บทที่ 74: แบบฟอร์มเสนอชื่อเลื่อนระดับเจ้าหน้าที่

เฉินเจี๋ย นำข้อมูลเหล่านี้มา ย่อยและกลั่นกรอง อย่างรวดเร็วในสมอง จากนั้นจึงส่งกลับไปยังศูนย์วิจัยด้วยวิธีการที่ชาญฉลาดและแนบเนียนยิ่งขึ้น

วันหนึ่ง หลินหนานตง กำลังกลุ้มใจกับรายงานเรื่อง "การขยายการส่งออกผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรม"

รายงานเขียนได้มั่นคง ข้อมูลครบถ้วน แต่เขารู้สึกว่า กรอบความคิดยังไม่กว้างพอ และไม่มีจุดเด่นที่น่าสนใจ

ขณะที่เฉินเจี๋ยนำเอกสารไปส่งให้เขา ก็กล่าวขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ:

"ผู้บริหารหลินครับ เมื่อเร็ว ๆ นี้ผมได้อ่านเอกสารประวัติศาสตร์เกี่ยวกับการโฆษณาเผยแพร่สู่ภายนอกประเทศของเราในห้องสมุดเอกสาร รู้สึกว่าน่าสนใจมาก ก่อนหน้านี้เรามักจะคิดที่จะขายสินค้าของเราออกไป แต่ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จะไม่ค่อยดีนัก"

"ผมคิดว่า เป็นไปได้ไหมที่จะเปลี่ยนแนวคิด ไม่ใช่ 'ขาย' แต่เป็น 'ดึงดูด'? ไม่ใช่เราไปเคาะประตูคนอื่น แต่ให้พวกเขามาเป็นแขกในบ้านเราด้วยความสมัครใจ?"

"เช่น เราไม่เพียงแค่ส่งออกภาพยนตร์หรือนวนิยายสองสามเรื่อง แต่สร้าง สัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมจีนที่โดดเด่นในระดับโลก สองสามอย่าง เช่น 'กังฟู' หรือ 'แพนด้า'? ทำให้คนหนุ่มสาวทั่วโลกคิดว่าการทำความเข้าใจวัฒนธรรมจีนเป็นเรื่องที่ เจ๋งและอินเทรนด์"

ปากกาของหลินหนานตงหยุดชะงักกลางอากาศ

สัญลักษณ์สูงสุด?

ทำให้การเรียนรู้วัฒนธรรมจีนเป็นเรื่องที่เจ๋ง?

แนวคิดนี้ น่าสนใจมาก!

มันยกระดับรายงานอุตสาหกรรมทั่วไปไปสู่ ระดับของยุทธศาสตร์ทางวัฒนธรรมของชาติและการสื่อสารระหว่างประเทศ ในทันที

หลินหนานตงมองเฉินเจี๋ยและหัวเราะ:

"ไอ้หนุ่ม... ความคิดเหล่านี้โผล่มาจากไหนกัน?"

เฉินเจี๋ยยิ้ม:

"ก็แค่ดูหนังฮอลลีวูดเมื่อคืน แล้วก็คิดไปเรื่อยครับ"

หลินหนานตงยิ้มและส่ายหัว ไม่ได้ถามต่อ

เขาหยิบปากกาสีแดงขึ้นมา ขีดฆ่าคำว่า "การขยายการส่งออก" ในชื่อรายงานอย่างหนักแน่น และเปลี่ยนเป็น — 《การสร้างสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมจีนสูงสุด ยึดครองจุดสูงสุดใหม่ในการเล่าเรื่องระดับโลก》

ไม่กี่วันต่อมา รายงานฉบับนี้ถูกนำเสนอ และมีรายงานว่าได้รับ การยืนยันอย่างสูง จากผู้นำที่ดูแลงานด้านการโฆษณาชวนเชื่อและแนวคิด และได้ลงนามกำกับว่า "แนวคิดนี้ควรค่าแก่การศึกษาอย่างลึกซึ้ง ต้องจัดทำแผนการที่เป็นรูปธรรม"

เหตุการณ์ที่คล้ายกันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสัปดาห์ต่อ ๆ มา

รายงานของสำนักบูรณาการดูเหมือนจะสามารถ ก้าวทันจังหวะความสนใจของผู้นำระดับสูง ได้อย่างแม่นยำเสมอ

สำนักงานกลางพรรคขอให้รายงานเกี่ยวกับ "นวัตกรรมการบริหารจัดการสังคม" แต่สำนักบูรณาการส่งบทวิเคราะห์เชิงลึกในชื่อ 《จากการ 'บริหารจัดการสังคม' สู่ 'ธรรมาภิบาลสังคม': การปฏิวัติแนวคิดการปกครองที่อยู่เบื้องหลังความแตกต่างเพียงหนึ่งคำ》

เมื่อเบื้องบนเริ่มให้ความสนใจกับปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แนวคิดเชิงกลยุทธ์ของสำนักบูรณาการเกี่ยวกับการ "พัฒนาเศรษฐกิจคาร์บอนต่ำ ยึดครองจุดสูงสุดของการพัฒนาที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม" ก็ถูกวางไว้บนโต๊ะของผู้นำที่เกี่ยวข้องแล้ว

โจวไห่ และ หลินหนานตง ในฐานะผู้ได้รับประโยชน์โดยตรงจากทั้งหมดนี้ ย่อมรู้แจ้งในใจ

"เฉินเจี๋ยคนนี้..."

ในการพูดคุยส่วนตัวครั้งหนึ่ง โจวไห่มองออกไปนอกหน้าต่างและกล่าวด้วยความรู้สึก:

"เขาไม่ได้เป็นแค่เจ้าหน้าที่ประสานงานของเราแล้ว ตอนนี้เขาเป็น เรดาร์ข้อมูลและแนวหน้าทางความคิด ของศูนย์วิจัยทั้งหมดของเราแล้ว"

หลินหนานตงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

การมีอยู่ของเฉินเจี๋ยทำให้งานของสำนักบูรณาการดูเหมือนจะ ทะลวงเส้นลมปราณสำคัญ ทำให้สามารถ นำหน้าไปครึ่งก้าวเสมอ คิดในสิ่งที่ผู้นำคิด และเร่งรัดในสิ่งที่ผู้นำเร่งรัด

ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งของ "การนำหน้าครึ่งก้าว" นี้ มีค่าเกินกว่าจะประเมินสำหรับหน่วยงานมันสมองระดับสูงสุด

กงล้อแห่งเวลาไม่เคยหยุดนิ่ง และได้เคลื่อนเข้าสู่ปี 2010 อย่างเงียบ ๆ

สำหรับจีนทั้งหมด ปีนี้เป็นปีที่เศรษฐกิจเติบโตอย่างร้อนแรงภายหลังวิกฤตการเงินโลก ด้วยแรงกระตุ้นจากมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจสี่ล้านล้านหยวน แต่ก็มี กระแสน้ำเชี่ยวกรากซ่อนอยู่ และความขัดแย้งเชิงโครงสร้างที่เด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ

สำหรับเฉินเจี๋ย ปีนี้เป็นปีที่สองที่เขาทำงานในศูนย์วิจัยนโยบายกลาง และเป็นปีที่ สำคัญอย่างยิ่ง ในชีวิตของเขา

ปีนี้เขาอายุยี่สิบสี่ปี

ฤดูใบไม้ผลิในกรุงปักกิ่งมักจะมาอย่างเงียบเชียบ

นอกหน้าต่าง ต้นไม้หยูที่ถนนฝูโย่วเจียไม่รู้ว่าแตกหน่ออ่อนสีเขียวเมื่อไหร่ ทำให้เมืองเก่าแก่และเคร่งขรึมแห่งนี้มีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย

บรรยากาศในสำนักงานของแผนกงานเขียนที่สองยังคงเงียบสงบและจริงจังเช่นเคย

เสียงเคาะแป้นพิมพ์เหมือนกับ ระฆังไม้ ที่ดังไม่หยุดในวัด เป็นทำนองหลักเพียงอย่างเดียวที่นี่

ตัวอักษรแต่ละตัวที่ถูกพิมพ์ลงไป อาจกลายเป็นการวางระเบียบข้อบังคับที่จะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจและชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในอนาคต

เฉินเจี๋ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่คุ้นเคยในมุมห้อง กำลังตั้งใจเขียนเอกสารอ้างอิงภายในเกี่ยวกับ "การเร่งรัดการบ่มเพาะและพัฒนาอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์เกิดใหม่"

ร่างต้นฉบับนี้เขียนยากมาก

แนวคิดของ "อุตสาหกรรมยุทธศาสตร์เกิดใหม่" ในปี 2010 ยังเป็นเพียง แนวคิดระดับสูงสุดที่เพิ่งถูกนำเสนอ และยังคลุมเครืออยู่เล็กน้อย

มันรวมถึงสาขาใดบ้างอย่างเฉพาะเจาะจง?

เส้นทางการพัฒนาคืออะไร?

จะหลีกเลี่ยงการซ้ำรอยความผิดพลาดของอดีตในการ "เร่งรัดอย่างยิ่งใหญ่" ป้องกันไม่ให้เกิดกำลังการผลิตส่วนเกินใหม่ได้อย่างไร?

คำถามเหล่านี้ไม่มีคำตอบสำเร็จรูป

ปากกาของเฉินเจี๋ยบางครั้งก็วาดไปบนกระดาษร่างอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็หยุดนิ่ง

สมองของเขากำลังทำการ ชนและจัดเรียงใหม่ อย่างรวดเร็วและซับซ้อนอย่างยิ่งยวด ระหว่างเส้นทางการวิวัฒนาการของอุตสาหกรรมในอนาคต เช่น รถยนต์พลังงานใหม่ ปัญญาประดิษฐ์ ชีวเวชภัณฑ์ และวัสดุใหม่ กับรากฐานทางเทคโนโลยี สภาพแวดล้อมทางนโยบาย และภูมิทัศน์ระหว่างประเทศของปี 2010 ในปัจจุบัน

สิ่งที่เขาต้องทำ ไม่ใช่เพียงการคัดลอกคำตอบจากอนาคตลงมา แต่เป็นการใช้ตรรกะที่สอดคล้องกับบริบทปัจจุบัน เพื่อ อนุมานทางออกที่ดีที่สุด

นี่คือ การเต้นรำที่ต้องมีพันธนาการ ต้องแสดงออกถึงวิสัยทัศน์ที่เหนือกว่ายุคสมัย แต่ก็ต้องไม่ดูน่าตกใจจนเกินไป จนก่อให้เกิดข้อสงสัยที่ไม่จำเป็น

ในขณะที่ความคิดของเฉินเจี๋ยกำลังจมดิ่งอยู่ในภาพรวมของการปฏิวัติอุตสาหกรรมอันยิ่งใหญ่ในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า เสียงที่คุ้นเคยก็ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

"เฉินเจี๋ย พักก่อน เข้ามาในสำนักงานฉันหน่อย"

เฉินเจี๋ยเงยหน้าขึ้น เห็นหลินหนานตงยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เฉินเจี๋ยอ่านไม่ค่อยออก ผสมผสานระหว่างความปลื้มใจและความซับซ้อน

"ครับ ผู้บริหารหลิน"

เฉินเจี๋ยวางปากกา จัดปกเสื้อ และเดินตามหลินหนานตงเข้าไปในห้องทำงานของผู้บริหารที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

หลินหนานตงไม่ได้โยนเอกสารให้เขาศึกษาเหมือนปกติ แต่รินชาร้อนให้เขาด้วยตัวเอง และชี้ไปที่โซฟาตรงข้าม:

"นั่งสิ"

หลังจากเฉินเจี๋ยนั่งลง หลินหนานตงก็พิงพนักเก้าอี้ มองไปยังชายหนุ่มคนนี้ที่เขาเป็นคนนำเข้ามาด้วยความรู้สึกมากมาย:

"เฉินเจี๋ย นายมาทำงานที่ศูนย์วิจัยของเราเกือบสองปีแล้วใช่ไหม?"

"รายงานผู้บริหารหลินครับ อีกสามเดือนก็จะครบสองปีพอดีครับ" เฉินเจี๋ยตอบ

หลินหนานตงพยักหน้า เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก และวางลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้าเฉินเจี๋ยเบา ๆ:

"นายลองดูนี่"

เฉินเจี๋ยสงสัยในใจ ยื่นมือออกไปหยิบเอกสาร

《แบบฟอร์มเสนอชื่อเลื่อนระดับเจ้าหน้าที่》

หัวใจของเฉินเจี๋ยเต้นแรง เขาสามารถเปิดหน้าแรกได้ และเห็นในช่อง "ระดับตำแหน่งที่เสนอให้เลื่อน" เขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า ระดับรองกอง

รองกอง!

แม้จะเป็นเพียงระดับที่เล็กน้อยในระบบราชการ แต่สำหรับคนหนุ่มสาวที่เพิ่งเริ่มทำงานไม่ถึงสองปี นี่คือการ นั่งจรวด อย่างไม่ต้องสงสัย