บทที่ 82 พ่อตาในอนาคต

หญิงวัยกลางคนผู้มีอัธยาศัยดีและสวมผ้ากันเปื้อนยื่นหน้าออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นซูฉิง ใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนในทันที: “เสี่ยวฉิงกลับมาแล้วเหรอ วันนี้ทำไมกลับเร็วจัง? เร็วเข้า ล้างมือเตรียมกินข้าวได้แล้ว”

เธอคือ หลี่เจวียน แม่ของซูฉิง ซึ่งเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลาย

เมื่อสายตาของหลี่เจวียนเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังซูฉิง เธอก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเจี๋ยมาเยี่ยมบ้านนับตั้งแต่ที่เขาและซูฉิงเริ่มคบกัน

“แม่คะ นี่เฉินเจี๋ย แฟนของหนูค่ะ” ซูฉิงหน้าแดงเล็กน้อย และแนะนำด้วยเสียงเบาๆ

“สวัสดีครับคุณอา สวัสดครับคุณน้า” เฉินเจี๋ยรีบก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย โค้งคำนับเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนน้อมและจริงใจ

“อ๊ะ! อ๊ะ! สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” หลี่เจวียนตั้งตัวไม่ทัน รีบเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วกล่าวทักทายอย่างกระตือรือร้น “เร็วเข้าค่ะ เชิญข้างในค่ะ เชิญนั่งเลย”

ในเวลานั้น ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกเช่นกัน

ชายวัยประมาณห้าสิบปี รูปร่างผอมบางคนหนึ่งเดินออกมา เขายังคงถือหนังสือพิมพ์ชีวิตประจำวัน ของวันนั้นไว้ในมือ

เขาคือ ซูเหยา พ่อของซูฉิง ซึ่งเป็นรองผู้จัดการทั่วไปของรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง

สายตาของซูเหยามองสำรวจเฉินเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า

สายตานั้นไม่ได้ดุดัน แต่เต็มไปด้วยการพิจารณา

เฉินเจี๋ยไม่หลบตาแม้แต่น้อย เขาสบตากับซูเหยา และโค้งคำนับอีกครั้งพร้อมกล่าวอย่างนอบน้อม: “สวัสดีครับคุณอา”

“อืม” ซูเหยาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วชี้ไปที่โซฟา “นั่งเถอะ”

เฉินเจี๋ยวางถุงที่ถือมาลงบนโต๊ะกลาง แล้วยิ้มกล่าวว่า: “คุณอา คุณน้าครับ ครั้งแรกที่มาเยี่ยมบ้าน ไม่รู้ว่าพวกท่านชอบอะไร เลยนำของเล็กๆ น้อยๆ มาฝาก ขออภัยที่ไม่ได้มีราคาอะไรมากครับ”

เขาหยิบของสองอย่างออกมาจากถุง

อย่างแรกคือ ชาต้าหงเผาจากเขาอู่ยี่ที่บรรจุในกระป๋องรูปลักษณ์คลาสสิกสองกระป๋อง

อีกอย่างคือ ผ้าพันคอผ้าไหม ซูซิ่ว ที่มีเนื้อดีและลวดลายสง่างาม

ชาคือของขวัญสำหรับซูเหยา เฉินเจี๋ยรู้โดยธรรมชาติว่างานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพ่อตาในอนาคตคือการดื่มชา และเขามีรสนิยมที่ค่อนข้างพิถีพิถัน ดื่มเฉพาะชาประเภทชาอู่หลงจากหินเท่านั้น

ส่วนผ้าพันคอผ้าไหมนี้มอบให้หลี่เจวียน หลี่เจวียนมีอารมณ์อ่อนโยนและความเป็นปัญญาชนที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงในแถบเจียงหนาน ผ้าพันคอซูซิ่วนี้เข้ากับอุปนิสัยของเธอได้อย่างพอดิบพอดี

ของขวัญทั้งสองชิ้นนี้อาจไม่ถือว่ามีราคาแพงมาก แต่แต่ละชิ้นก็ถูกเลือกมาได้อย่างตรงใจของผู้รับ

แน่นอน ซูเหยาเมื่อเห็นชาต้าหงเผาสองกระป๋องนั้น ก็มีแววตาประหลาดใจแวบหนึ่งที่สังเกตได้ยาก

ส่วนหลี่เจวียน เมื่อได้รับผ้าพันคอผ้าไหม ก็ชอบใจมากจนวางไม่ลง แม้ปากจะพูดว่า “แหม! มาถึงแล้วยังจะนำของมาทำไม เสียค่าใช้จ่ายเปล่าๆ” แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ซ่อนไว้ไม่มิด

“เด็กคนนี้ ช่างมีน้ำใจจริงๆ” หลี่เจวียนพูดกับสามีด้วยความดีใจ

ซูเหยาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้เฉินเจี๋ยอีกครั้ง แววตาที่ใช้ในการพิจารณาก็เบาลงไปบ้าง

อาหารเย็นถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว มีสี่จานกับหนึ่งซุป เป็นอาหารบ้านๆ แต่ทำออกมาได้ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติครบถ้วน

บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ หลี่เจวียนตักอาหารใส่จานให้เฉินเจี๋ยอย่างต่อเนื่อง และถามถึงภูมิหลังครอบครัวของเขาอย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังตรวจสอบประวัติ

เฉินเจี๋ยตอบทีละคำถามอย่างใจเย็น ไม่ถ่อมตัวเกินไป ไม่โอ้อวด และดูเหมาะสม

เมื่อหลี่เจวียนถามถึงครอบครัวของเขา เขาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่าเขามาจากชนบท พ่อแม่เป็นชาวนา และมีน้องสาวหนึ่งคนที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง

เขาไม่ได้รู้สึกด้อยค่าหรือปิดบังเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเล่าถึงความยากลำบากที่พ่อแม่ต้องเผชิญเพื่อส่งเสียให้เขาได้เรียน ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกในบุญคุณ

ความเปิดเผยนี้ทำให้หลี่เจวียนรู้สึกดีกับเขามากขึ้นไปอีก

ซูเหยาไม่ได้พูดอะไรมากนักมาโดยตลอด เพียงนั่งฟังอยู่เงียบๆ บางครั้งก็ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเล็กน้อย แต่สายตาของเขาก็คอยสังเกตเฉินเจี๋ยอย่างไม่เปิดเผยตัว

สิ่งที่เขาสังเกตไม่ใช่ภูมิหลังครอบครัวของเฉินเจี๋ย แต่เป็นการพูดจาและกิริยาท่าทางของชายหนุ่มผู้นี้ ความสงบและความสุขุมที่เกินกว่าวัย

“เสี่ยวเฉิน เอ๊ย” ในที่สุดซูเหยาก็เอ่ยปากขึ้น เสียงของเขาเรียบๆ แต่แฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ก่อนหน้านี้เสี่ยวฉิงบอกว่านายทำงานในเมืองหลวงหลังจากเรียนจบใช่ไหม”

“ใช่ครับคุณอา” เฉินเจี๋ยวางตะเกียบและนั่งตัวตรง

“ทำงานที่หน่วยงานไหนเหรอ?”

เฉินเจี๋ยตอบอย่างใจเย็น: “ผมทำงานอยู่ที่ สำนักงานนโยบายศึกษาส่วนกลางครับ”

ตำแหน่งและประวัติการทำงานของเขาเป็นที่เปิดเผย สามารถค้นหาได้ทางอินเทอร์เน็ต ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องปิดบัง

สำนักงานนโยบายศึกษาส่วนกลาง!

เมื่อเจ็ดคำนี้ถูกพูดออกมา ตะเกียบที่ซูเหยากำลังใช้คีบอาหารอยู่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่เฉินเจี๋ยอีกครั้ง

แววตานั้นเปลี่ยนจากการพิจารณาเป็นความตกตะลึง!

ซูเหยาเดิมทีคิดว่า แม้เฉินเจี๋ยจะเป็นนักศึกษาที่เรียนเก่งจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า การที่เขาจะสามารถเข้าทำงานในหน่วยงานราชการธรรมดาในเมืองหลวงได้ ก็ถือว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว

แต่เขาไม่คาดคิดว่า ชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถก้าวเข้าสู่ จงเจิ้งเหยียน ได้ตั้งแต่ก้าวแรก!

หลี่เจวียนเป็นครู ไม่ค่อยสนใจหรือไม่เข้าใจแนวคิดเกี่ยวกับหน่วยงานส่วนกลางเหล่านี้ เธอเพียงได้ยินว่าเป็นหน่วยงานส่วนกลางที่ฟังดูทรงอิทธิพลมาก จึงยิ้มและพูดว่า: “โอ๊ย! ดีจริงๆ เลยค่ะ หน่วยงานส่วนกลาง งานมั่นคง สวัสดิการก็ดีด้วย ต่อไปเสี่ยวฉิงของเราได้อยู่กับคุณ พวกเราก็สบายใจแล้ว”

ซูเหยาไม่ได้พูดอะไร เขาลงตะเกียบ ยกแก้วเหล้าขึ้น และพูดกับเฉินเจี๋ยว่า: “เสี่ยวเฉิน มา ดื่มกันหน่อย”

เฉินเจี๋ยรีบยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้น ขอบแก้วอยู่ต่ำกว่าแก้วของซูเหยา แล้วชนแก้วกับเขาอย่างนอบน้อม

เหล้าแก้วนี้แสดงถึงการยอมรับเบื้องต้นของซูเหยาต่อเฉินเจี๋ย

อย่างไรก็ตาม ในช่วงที่บรรยากาศกำลังดีนี้ เฉินเจี๋ยกลับวางแก้วลง ใบหน้าเผยความรู้สึกขอโทษและลำบากใจเล็กน้อย: “คุณอา คุณน้าครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องสารภาพกับพวกท่านครับ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” หลี่เจวียนเห็นสีหน้าจริงจังของเขา ก็ใจหายวาบ

เฉินเจี๋ยสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดช้าๆ: “คืออย่างนี้ครับ องค์กรมีการจัดสรรงานใหม่ให้ผมเมื่อเร็วๆ นี้ ผมอาจจะ… ไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงได้เป็นการชั่วคราวครับ”

“อะไรนะ” หลี่เจวียนตกตะลึง “ไม่อยู่ในเมืองหลวง? แล้วจะไปไหน”

“องค์กรจัดให้ผมไปรับตำแหน่งรักษาการนายกเทศมนตรีที่เมืองอันอี๋ ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองหยุนโจว มณฑลหนานเจียงครับ”

“มณฑลหนานเจียง? นั่นอยู่ทางใต้ไม่ใช่เหรอ” หลี่เจวียนขมวดคิ้วในทันที เสียงของเธอดังขึ้นเล็กน้อย “นั่นอยู่ห่างจากเมืองหลวงเป็นพันกิโลเมตรเลยนะ นี่… นี่มันจะดีเหรอคะ? คุณเพิ่งเริ่มทำงานไม่นาน ก็ต้องไปอยู่ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วเสี่ยวฉิงจะทำยังไง”

คำถามชุดนี้ของเธอ เต็มไปด้วยความกังวลอย่างตรงไปตรงมาและเรียบง่ายที่สุดของคนเป็นแม่ต่อความสุขในอนาคตของลูกสาว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเปลี่ยนเป็นอึดอัดขึ้นในทันที

“เธอจะไปรู้อะไร ความคิดของผู้หญิง!” ซูเหยาเปิดปากพูดขึ้นมาทันที และตำหนิภรรยาของเขา

หลี่เจวียนที่ถูกสามีตำหนิอย่างกะทันหันก็งุนงง และพูดอย่างไม่พอใจ: “ฉันผิดตรงไหนที่เป็นความคิดของผู้หญิง? ฉันกำลังคิดถึงความสุขของลูกสาว มีอะไรผิดเหรอ”

ซูเหยาไม่ได้สนใจเธอ แต่หันไปมองเฉินเจี๋ย ในแววตาของเขาไม่เพียงแต่ไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน: “เสี่ยวเฉิน บอกอาตามตรงสิ การแต่งตั้งครั้งนี้ กรมจัดตั้งกลางเป็นคนลงนามโดยตรงเลยใช่ไหม?”