บทที่ 81 ช่วงเวลาแห่งการจากลา

ข่าวเรื่องที่ เฉินเจี๋ย จะถูกลดตำแหน่งลงไปประจำการระดับรากหญ้าได้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักนโยบายศึกษาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

ทุกคนรู้สึกตกใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล

ที่ตกใจก็เพราะ การแต่งตั้งครั้งนี้ทำลายเส้นทางอาชีพตามปกติของเจ้าหน้าที่ในสำนักงานนโยบายศึกษาโดยสิ้นเชิง อาจกล่าวได้ว่าไม่เคยมีมาก่อน

ที่สมเหตุสมผลก็เพราะ ด้วยความสามารถและพรสวรรค์ที่น่าทึ่งซึ่งเฉินเจี๋ยได้แสดงออกมา ทำให้เขาจำเป็นต้องไปฝึกฝนในระดับรากหญ้า เพื่อที่ในอนาคตจะสามารถก้าวไปได้สูงและไกลยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศในสำนักงานส่วนงานร่างเอกสารที่สองยังคงเต็มไปด้วยความอาดูรเล็กน้อย

อาหลี่ว์จางจับมือเฉินเจี๋ยไว้และย้ำเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า: “เสี่ยวเฉินเอ๊ย ข้างล่างน่ะไม่เหมือนกับที่นี่ ผู้คนซับซ้อน เจ้าต้องระมัดระวังในทุกเรื่อง”

ส่วน เสี่ยวหวังก็ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า: “เฉินเจี๋ย นายเป็นคนที่ฉลาดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยนะ หลังจากนี้ก็ติดต่อกันบ่อยๆ นะ แล้วฉันจะรอวันนายกลับมา”

เฉินเจี๋ยขอบคุณพวกเขาไปทีละคน มิตรภาพเหล่านี้เขาจดจำไว้ในใจ

ตอนเที่ยง โจวไห่ที่ไม่เคยทำมาก่อน ได้จัดงานเลี้ยงอำลาให้กับเฉินเจี๋ยที่โรงอาหารเล็กๆ ของสำนักงานนโยบายศึกษา

หลังจากจิบไวน์ไปหลายแก้ว โจวไห่ก็ยกแก้วขึ้น มองไปที่เฉินเจี๋ยและกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “เฉินเจี๋ย นายเป็นคนที่ฉันรับเข้ามาด้วยตัวเอง และเป็นคนที่ฉันเฝ้าดูการเติบโตขึ้นไปทีละก้าว พูดตามตรง การให้นายไป ฉันรู้สึกเสียดาย”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดติดตลก: “สำนักของเราเพิ่งจะได้นายทัพที่สามารถสู้ศึกหนักและรับมือกับปัญหาที่ยากๆ มาได้ พอฉันยังไม่ทันได้อุ่นเครื่องเลย ก็ต้องถูกส่งไปแนวหน้าแล้ว”

ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น แต่โจวไห่ก็ไม่ได้รู้สึกท้อแท้มากนัก

เขารู้ดีว่า “การลดตำแหน่ง” ในครั้งนี้ของเฉินเจี๋ยนั้น มีความหมายเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น

โจวไหมองเฉินเจี๋ยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ: “การที่องค์กรส่งนายลงไป ไม่ใช่การเนรเทศ แต่เป็นการให้ความสำคัญ เป็นการให้นายไปเติมเต็มบทเรียนที่สำคัญที่สุดที่คนรุ่นเราหลายคนขาดหายไป”

“บทเรียนนี้ไม่มีในตำรา ไม่มีในเอกสาร แต่มันจะเรียนรู้ได้อย่างแท้จริง เข้าใจอย่างลึกซึ้งได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในท้องทุ่ง ในโรงงาน ในชีวิตประจำวันของชาวบ้าน ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และค่าครองชีพ”

โจวไห่ชูแก้วไวน์ในมือขึ้นสูง: “ไวน์แก้วนี้ในวันนี้ ไม่ใช่ไวน์ส่งท้าย แต่เป็นไวน์อวยพรออกศึก ฉันขออวยพรให้นายเดินทางโดยสวัสดิภาพ เดินหน้าฟันฝ่าอุปสรรคต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ฉันจะอยู่ที่นี่ รอวันนายได้รับชัยชนะกลับมา!”

เฉินเจี๋ยรู้สึกราวกับเลือดเดือดพุ่งจากก้นบึ้งของหัวใจสู่ศีรษะ เขายกแก้วด้วยสองมือ โดยให้ขอบแก้วอยู่ต่ำกว่าแก้วของโจวไห่: “ขอบคุณผู้อำนวยการสำหรับคำสั่งสอนและความคาดหวัง ผมจะจดจำไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง ช่วงเวลาสองปีที่สำนักงานนโยบายศึกษานี้ เป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผม ตอนนี้องค์กรให้โอกาสผมไปปฏิบัติงานจริงในแนวหน้า ผมมีแต่ความรู้สึกขอบคุณ และยังรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง!”

“ผมรับรองกับท่านว่า จะไม่ทำให้ความไว้วางใจขององค์กร และความคาดหวังสูงของผู้นำทุกท่านต้องผิดหวัง”

พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นและดื่มเหล้าขาวในแก้วจนหมดในอึกเดียว ท่าทางนั้นดูเด็ดขาดและเฉียบคม เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความกล้าหาญของคนหนุ่มสาว

“เยี่ยม!” โจวไห่ตะโกนเสียงดัง และดื่มเหล้าในแก้วจนหมดเช่นกัน

สามวันต่อมา ในช่วงสุดสัปดาห์ที่อากาศหนาวเย็น หิมะโปรยปราย ท้องฟ้าต่ำและเป็นสีเทาขาว

เฉินเจี๋ยและ ซูฉิง เดินเคียงคู่กันไปโดยไม่มีคำพูดใดๆ พวกเขาเพียงแค่เพลิดเพลินกับความสงบอันหาได้ยากก่อนการจากลา

ซูฉิงสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวครีม ผมยาวของเธอถูกลมพัดเบาๆ ปอยผมบางส่วนปัดผ่านแก้มที่ขาวนวลของเธอ ดวงตาที่ใสสะอาดราวกับน้ำนั้นมีความโศกเศร้าเล็กน้อยที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้

“สัปดาห์หน้าจะต้องไปแล้วใช่ไหม” เสียงของซูฉิงเบามาก ราวกับกลัวว่าจะรบกวนความสงบในช่วงเวลานี้

“อืม วันจันทร์จะไปรายงานตัวที่กรมจัดตั้งกลาง แล้วจะบินตรงไปมณฑลหนานเจียงเลย” เฉินเจี๋ยกระชับมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของเธอไว้ ในใจรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

นับตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มคบกัน ดูเหมือนพวกเขาจะอยู่ห่างกันมากกว่าอยู่ด้วยกันเสมอ

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ก็เพื่อการเรียน หลังจากทำงาน ก็เพื่ออาชีพ เขามักจะวิ่งไปข้างหน้าอยู่เสมอ แต่กลับละเลยเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ เขา

“เมืองอันอี๋... ฉันตรวจสอบดูแล้ว อยู่ใต้การปกครองของเมืองหยุนโจวห่างจากเมืองหลวงกว่าหนึ่งพันห้าร้อยกิโลเมตรเลยนะ” ซูฉิงก้มหน้าลง “นั่งเครื่องบินก็ใช้เวลาตั้งสองชั่วโมงกว่า”

เฉินเจี๋ยหยุดเดิน หันกลับมาและโอบกอดเด็กสาวไว้เบาๆ สูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากผมของเธอ: “ขอโทษนะ เสี่ยวฉิงที่ต้องทิ้งให้เธออยู่คนเดียวที่นี่อีกแล้ว”

ซูฉิงซบใบหน้าแนบกับหน้าอกของเฉินเจี๋ยอย่างแน่นหนา: “ฉันไม่โทษคุณ ฉันรู้ว่าคุณไปที่นั่นเพื่อทำสิ่งที่สำคัญกว่า เพื่ออุดมการณ์และความทะเยอทะยานของคุณ ฉันภูมิใจในตัวคุณ”

“แต่... ฉันแค่ทำใจไม่ได้ที่จะต้องจากคุณไป” เสียงของเด็กสาวเริ่มมีเสียงสะอื้น

เฉินเจี๋ยกอดซูฉิงแน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอเข้าไปในร่างของเขา: “ฉันก็ไม่อยากจากเธอไปเหมือนกัน เธอวางใจได้ ฉันจะกลับมาแน่นอน”

“อืม” ซูฉิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ มองใบหน้าที่มีโครงร่างชัดเจนของเฉินเจี๋ย แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะทั้งน้ำตา: “ตอนนี้คุณเป็นนายกเทศมนตรีแล้วนะ ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน พอไปถึงอันอี๋ จะโดนสาวๆ ที่นั่นล่อลวงไปหรือเปล่า”

เมื่อเห็นท่าทางน่ารักที่น้ำตาคลอเบ้า แต่ยังพยายามทำเป็นงอนอย่างน่ารักของเธอ เฉินเจี๋ยก็รู้สึกรักและเอ็นดู เขาลูบจมูกเล็กๆ ของเธอแล้วหัวเราะ: “วางใจเถอะ หัวใจของท่านนายกเทศมนตรีเฉินได้ถูกขโมยไปโดยเด็กสาวที่ชื่อซูฉิงไปนานแล้ว จะใส่คนอื่นลงไปอีกไม่ได้แล้วล่ะ”

ซูฉิงถูกเขาหยอกเย้าจนแก้มแดงก่ำ แล้วก็ทุบเขาเบาๆ ทีหนึ่ง

ทั้งสองเดินเล่นที่ริมทะเลสาบเวยหมิงนานมาก จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดลง

“ไปกันเถอะ” เฉินเจี๋ยจูงมือซูฉิง “ไปบ้านเธอ”

“อ๊ะ? ไปบ้านฉันเหรอ” ซูฉิงตกตะลึง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันที และพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ฉัน... ฉันยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เลย และเราก็ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย...”

“ฉันเตรียมมาแล้ว” เฉินเจี๋ยยิ้ม

“ดีเลย แสดงว่าคุณวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วสินะ” ถึงแม้ซูฉิงจะพูดแบบนั้น แต่ในใจกลับหวานราวกับได้ดื่มน้ำผึ้ง

การที่เฉินเจี๋ยเลือกไปพบพ่อแม่ของเธอในเวลานี้ คือทัศนคติ และเป็นคำมั่นสัญญาด้วย

บ้านของซูฉิงอยู่ในชุมชนเก่าแก่ทางตะวันตกของเมืองหลวง

อาคารคอนกรีตสีเทาหกชั้น ในชุมชนมีต้นป็อปลาร์สูงใหญ่หลายต้น ซึ่งตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แม้จะเทียบไม่ได้กับชุมชนหรูหราที่สร้างใหม่ แต่ก็ให้บรรยากาศที่เงียบสงบซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของกรุงปักกิ่งเก่า

เมื่อยืนอยู่หน้าบ้านของซูฉิง แม้ว่าเฉินเจี๋ยจะเคยมีสองภพชาติ และจิตใจสงบมั่นคงราวภูผามานานแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ด้านหลังประตูบานนี้คือพ่อแม่ในอนาคตของเขา คือคนใกล้ชิดที่สุดของเด็กสาวที่เขาตั้งใจจะปกป้องตลอดชีวิต

ซูฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้กุญแจเปิดประตูห้อง “พ่อคะ แม่คะ หนูมาแล้ว”

กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากในห้อง

ห้องไม่ใหญ่นัก เป็นแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่ได้มาตรฐาน จัดเก็บทำความสะอาดอย่างหมดจด แม้ว่าโซฟาในห้องนั่งเล่นจะค่อนข้างเก่า แต่ผ้าคลุมโซฟาก็ถูกซักจนสะอาด ชั้นหนังสือเรียงรายไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภทอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เต็มไปด้วยบรรยากาศของการอ่านหนังสือ