บทที่ 80: คำสั่งโยกย้ายใหม่จากกรมจัดระเบียบกลางพรรค

ปริมาณเศรษฐกิจของเมืองหนึ่ง แซงหน้าอำเภอหนึ่ง!

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในพื้นที่ชายฝั่งทะเล

ปัญหาของ เมืองระดับร้อยอันดับแรก ก็ซับซ้อนกว่าอำเภอเกษตรทั่วไปมากนัก

มีทั้งปัญหาความขัดแย้งด้านแรงงานและมลภาวะสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากการเติบโตอย่างป่าเถื่อนของเศรษฐกิจเอกชน และความกดดันด้านการจัดการสังคมและบริการสาธารณะที่เกิดจากการหลั่งไหลเข้ามาของประชากรต่างถิ่นจำนวนมาก รวมถึงความขัดแย้งที่รุนแรงระหว่างอำนาจของตระกูลท้องถิ่นกับอารยธรรมการค้าสมัยใหม่...

กล่าวได้ว่า เมืองระดับร้อยอันดับแรก คือ ประเทศจีนสมัยใหม่ที่ย่อส่วนและทำงานด้วยความเร็วสูง เป็นสมรภูมิที่ความขัดแย้งและโอกาสทั้งหมดมารวมกันอย่างเข้มข้นที่สุด!

การส่งเฉินเจี๋ยไปยังสถานที่เช่นนี้ นอกจากจะให้ เวทีที่กว้างและซับซ้อนเพียงพอ ให้เขาได้แสดงความสามารถแล้ว ยังเป็นการ หลีกเลี่ยงข้อครหา เรื่องการเลื่อนตำแหน่งแบบติดจรวดในเชิงของระดับบริหารอีกด้วย

ที่สำคัญกว่านั้นคือ การทำให้ส่วนกลางมี ดวงตาที่สามารถสังเกตการณ์เมืองระดับร้อยอันดับแรกได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ดวงตาคู่นั้น คือ เฉินเจี๋ย

"สหายเจิ้นหยาง ท่านคิดมานานแล้วใช่ไหม?" เว่ยเซี่ยงหมิ่นชี้ไปที่ฉินเจิ้นหยางและกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เป็นเพียงความคิดที่ไม่สมบูรณ์ ทำให้ท่านผู้อำนวยการเว่ยหัวเราะเยาะแล้ว" ฉินเจิ้นหยางกล่าวอย่างถ่อมตน

ทั้งสองสบตากันและยิ้ม ทุกอย่างอยู่ในความเข้าใจโดยนัย

ไม่กี่วันต่อมา ที่แผนกงานเขียนที่สอง สำนักบูรณาการ

บรรยากาศในสำนักงานยังคงเงียบสงบและจริงจังเช่นเคย

เฉินเจี๋ยกำลังจมอยู่กับกองเอกสารประวัติศาสตร์เกี่ยวกับโครงสร้างทวิภาคีระหว่างเมืองกับชนบท เพื่อค้นหาพื้นฐานทางทฤษฎีสำหรับรายงานฉบับใหม่

ทันใดนั้น โทรศัพท์ภายในของผู้บริหาร หลินหนานตง ก็ดังขึ้น

หลินหนานตงรับโทรศัพท์ พูดเพียงแค่ "อืม" สองสามคำ แต่สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เคร่งขรึม ขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อวางสาย เขาเงยหน้าขึ้น สายตาของเขากวาดไปทั่วสำนักงาน และสุดท้ายก็หยุดลงที่ เฉินเจี๋ย ซึ่งกำลังตั้งใจตรวจทานเอกสารอยู่:

"เฉินเจี๋ย นายมาที่สำนักงานฉันหน่อย"

เฉินเจี๋ยใจเต้นเล็กน้อย วางเอกสารในมือลง และเดินตามหลินหนานตงเข้าไปในสำนักงาน

เมื่อปิดประตูแล้ว หลินหนานตงไม่ได้บอกให้เขานั่งลงเหมือนปกติ แต่ยืนอยู่ริมหน้าต่างและ เงียบไปนาน

การกระทำที่ผิดปกติเช่นนี้ทำให้เฉินเจี๋ยรู้สึกสับสนเล็กน้อย

"ผู้บริหารหลินครับ ท่านเรียกผมมาหรือครับ?" เฉินเจี๋ยเปิดปากถาม

หลินหนานตงหันกลับมา มองไปยังชายหนุ่มที่เขาเป็นคนนำเข้ามาเอง สายตาของเขาซับซ้อนอย่างยิ่ง

มีความชื่นชม ความอาลัย แต่ที่มากกว่านั้นคือ ความยินดีและความภาคภูมิใจ ที่มาจากใจจริง

"เฉินเจี๋ย" หลินหนานตงกล่าวช้า ๆ น้ำเสียงค่อนข้างแผ่วเบา "เมื่อครู่ท่านผู้อำนวยการโจวโทรมา องค์กรมีการ จัดเตรียมใหม่ สำหรับงานของนาย"

เฉินเจี๋ยใจเต้นแรง

"นายต้องเตรียมตัวทางด้านจิตใจไว้ให้ดี" หลินหนานตงมองเข้าไปในดวงตาของเขา และกล่าวทีละคำ "นายอาจจะต้อง... ออกจากศูนย์วิจัย"

ออกจากศูนย์วิจัย?

เฉินเจี๋ยตกตะลึง

เขาเคยจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน ทั้งการเลื่อนตำแหน่ง การได้รับมอบหมายงานที่สำคัญ หรือการย้ายไปยังตำแหน่งหลักที่สูงขึ้น แต่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูก ย้ายออกจากศูนย์วิจัย

เขาทำอะไรผิดไปหรือ?

หรือความสามารถของเขาโดดเด่นเกินไปจนทำให้บางคนไม่พอใจ?

ในชั่วขณะนั้น ความคิดนับไม่ถ้วนพุ่งผ่านสมองของเขา แต่บนใบหน้าเขายังคงรักษาความสงบที่เหนือวัยไว้:

"รับทราบครับ ผู้บริหารหลิน ผม น้อมรับการจัดสรรขององค์กร"

หลินหนานตงมองดูท่าทีที่ไม่หวั่นไหวกับคำชมหรือคำตำหนินั้น ก็แอบชื่นชมในใจ และรู้สึกขบขันเล็กน้อย:

"ไอ้หนุ่ม นายไม่สงสัยหน่อยเหรอ ว่าจะถูกย้ายไปที่ไหน?"

เฉินเจี๋ยส่ายหน้าและกล่าวอย่างจริงใจ:

"ผู้บริหารหลินครับ สำหรับผม ไปที่ไหนไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการได้ ทำอะไรบางอย่างเพื่อประเทศชาติในตำแหน่งนั้น ผมเชื่อว่าการจัดเตรียมขององค์กรย่อมมีเจตนาที่ลึกซึ้งขององค์กรอยู่เบื้องหลัง"

คำพูดนี้ฟังดูสมเหตุสมผลและทำให้หลินหนานตงรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง

เขายิ้ม ไม่เล่นตัวอีกต่อไป หยิบ คำสั่งโยกย้าย ที่เพิ่งถูกส่งแฟกซ์มา มีหัวกระดาษของกรมจัดระเบียบกลางพรรค ยื่นให้เฉินเจี๋ย:

"ดูด้วยตัวเองเถอะ"

เฉินเจี๋ยรับกระดาษแผ่นบาง ๆ นั้นมา สายตาของเขาจับจ้องลงไป ม่านตาของเขาหดลงอย่างรุนแรง

"ขอตัดสินใจ โยกย้ายสหายเฉินเจี๋ย รองหัวหน้าเสมียนของสำนักบูรณาการ ศูนย์วิจัยนโยบายกลาง ไปยัง มณฑลหนานเจียง เมืองอวิ๋นโจว เมืองอันอี๋ เพื่อดำรงตำแหน่ง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเมืองอันอี๋ รักษาการนายกเทศมนตรี"

เมืองอันอี๋!

มณฑลหนานเจียง!

รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรค, รักษาการนายกเทศมนตรี!

คำเหล่านี้ดังก้องอยู่ในสมองของเฉินเจี๋ยราวกับ ฟ้าร้อง!

มณฑลหนานเจียง เป็นหนึ่งในมณฑลที่อยู่แนวหน้าของการปฏิรูปและเปิดประเทศและเศรษฐกิจพัฒนาแล้วที่สุดของจีน

ส่วนเมืองอันอี๋นั้น เฉินเจี๋ยคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ในความทรงจำของชาติที่แล้ว เมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองอวิ๋นโจวแห่งนี้ จะเติบโตอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่เกือบจะป่าเถื่อนในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า จนกลายเป็น เมืองอุตสาหกรรมหนักระดับซูเปอร์ ที่ติด อันดับสิบอันดับแรก ในรายชื่อเมืองระดับร้อยอันดับแรกของประเทศ!

GDP ของมันจะแซงหน้าอำเภอมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของประเทศ รายได้ทางการคลังสามารถเอาชนะเมืองระดับมณฑลในพื้นที่ตอนกลางและตะวันตกได้หลายแห่ง

ที่นั่นคือ ดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ของทุน สวรรค์ของนักผจญภัย และเป็น แหล่งรวมความขัดแย้งทางสังคมที่เข้มข้นและแหลมคมที่สุด

ความขัดแย้งด้านแรงงาน, มลภาวะสิ่งแวดล้อม, การเวนคืนที่ดิน, การจัดการประชากรต่างถิ่น, การรวมอำนาจของตระกูลท้องถิ่น...

เกือบทุกปัญหาที่จีนจะเผชิญในช่วงเปลี่ยนผ่าน จะถูกแสดงออกมาอย่างเข้มข้นและรุนแรงที่สุดบนผืนดินเล็ก ๆ แห่งนั้น

การไปดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีที่นั่น ความยากลำบากและความท้าทาย ไม่ต่างจากการเป็นผู้ว่าการอำเภอในอำเภอที่ยากจนในพื้นที่ตอนใน เลยแม้แต่น้อย!

และองค์กรกลับมอบ เวที เช่นนี้ให้กับเขา?

เฉินเจี๋ยถือคำสั่งโยกย้ายนั้น มือของเขา สั่นเล็กน้อย เป็นครั้งแรก

สิ่งที่เขารู้สึก ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นจากอำนาจ แต่ยังเป็น ความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ที่ไม่เคยมีมาก่อน

"เป็นอย่างไร? กลัวแล้วหรือ?" หลินหนานตงมองเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา และถามพร้อมรอยยิ้ม

เฉินเจี๋ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ และค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น:

"รายงานผู้บริหารหลิน รับประกันว่าจะปฏิบัติภารกิจสำเร็จ!"

กลัวอะไร?

ด้วยความทรงจำในหลายสิบปีข้างหน้า ความรู้และปัญญาในระดับปริญญาเอกคู่ และการสนับสนุนและความสนใจจากส่วนกลาง เขาจะกลัวอะไร?

นี่คือ เวทีที่ออกแบบมาสำหรับเขาโดยเฉพาะ

ที่สำคัญกว่านั้น เขาแทบจะ รู้ความลับทั้งหมด ของเส้นทางการพัฒนาในอนาคตของเมืองอันอี๋ และปัญหาต่าง ๆ ที่จะเผชิญ ในชาติที่แล้ว หัวข้อวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกด้านเศรษฐศาสตร์ของเขาคือ เส้นทางเศรษฐกิจของเมืองระดับร้อยอันดับแรกของประเทศ

เพื่อให้วิทยานิพนธ์เสร็จสมบูรณ์ เฉินเจี๋ยใช้เวลาถึงห้าปีในการศึกษาคณะผู้บริหารที่ผ่านมา จุดเปลี่ยนนโยบายที่สำคัญ ข้อมูลการเปลี่ยนแปลงบุคลากร และข้อมูลการพัฒนาอื่น ๆ ของเมืองระดับร้อยอันดับแรกที่ติดอันดับยี่สิบแห่งแรกอย่างละเอียด

เมืองอันอี๋ ในฐานะเมืองชั้นนำ ย่อมเป็นหัวใจสำคัญของการวิจัยของเขา

หลินหนานตงพยักหน้าด้วยความยินดี

เขาเดินไปข้างเฉินเจี๋ย ตบไหล่เขาอย่างหนักแน่น และกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

"เสี่ยวเฉิน ฉันรู้ว่าการแต่งตั้งครั้งนี้เป็น ความกดดันที่ยิ่งใหญ่ สำหรับนาย"

"แต่ต้องเชื่อว่า การจัดเตรียมขององค์กรได้ผ่านการคิดอย่างรอบคอบแล้ว และ มีความคาดหวังสูง ต่อตัวนาย"

"เมืองอันอี๋เป็นเหมือน ปากปล่องภูเขาไฟ แต่ก็เป็น จุดศูนย์รวมกระแสลม หากนายทำงานได้ดีที่นั่น อนาคตของนายก็จะไร้ขีดจำกัด..."

"การลงไปครั้งนี้ของนายไม่ใช่แค่การ เคลือบทอง แต่เป็นการ ชุบแข็ง จำไว้ว่า เมื่อลงไปที่นั่น นายไม่ได้เป็นตัวแทนของตัวเองเท่านั้น แต่เป็น หน้าตาของศูนย์วิจัยนโยบายกลาง"

"ต้องถ่อมตนให้มาก ฟังให้มาก ดูให้มาก เรียนรู้ให้มาก อย่ารีบร้อนอยากประสบความสำเร็จ ให้สำรวจสถานการณ์ทั้งหมดให้ชัดเจนเสียก่อน ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของนายไม่ใช่แค่ความฉลาด แต่คือการยืนอยู่สูง มองไปได้ไกล"

"นำทุกสิ่งที่นายเรียนรู้จากโรงเรียนและศูนย์วิจัย มาใช้เพื่อ แสวงหาความผาสุกให้กับประชาชนในท้องถิ่น อย่างแท้จริง"

"รับทราบครับ ผู้บริหารหลิน คำสั่งสอนของท่าน ผมจะจดจำไว้ในใจตลอดไป!" เฉินเจี๋ยโค้งคำนับหลินหนานตงอย่างลึกซึ้ง

การโค้งคำนับนี้มาจากใจจริง

หลินหนานตง เป็นผู้นำทางคนแรกของเขาในการเข้าสู่ระบบราชการ เป็นเหมือนทั้งครูและเพื่อน มีบุญคุณอันใหญ่หลวง

"ไปเถอะ" หลินหนานตงประคองเขาขึ้น "องค์กรให้นายมีเวลาสามวันในการส่งมอบงาน วันจันทร์หน้าให้ไปรายงานตัวที่กรมจัดระเบียบกลางพรรค แล้วบินตรงไปยังมณฑลหนานเจียงเลย"

"ไปร่ำลาเพื่อนร่วมงานให้เรียบร้อยเถอะ"