บทที่ 73: เก่งในการจับประเด็นใหญ่ เก่งในการวางแผนภาพรวม

การได้เป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานกับสำนักงานกลางพรรคเป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเส้นทางการรับราชการของเฉินเจี๋ย 

ฟังดูเหมือนเป็นเพียงงานควบที่ไม่สำคัญ แต่ภายในหน่วยงานมันสมองระดับสูงสุดอย่างศูนย์วิจัย การจัดตั้งทุกตำแหน่งมีความหมายแฝงที่ลึกซึ้ง

มันหมายความว่า งานของเฉินเจี๋ยจะไม่จำกัดอยู่แค่เพียงพื้นที่เล็ก ๆ ในแผนกงานเขียนที่สองอีกต่อไป แต่เขามี ช่องทางอันล้ำค่า ในการมองเห็นการทำงานของระบบประสาทส่วนกลางทั้งหมด

ทุกบ่ายสี่โมง จึงกลายเป็นช่วงเวลาที่ เป็นพิธีกรรมที่สุด ของเฉินเจี๋ยในแต่ละวัน

เขาจะถือกระเป๋าเอกสารหนา ๆ ที่มีตราประทับ "ลับ" เดินผ่านโถงทางเดินที่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเอง ไปยัง อาคารสำนักงานกลางพรรค ซึ่งเป็นสถานที่ที่สำคัญและลึกลับกว่า

สำนักงานกลางพรรคคือ ศูนย์กลางหลัก ของกลไกของรัฐทั้งหมด

กระแสข้อมูลทั้งหมด ทั้งการส่งจากบนลงล่างและการรายงานจากล่างขึ้นบน จะมารวมตัว ถูกคัดแยก และส่งต่อที่นี่

ทุกคนที่ทำงานที่นี่เป็นเหมือน ฟันเฟืองที่สำคัญที่สุด ในเครื่องจักรที่ซับซ้อนนี้ ท่าทางและคำพูดของพวกเขาแสดงออกถึงความเข้มงวดและสุขุมที่ไม่ธรรมดา

คนที่เฉินเจี๋ยต้องประสานงานด้วยคือ หวังจวี้หัวหน้าแผนกที่สอง ซึ่งรับผิดชอบการประมวลผลเอกสารของสำนักงานกลางพรรค

หวังจวู่อายุไม่ต่างจากเฉินเจี๋ยมากนัก จบปริญญาโทด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเหรินต้า ผมหวีเรียบกริบ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาเฉียบคม เห็นได้ชัดว่าเป็น ข้าราชการผู้มากประสบการณ์ที่เก่งกาจและเปี่ยมประสิทธิภาพ ซึ่งทำงานในหน่วยงานหลักมานานหลายปี

สำหรับเฉินเจี๋ย ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานคนใหม่ที่อายุน้อยเกินไป ทัศนคติของหวังจวู่ไม่กระตือรือร้นและไม่เย็นชา เป็นเพียง ความห่างเหินแบบมืออาชีพ ตามแบบฉบับการทำงานอย่างเป็นทางการ

ในแต่ละวัน เขาจะรับกระเป๋าเอกสารจากเฉินเจี๋ย ตรวจสอบรายการทีละรายการตามใบรายการ แล้วเซ็นชื่อของเขาอย่างหวัดบนใบรับ และโบกมือให้เฉินเจี๋ยออกไป

กระบวนการส่งมอบทั้งหมดมักจะไม่เกินสามนาที แทบไม่มีการสนทนาเพิ่มเติมระหว่างคนทั้งสอง

เฉินเจี๋ยไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ในสถานที่ที่มีบุคลากรเก่งกาจและซ่อนเร้นผู้มีความสามารถอย่างสำนักงานกลางพรรค เสมียนเล็ก ๆ อย่างเขาแทบจะไม่มีความสำคัญ

การพยายามประจบประแจงหรือเอาใจใครอย่างตั้งใจ จะมีแต่ทำให้ดูเหลาะแหละและน่าขัน

สิ่งที่เขาต้องทำ ไม่ใช่การสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ แต่คือการทำงานส่งเอกสารที่ง่ายที่สุดและน่าเบื่อที่สุดนี้ ให้บรรลุความเป็น มืออาชีพที่ไร้ที่ติ

ในทุกครั้งที่ส่งเอกสาร เฉินเจี๋ยจะออกเดินทางล่วงหน้าครึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่สายแม้แต่นาทีเดียวเนื่องจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันใด ๆ

เขาจะทำการ จัดเรียงเอกสารทั้งหมดใหม่และจัดหมวดหมู่ ตามความเร่งด่วน ความสำคัญ และผู้นำที่แตกต่างกันที่ต้องนำเสนอ

นอกจากนี้ เขายังใช้ลายมือที่เรียบร้อยของเขา เขียนรายการสารบัญที่ชัดเจน แนบไว้บนสุดของกระเป๋าเอกสาร

ในรายการนั้น ไม่เพียงแต่มีชื่อเอกสารเท่านั้น แต่ยังใช้เครื่องหมายวงเล็บเพื่อ สรุปเนื้อหาหลัก ของเอกสารแต่ละฉบับอย่างกระชับที่สุดอีกด้วย

รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ สำหรับหวังจวู่ที่ต้องจัดการกับเอกสารจำนวนมหาศาลทุกวัน มันคือ ความช่วยเหลือที่สำคัญอย่างยิ่ง

เขาไม่จำเป็นต้องเปิดรายงานหนา ๆ ทุกฉบับ เพื่อค้นหาประเด็นหลักอย่างยากลำบากอีกต่อไป เพียงแค่เหลือบมองรายการของเฉินเจี๋ย เขาก็สามารถ ตัดสินใจได้อย่างแม่นยำที่สุด ในเวลาอันสั้นที่สุดเกี่ยวกับคุณค่าและจุดหมายของเอกสารทั้งหมดในวันนี้

ในตอนแรก หวังจวู่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่ค่อย ๆ เขาก็พบถึงความแตกต่างของชายหนุ่มคนนี้

เอกสารที่เฉินเจี๋ยส่งมา ไม่เพียงแต่จัดหมวดหมู่ได้ชัดเจนและสรุปได้อย่างแม่นยำเท่านั้น แต่การจัดลำดับในแต่ละครั้งยังดูเหมือนจะ สอดคล้องกับจังหวะการทำงานภายในและความสนใจล่าสุดของผู้นำ ในสำนักงานกลางพรรคอีกด้วย

ครั้งหนึ่ง รายงานเกี่ยวกับปัญหากสิกรรมถูกเฉินเจี๋ยวางไว้บนสุดของเอกสารทั้งหมด

และในเช้าวันนั้น ผู้นำหลักคนหนึ่งเพิ่งกล่าวถึงในการประชุมภายในว่า ต้องให้ความสนใจอย่างยิ่งต่อปัญหาการรับซื้อข้าวในฤดูใบไม้ร่วง

อีกครั้งหนึ่ง รายงานการวิเคราะห์ความมั่นคงทางพลังงานระหว่างประเทศ ถูกเฉินเจี๋ยใส่ไว้ในแฟ้มสีแดงแยกต่างหาก และมีการระบุเป็นพิเศษในสารบัญว่า "แนะนำให้นำเสนอเป็นอันดับแรก"

และในเย็นวันนั้น ราคาน้ำมันดิบในตลาดโลกก็เกิดความผันผวนอย่างรุนแรงโดยกะทันหัน

ครั้งเดียวคือความบังเอิญ สองครั้งคือโชค

แต่เมื่อสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าสามสี่ครั้ง สายตาของหวังจวู่ที่มองเฉินเจี๋ยก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มคนนี้... ไม่ธรรมดา!

เขาดูเหมือนจะมี สัญชาตญาณทางการเมืองที่น่าหวาดกลัว และความสามารถในการรวบรวมข้อมูล ที่สามารถดมกลิ่นทิศทางความสนใจของผู้นำระดับสูงได้อย่างแม่นยำจากข้อมูลสาธารณะและพลวัตภายในที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน และใช้สิ่งนั้นมาตัดสิน "น้ำหนักคุณค่า" ของรายงานแต่ละฉบับ

ความสามารถนี้ ในสำนักงานกลางพรรคเรียกว่า "เก่งในการจับประเด็นใหญ่ เก่งในการวางแผนภาพรวม" ซึ่งเป็นพรสวรรค์ระดับสูงสุด

บ่ายวันนั้น เฉินเจี๋ยมาส่งเอกสารตามปกติ

หลังจากหวังจวู่เซ็นรับเอกสารแล้ว เขาไม่ได้โบกมือให้เฉินเจี๋ยออกไปเหมือนปกติ แต่ ลุกขึ้นยืน และรินชาร้อนให้เขาด้วยตัวเอง

"เสี่ยวเฉิน นั่งพักก่อน" หวังจวู่เผยรอยยิ้มที่จริงใจเป็นครั้งแรกบนใบหน้า

"ขอบคุณหัวหน้าหวังครับ ไม่รบกวนท่านแล้วครับ ผมต้องรีบกลับไปที่แผนก" เฉินเจี๋ยรีบโบกมือ ท่าทีของเขายังคงนอบน้อม

"ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบร้อน" หวังจวู่ยัดถ้วยชาใส่มือเขา กดเขาให้นั่งลงบนโซฟา และพูดติดตลกเล็กน้อยว่า "นายเนี่ยนะ ทำเอาฉันลำบากเลย"

"หัวหน้าหวังครับ ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรครับ?" เฉินเจี๋ยแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

"ยังจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกหรือ?" หวังจวู่ชี้ไปที่กระเป๋าเอกสารที่เฉินเจี๋ยจัดเตรียมไว้อย่างดีบนโต๊ะ "เอกสารที่นายส่งมาตอนนี้ พวกเราในแผนกแย่งกันใช้ ทุกคนพูดว่า เสี่ยวเฉินคนใหม่จากศูนย์วิจัยเข้าใจกฎของสำนักงานกลางพรรคดีกว่าคนของเราเสียอีก"

"โดยเฉพาะเหลาอู๋ เขาเพิ่งบอกฉันเมื่อสองวันก่อน ว่าให้ฉันเรียนรู้จากนายเรื่องการสรุปเอกสาร ว่าทำอย่างไรจึงจะชี้ให้เห็นประเด็นสำคัญได้ในประโยคเดียว ทำให้เขาประหยัดเวลาไปได้มาก"

เฉินเจี๋ยเผยความเขินอายที่เหมาะสมบนใบหน้า:

"หัวหน้าหวังครับ ท่านอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมก็แค่ลองคิดไปเรื่อย ๆ กลัวว่าท่านและอาจารย์ทุกท่านจะอ่านลำบาก ก็เลยทำการบ้านเพิ่มขึ้นอีกหน่อย มันไม่คู่ควรกับการนำมาพูดถึงเลยครับ"

"นี่ยังเรียกว่า 'คิดไปเรื่อย ๆ' อีกหรือ?" หวังจวู่ส่ายหัวและกล่าวอย่างรู้สึก "เสี่ยวเฉิน ฉันบอกตามตรงนะ ฉันอยู่ที่สำนักงานกลางพรรคมาเกือบสี่ห้าปีแล้ว เจ้าหน้าที่ประสานงานจากกระทรวงต่าง ๆ ที่ฉันเคยต้อนรับ ไม่มีร้อยก็แปดสิบคน นายคือคนที่พิเศษที่สุดที่ฉันเคยเจอมา"

"คนอื่นส่งเอกสารคือการ ทำภารกิจให้เสร็จ แต่นายส่งเอกสารคือการ ช่วยเราแก้ปัญหา"

หวังจวู่มองเฉินเจี๋ย:

"ต่อจากนี้ไป เราสามารถแลกเปลี่ยนและเรียนรู้ซึ่งกันและกันได้มากขึ้น"

"ขอบคุณหัวหน้าหวังครับ ต่อไปผมต้องขอคำชี้แนะจากท่านเยอะ ๆ เลยครับ" เฉินเจี๋ยยืนขึ้นและกล่าวอย่างจริงใจ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มิตรภาพระหว่างเฉินเจี๋ยกับหวังจวู่ก็ได้ก่อตัวขึ้น ซึ่งก้าวข้ามขอบเขตของการทำงานธรรมดาไปแล้ว

หวังจวู่เริ่มที่จะ เปิดเผยข้อมูลภายในที่เปิดเผยได้ ให้เฉินเจี๋ยฟังโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ตามในระหว่างการสนทนาทั่วไป

"เฮ้อ เสี่ยวเฉิน ช่วงนี้เราถูกรายงานเกี่ยวกับรับมือวิกฤตการเงินโลกล้อมท่วมไปหมด เขียนดีนะ แต่รู้สึกว่า... ขาดความแปลกใหม่ วนไปเวียนมาอยู่แค่ไม่กี่ท่า"

"ช่วงนี้เบื้องบนดูเหมือนจะสนใจแนวคิดเรื่อง อำนาจทางวัฒนธรรมแบบนุ่มนวล มากเป็นพิเศษ ผู้นำหลายคนพูดถึงในหลายโอกาส ศูนย์วิจัยของพวกนายมีการศึกษาเชิงลึกในด้านนี้บ้างไหม?"

คำบ่นและการถอนหายใจที่ดูเหมือนเป็นกันเองเหล่านี้ ในการรับรู้ของเฉินเจี๋ย มันคือ ข้อมูลที่แม่นยำที่สุด