บทที่ 78: หยกที่ยังไม่ได้เจียระไน แม้เนื้อดี แต่ยังต้องผ่านการเจียระไนอย่างหนัก

"หมายเหตุ: บทที่ 77 กล่าวถึงการประชุม ซึ่งถูกบล็อกไว้ (ถูก 'ขังในห้องมืด' หรือถูกเซ็นเซอร์) ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าจะปล่อยออกมาได้เมื่อไหร่ อย่างไรก็ตาม บทนั้นเป็นเพียงการกล่าวถึงฉากหลัง (บริบท) โดยรวมเท่านั้น จะไม่อ่านก็ไม่เป็นไร ไม่ส่งผลกระทบต่อการเชื่อมโยงของเนื้อเรื่องครับ"

ไม่กี่วันต่อมา ณ สำนักงานของ เว่ยเซี่ยงหมิ่น ผู้อำนวยการสำนักงานกลางพรรค ในทำเนียบสูงสุด

เว่ยเซี่ยงหมิ่น เป็นชายชราที่ดูอ่อนโยนและมีท่าทีเป็นนักปราชญ์

แต่ทุกคนที่รู้จักเขาต่างรู้ดีว่า พ่อบ้านใหญ่ ผู้ซึ่งกุมบังเหียนศูนย์กลางประสาทของรัฐนี้ มีความคิดที่ละเอียดรอบคอบและมีวิธีการทำงานที่เด็ดขาดเพียงใด

ในสำนักงานของเขา ขณะนี้ ฉินเจิ้นหยาง ผู้อำนวยการศูนย์วิจัยนโยบายกลางกำลังนั่งอยู่

"สหายเจิ้นหยาง ท่านเป็นแขกหายากจริง ๆ" เว่ยเซี่ยงหมิ่นรินชาให้ฉินเจิ้นหยางด้วยตัวเองและกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "วันนี้มีเวลาว่างมาเยี่ยมชมงานของฉันได้ยังไง?"

ฉินเจิ้นหยางรับถ้วยชาและยิ้มตอบ:

"ท่านผู้อำนวยการเว่ยพูดเกินไปแล้ว..."

ทั้งสองสนทนากันอย่างสุภาพ บรรยากาศอบอุ่น

เว่ยเซี่ยงหมิ่นจิบชาแล้วเปลี่ยนประเด็นเข้าสู่เรื่องสำคัญ:

"สหายเจิ้นหยาง พูดตามตรงนะ งานของศูนย์วิจัยของท่านในช่วงนี้โดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ เลย"

"ไม่ว่าจะเป็นรายงานเกี่ยวกับความคิดเห็นสาธารณะบนเครือข่ายก่อนหน้านี้ หรือบทวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์เกี่ยวกับภาวะปกติใหม่ทางเศรษฐกิจล่าสุด ต่างก็มีระดับความสามารถและมีน้ำหนักมาก สามารถกล่าวได้ว่า 'คิดในสิ่งที่ส่วนกลางคิด เร่งในสิ่งที่ส่วนกลางเร่ง' ได้เป็นอย่างดี และให้ข้อมูลอ้างอิงที่มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับการตัดสินใจในระดับสูงสุด"

"ทางสำนักงานกลางพรรคต่างก็รู้สึกว่า คุณภาพของเอกสารที่รายงานมาจากศูนย์วิจัยของท่านในช่วงนี้ สูงกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด ไม่เพียงแต่มีความคิดที่ลึกซึ้งและตรงประเด็นเท่านั้น แม้แต่รูปแบบและบทสรุปก็ยังทำได้อย่างชัดเจนและตรงตามความเคยชินในการอ่านของสหายท่านอื่น ๆ ช่วยเราประหยัดเวลาไปได้มาก"

คำพูดของเว่ยเซี่ยงหมิ่นมาจากใจจริง

เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ที่ต้องจัดการกับเอกสารและรายงานจำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลมาจากกระทรวงและมณฑลต่าง ๆ ทั่วประเทศทุกวัน

รายงานส่วนใหญ่มักจะ ยาวเกินไปและไม่มีแก่นสาร หรือไม่ก็เป็น การแอบแฝงผลประโยชน์ของหน่วยงาน

แต่รายงานล่าสุดจากศูนย์วิจัยกลับเป็นเหมือน กระแสน้ำใส ที่สามารถใช้ภาษาที่กลั่นกรองที่สุด เพื่อชี้ให้เห็นปัญหาหลักและเสนอแนะข้อเสนอที่สร้างสรรค์ที่สุดได้เสมอ

เขาเป็นคนที่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างชัดเจนที่สุด

ฉินเจิ้นหยางได้ยินคำชมก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนน้อม:

"ท่านผู้อำนวยการเว่ยพูดเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เราควรทำ และเป็นผลึกแห่งปัญญาของสหายทั้งศูนย์วิจัยของเรา"

"ปัญญาหมู่คณะ ฉันเชื่อแน่นอน" เว่ยเซี่ยงหมิ่นยิ้ม และสายตาของเขาก็มีความหมายมากขึ้น "แต่ฉันได้ยินมาว่า ในหมู่คณะของท่าน มีกองกำลังพิเศษเพิ่มมาหนึ่งคน ใช่หรือไม่?"

ฉินเจิ้นหยางใจเต้นเล็กน้อย รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังชี้เป้ามาที่เขาแล้ว

เขาไม่พูดจาเป็นทางการอีกต่อไป แต่เล่นไปตามน้ำของเว่ยเซี่ยงหมิ่นและกล่าวติดตลกว่า:

"ท่านผู้อำนวยการเว่ย ข่าวสารของท่านช่างรวดเร็วเหลือเกิน ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาของท่านไปได้เลย"

"ฉันก็ได้ยินมาตามข่าวลือเท่านั้น" เว่ยเซี่ยงหมิ่นยิ้ม "ได้ยินมาว่าสำนักบูรณาการของท่าน มีนักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยเยียนต้าเข้ามาใหม่ เป็นบุคลากรที่เก่งกาจมาก? ดูเหมือนว่า 'สามฝ่ายรวมพลัง' ในการปฏิรูปการแพทย์ และ 'ย้ายนกในกรง' ในการฟื้นฟูภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะเกี่ยวข้องกับชายหนุ่มคนนี้?"

ฉินเจิ้นหยางพยักหน้า ไม่ปฏิเสธ ใบหน้าเผยความชื่นชมและความภาคภูมิใจ:

"มีชายหนุ่มคนนี้จริง ๆ ครับ ชื่อ เฉินเจี๋ย เป็นบุคลากรที่มีศักยภาพหายาก"

"เด็กคนนี้มี ความสงบ และมี ความเฉลียวฉลาด สามารถนั่งนิ่งในห้องสมุดเอกสารได้ทั้งวัน ศึกษาทฤษฎีและประวัติศาสตร์ที่น่าเบื่อเหล่านั้นได้ ทำให้พื้นฐานแน่นมาก"

"มุมมองในการมองปัญหาของเขาสามารถ ก้าวข้ามกรอบความคิด ได้เสมอ สามารถจับแก่นแท้ของสิ่งต่าง ๆ ได้ และเสนอแนวคิดใหม่ ๆ ที่น่าทึ่ง เช่น แนวคิดเรื่อง 'การสูญเสียอำนาจในการตีความ' ที่เขาเสนอในรายงานความคิดเห็นบนเครือข่ายครั้งล่าสุด ทำให้ผมประทับใจมาก"

ฉินเจิ้นหยางหยุดเล็กน้อยและกล่าวเสริม:

"สิ่งที่หายากที่สุดคือ แม้ว่าเด็กคนนี้จะมีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ก็ ถ่อมตนและเก็บตัวมาก ไม่โอ้อวด และไม่รับความดีความชอบ เขาเข้าใจที่จะมอบความดีความชอบให้แก่ส่วนรวมและผู้นำ เป็นคนหนุ่มสาวที่ มีวุฒิภาวะทางการเมืองและน่าไว้วางใจ"

"ดังนั้น ผมจึงให้โจวไห่แต่งตั้งเขาในตำแหน่ง เจ้าหน้าที่ประสานงาน เพื่อให้เขาได้ฝึกฝนมากขึ้น และให้เขาได้เรียนรู้จากสหายของท่านในสำนักงานกลางพรรค"

คำพูดของฉินเจิ้นหยางนี้ ดูเหมือนเป็นการแนะนำผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างเรียบง่าย แต่แท้จริงแล้วแฝงไว้ด้วย ศิลปะการใช้ภาษาที่สูงส่ง

เขาชมเฉินเจี๋ยอย่างมีเหตุผลและมีชีวิตชีวา

ทั้งชมความสามารถทางธุรกิจและคุณธรรมทางการเมืองของเขา

และสุดท้าย ยังชี้ให้เห็นถึงแนวคิดการบ่มเพาะและการใช้งานเฉินเจี๋ยของตนเอง

เว่ยเซี่ยงหมิ่นรับฟังอย่างเงียบ ๆ และความอยากรู้อยากเห็นในตัวเฉินเจี๋ย ซึ่งเขาได้ยินเพียงชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้า ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

คนที่สามารถทำให้ นักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่ อย่างฉินเจิ้นหยาง ให้การประเมินที่สูงเช่นนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

"สหายเจิ้นหยาง ดูเหมือนว่าท่านจะ ขุดพบสมบัติแล้ว" เว่ยเซี่ยงหมิ่นกล่าวด้วยความรู้สึกจากใจจริง "บางครั้ง เจ้าหน้าที่ประสานงานที่ดีคนหนึ่ง มีประโยชน์ยิ่งกว่าอธิบดีเสียอีก"

"เขาไม่เพียงแต่สามารถถ่ายทอดเจตนารมณ์ของเอกสารของเราได้อย่างครบถ้วน แต่ยังสามารถนำภูมิปัญญาจากศูนย์วิจัยของท่านกลับมา ทำให้เราสามารถ บริการการตัดสินใจของส่วนกลางได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น"

"ฉันเห็นว่า การพัฒนาคุณภาพรายงานของศูนย์วิจัยท่านในช่วงนี้ แยกไม่ออกจากบทบาทการเป็นสะพาน ของชายหนุ่มคนนี้"

เว่ยเซี่ยงหมิ่นชี้ให้เห็นถึงคุณค่าของเฉินเจี๋ยในเรื่องนี้

ฉินเจิ้นหยางยิ้ม ไม่ได้ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ

บางคำพูด เพียงแค่กล่าวถึงก็เพียงพอแล้ว

เว่ยเซี่ยงหมิ่นมองดูท่าทีที่นิ่งสงบของฉินเจิ้นหยาง ก็ยิ่งยืนยันการตัดสินใจของตนเอง

ฉินเจิ้นหยางวางถ้วยชาลง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนการปรึกษาหารือ:

"สหายเซี่ยงหมิ่น พูดจากใจจริงนะ คนหนุ่มสาวอย่างเฉินเจี๋ยเป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ แต่ฉันก็มีความกังวลอยู่บ้าง"

"โอ้? กังวลอะไร?" เว่ยเซี่ยงหมิ่นมองเขาอย่างสนใจ

"ฉันกังวลว่า หากต้นกล้าที่ดีเช่นนี้อยู่ใน วังแห่งเมืองหลวง นานเกินไป จะค่อย ๆ ขาดการสัมผัสกับพื้นดินจริง ไปหรือไม่?"

"ทุกวันที่เขาติดต่อเกี่ยวข้องกับเอกสารการออกแบบระดับสูงสุด พบปะแต่ผู้นำ มองเห็นแต่เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ หากเป็นเช่นนี้นานเข้า ก็ง่ายที่จะ แยกตัวออกจากมวลชน ลืมความทุกข์ยากของชาวบ้าน ลืมว่าสีสันที่แท้จริงที่สุดของประเทศเราคืออะไร"

"ท่านกับฉันต่างก็รู้ดีว่า เจ้าหน้าที่ที่แยกตัวจากมวลชน แม้จะมีระดับทฤษฎีสูงเพียงใด มีความสามารถทางธุรกิจแข็งแกร่งเพียงใด สุดท้ายก็จะกลายเป็นเพียง เทคโนแครตที่เย็นชา ที่ลอยอยู่กลางอากาศ เส้นทางของเขาจะไปได้ไม่ไกล หรือแม้แต่ หลงทาง ได้"

คำพูดของฉินเจิ้นหยางนี้ พูดออกมาด้วยความจริงใจ

ความสามารถของเฉินเจี๋ย ไม่ต้องสงสัยเลย

แต่เส้นทางการเติบโตของเขา จากชนบทเข้าสู่มหาวิทยาลัยเยียนต้า แล้วตรงเข้าสู่หน่วยงานหลักของส่วนกลางทันที แทบจะเป็น เส้นทางชนชั้นนำที่สมบูรณ์แบบ

เส้นทางนี้ทำให้เขามีวิสัยทัศน์และมุมมองที่สูงมาก แต่ก็ทำให้เขาขาดสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดอย่างหนึ่งไป นั่นคือ ประสบการณ์ภาคปฏิบัติในการคลุกคลีกับรากหญ้า

"ท่านผู้อำนวยการฉิน ท่านพูดถูก" เว่ยเซี่ยงหมิ่นวางถ้วยชาลง สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งขรึม "หยกที่ไม่ผ่านการเจียระไนย่อมไม่เป็นภาชนะ แม้เนื้อหยกจะดี แต่ก็ยังต้องผ่าน การเจียระไนอย่างหนัก จึงจะกลายเป็นเสาหลักของประเทศได้ ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง?"