บทที่ 76: เลื่อนขั้นรองกอง

ข้อความแนะนำนี้ เกินกว่ามาตรฐาน การแนะนำเจ้าหน้าที่ระดับรองกองทั่วไปไปมากแล้ว

โจวไห่ กำลังใช้ความน่าเชื่อถือทางการเมืองของตนเอง เพื่อ รับประกันที่แข็งแกร่งที่สุด ให้กับอนาคตของเฉินเจี๋ย

หลังจากเซ็นชื่อแล้ว โจวไห่ก็ส่งเอกสารให้กับเลขานุการ:

"นำเอกสารชุดนี้ไปยื่นต่อสำนักงานบุคลากร และ สำเนาส่งให้แผนกบุคลากรที่สามของกรมจัดระเบียบกลาง ด้วย"

เนื่องจากเฉินเจี๋ยเป็นนักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกจากส่วนกลาง การเปลี่ยนแปลงระดับตำแหน่งของเขาแต่ละครั้งจะต้องถูกบันทึกไว้ที่กรมจัดระเบียบกลาง

ขั้นตอนการดำเนินการเป็นไปอย่างเป็นระเบียบ

แต่ตัวเฉินเจี๋ยเองกลับทำราวกับว่าตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร ยังคงทำงานและเรียนรู้ตามกำหนดการเดิม รับ-ส่งเอกสารกับสำนักงานกลางพรรค ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

สำหรับเขาแล้ว 《แบบฟอร์มเสนอชื่อเลื่อนระดับเจ้าหน้าที่》 ที่ถูกยื่นไปแล้วนั้น เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในทะเลสาบ สิ่งที่เขาต้องทำ ไม่ใช่การเฝ้ารอผลลัพธ์ทั้งวันทั้งคืน แต่คือการ พายเรือเล็ก ๆ ของตัวเองต่อไป

เพื่อนร่วมงานในสำนักงานต่างมองเห็นสิ่งนี้ และยิ่งเพิ่มความชื่นชมในใจมากขึ้น

ในระบบราชการ คนหนุ่มสาวที่สามารถ สงบใจได้ราวกับน้ำนิ่ง และไม่เย่อหยิ่งเมื่อเผชิญกับการเลื่อนตำแหน่งนั้น หายากมาก

คนส่วนใหญ่ไม่มากก็น้อยจะแสดงความคาดหวัง ความวิตกกังวล หรือการพยายามแสดงออกต่อหน้าผู้นำเป็นพิเศษ

แต่เฉินเจี๋ยไม่มี

โลกของเขามีเพียงหนังสือ ข้อมูล แป้นพิมพ์ และ พิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ ของการยกระดับอุตสาหกรรมของจีนในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า ที่กำลังสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วในสมองของเขา

เอกสารอ้างอิงภายในเกี่ยวกับ "การเร่งรัดการบ่มเพาะและพัฒนาอุตสาหกรรมยุทธศาสตร์เกิดใหม่" ยังคงเป็นงานที่เขาใช้ความทุ่มเทมากที่สุด

เฉินเจี๋ยจมดิ่งอยู่ในวรรณกรรมและข้อมูลจำนวนมหาศาล

ตั้งแต่บทเรียนความสำเร็จและความล้มเหลวของประเทศอุตสาหกรรมหลักของโลกในการปฏิวัติเทคโนโลยีแต่ละครั้ง ไปจนถึงกรณีศึกษาความสำเร็จและหลุมพรางความล้มเหลวในการพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคในแต่ละมณฑลและเมืองของประเทศ เขาได้ทำการจัดระเบียบ วิเคราะห์ และดูดซับทั้งหมด

ความสงบของเขา ไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เป็นความ มั่นคงที่มาจากส่วนลึกของจิตใจ

ในความคิดของเขา การเลื่อนตำแหน่งคือการยอมรับงานในอดีตขององค์กร เป็นผลลัพธ์ ไม่ใช่เป้าหมายที่เขาพยายามแสวงหา

สิ่งที่เฉินเจี๋ยมีความสุขจริง ๆ คือ กระบวนการแก้ปัญหาทีละอย่าง และการกลั่นกรองประกายความคิดให้กลายเป็นตัวอักษร

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ในสถานะที่สงบและเติมเต็มนี้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หนังสือราชการที่มีตราประทับสีแดงของ "กรมจัดระเบียบกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน" ถูกส่งไปยังสำนักงานบุคลากรของศูนย์วิจัยนโยบายกลางผ่านช่องทางรักษาความลับ

บ่ายวันศุกร์ ใกล้เวลาเลิกงาน

ในสำนักงานของแผนกงานเขียนที่สอง ยังคงมีแต่เสียงแป้นพิมพ์และเสียงพลิกหน้ากระดาษ

ประตูสำนักงานของผู้บริหาร หลินหนานตง ถูกเปิดออกเบา ๆ เขาเดินมายืนที่ประตู สายตาของเขากวาดไปทั่วสำนักงาน และสุดท้ายก็หยุดลงที่ เฉินเจี๋ย ซึ่งกำลังตั้งใจตรวจสอบเอกสารอยู่ในมุมห้อง:

"เฉินเจี๋ย นายเข้ามาในสำนักงานฉันหน่อย"

เฉินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง วางปากกาสีแดงลงทันที ลุกขึ้นและเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

คนอื่น ๆ ในสำนักงานเพียงแค่เหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจ ไม่ได้คิดมาก

เมื่อเดินเข้าไปในสำนักงาน หลินหนานตงชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม ใบหน้ามีรอยยิ้มที่อ่อนโยน:

"นั่งสิ"

เมื่อเฉินเจี๋ยนั่งลง หลินหนานตงหยิบประกาศที่เพิ่งได้รับมาจากกองเอกสารบนโต๊ะ ยื่นให้เขา น้ำเสียงของเขาแสดงออกถึงความยินดีอย่างชัดเจน:

"เพิ่งได้รับแจ้งจากสำนักงานบุคลากร เอกสารอนุมัติการเลื่อนระดับของนายจากกรมจัดระเบียบกลางพรรคมาถึงแล้ว ตั้งแต่วันนี้ นายคือเจ้าหน้าที่ระดับรองกองแล้ว ยินดีด้วย"

เฉินเจี๋ยรับกระดาษแผ่นบาง ๆ นั้นมา หัวใจของเขาเต้นแรง

แม้จะรู้สึกอยู่ก่อนแล้ว แต่เมื่อช่วงเวลานี้มาถึงจริง ๆ เขาก็ยังคงมีความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เขารีบลุกขึ้นยืน และกล่าวกับหลินหนานตงอย่างจริงใจว่า:

"ขอบคุณผู้บริหารครับ ทั้งหมดนี้เป็นผลจากการบ่มเพาะของท่านและผู้นำของสำนัก ผมยังมีข้อบกพร่องอีกมาก จะต้องพยายามให้มากขึ้นในอนาคต"

หลินหนานตงยิ้มและโบกมือเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง:

"นี่คือนายสมควรได้รับ ความพยายาม ความสามารถ และรูปแบบการทำงานที่จริงจังของนายตลอดทั้งปี ทุกคนเห็นอยู่ในสายตา นี่คือการยอมรับขององค์กรต่อนาย"

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินเจี๋ยเดินออกจากสำนักงานของผู้บริหาร

ทันทีที่เขากลับถึงที่นั่งจางเหล่า ก็เดินเข้ามาเป็นคนแรกพร้อมรอยยิ้ม และตบไหล่เขา:

"เฉินเจี๋ย ยินดีด้วย!"

เขาก็เห็นประกาศเลื่อนตำแหน่งของเฉินเจี๋ยในอีเมลภายในของแผนกแล้ว

"ใช่แล้ว เสี่ยวเฉิน ต่อไปต้องเรียกนายว่าหัวหน้าเฉินแล้ว!" เสี่ยวหวัง ก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วยความร่าเริง

"ยินดีด้วย! ความเร็วในการเลื่อนตำแหน่งของนายทำลายสถิติของศูนย์วิจัยเราแล้ว!"

เพื่อนร่วมงานต่างมารวมตัวกันอวยพร เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

คำอวยพรเหล่านี้ไม่มีความเสแสร้งแม้แต่น้อย แต่มาจากความรู้สึกยอมรับและยินดีจากใจจริง

ความสามารถและบุคลิกของเฉินเจี๋ยได้ชนะใจทุกคนแล้ว

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของทุกคน เฉินเจี๋ยกลับรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาประสานมือคารวะเพื่อนร่วมงานที่รายล้อมอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ถ่อมตน:

"ขอบคุณทุกคน ขอบคุณอาจารย์และผู้นำทุกท่าน ผมยังคงเป็นทหารของแผนก ต่อไปการทำงานก็ยังต้องอาศัยคำแนะนำและความช่วยเหลือจากทุกคนเยอะ ๆ นะครับ"

บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ เฉินเจี๋ยไม่ได้หมกตัวอยู่ในห้องสมุดเอกสารเหมือนปกติ

เขาให้ วันหยุดครึ่งวัน แก่ตัวเอง และเดินทางไปที่ จัตุรัสเทียนอันเหมิน คนเดียว

แสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นและไม่ร้อนจัด ส่องกระทบจัตุรัสที่กว้างใหญ่ และส่องบนใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์ของเขาด้วย

เฉินเจี๋ยยืนอยู่บนจัตุรัส มองธงชาติห้าดาวที่พลิ้วไหวตามลม มองท้องฟ้าไกล ๆ ที่ถูกย้อมด้วยสีแดงจากดวงอาทิตย์ยามเย็น มองไปยังหอคอยอันสง่างามและยิ่งใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ความฮึกเหิมที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็พลุ่งพล่านในใจของเขา

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า กดโทรไปยังหมายเลขที่ฝังแน่นอยู่ในใจของเขาอย่างชำนาญ

โทรศัพท์ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล เสี่ยวชิง"

"เฉินเจี๋ย!" เสียงที่ประหลาดใจของ ซูชิงดังมาจากปลายสาย

ฟังเสียงที่อ่อนโยนของคนรัก น้ำแข็งและความเหนื่อยล้าทั้งหมดในใจของเฉินเจี๋ยก็ละลายไปทันที

เขาพิงราวบันไดในจัตุรัส มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว:

"เสี่ยวชิง ฉันมีข่าวดีจะบอก"

"ข่าวดีอะไร? รีบบอกมาสิ" เสียงของซูชิงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว" น้ำเสียงของเฉินเจี๋ยสงบ แต่ก็ยากที่จะซ่อนความยินดีไว้ได้

"จริงเหรอ? เยี่ยมไปเลย! ฉันรู้แล้วว่าคุณเก่งที่สุด!" เสียงของซูชิงแสดงความภาคภูมิใจจากใจจริงอย่างเปิดเผย

วางสายโทรศัพท์แล้ว เฉินเจี๋ยเงยหน้ามองไปยัง อนุสาวรีย์วีรชนของประชาชน ที่อยู่ไม่ไกล ความยินดีที่เกิดจากการเลื่อนตำแหน่งค่อย ๆ ตกตะกอน กลายเป็น พลังที่ลึกซึ้งและหนักแน่นยิ่งขึ้น