช่นนี้ ไม่ควรจะตกถึงมือเสมียนที่เพิ่งได้รับการบรรจุอย่างเป็นทางการอย่างเฉินเจี๋ย

เบื้องหลังเรื่องนี้ ต้องมีคำสั่งจากระดับที่สูงกว่าอย่างแน่นอน

นี่คือการ ปูทางวิ่งที่แข็งแกร่งและรวดเร็วที่สุด สำหรับเส้นทางการรับราชการของเฉินเจี๋ยในอนาคต

"ดีครับ ท่านผู้อำนวยการโจว ผมจะไปจัดการทันที" หลินหนานตงตอบรับอย่างไม่ลังเล

เมื่อหลินหนานตงประกาศข่าวนี้ในการประชุมของแผนกงานเขียนที่สอง ทั้งแผนกก็ตกอยู่ในความเงียบ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฉินเจี๋ยพร้อมกัน

ในสายตานั้นมีทั้งความประหลาดใจ ความอิจฉา แต่ที่มากกว่านั้นคือ ความรู้สึกโล่งใจว่าสมเหตุสมผลแล้ว

ทุกคนเห็นการแสดงออกและความสามารถของเฉินเจี๋ย และความสามารถของเขาก็เป็นที่ประจักษ์โดยไม่ต้องสงสัย

ทุกคนไม่มีข้อสงสัยกับการจัดสรรนี้

"เฉินเจี๋ย ต่อไปงานประสานงานกับสำนักงานกลางพรรคก็จะเป็นหน้าที่ของนาย" หลินหนานตงกล่าวอย่างสงบ "จำไว้ว่า งานนี้มี ความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวง เป็นหน้าตาของสำนักบูรณาการทั้งหมด ต้องทำให้ ปราศจากความผิดพลาด"

"รับทราบครับ ผู้บริหารหลิน! ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของผู้นำ ผมจะทุ่มเทอย่างเต็มที่!" เฉินเจี๋ยยืนขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม และเสียงดังกังวาน

ในใจของเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน

เจ้าหน้าที่ประสานงานสำนักงานกลางพรรค!

ตำแหน่งนี้ สำหรับเขาในชาติที่แล้ว เป็นความฝันที่ต่อสู้จนถึงระดับรองอธิบดีก็ยังไม่อาจเอื้อมถึง

แต่ในชาตินี้ เพียงแค่ใช้เวลาหกเดือน โอกาสนี้ก็อยู่ในมือแล้ว

เฉินเจี๋ยเดาได้ว่า นี่คือการสนับสนุนครั้งแรกและเป็นรูปธรรมที่สุดที่ฉินเจิ้นหยางมอบให้เขา หลังจากเห็น ความจริงใจในปณิธานแรก ของเขา

แต่การจะก้าวไปได้ไกลแค่ไหนต่อจากนี้ ก็ยังต้องขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง