บทที่ 83 เข้ารับตำแหน่งที่หนานเจียง

เฉินเจี๋ยพยักหน้า: “ใช่ครับ คุณอา”

“ดี! ดีมาก!” ซูเหยาตบโต๊ะเสียงดัง “การถูกลดตำแหน่งไปฝึกฝน ถือเป็นเครื่องบ่งชี้ว่าองค์กรให้ความสำคัญและเชื่อมั่นในข้าราชการหนุ่มสาวคนหนึ่งมากที่สุด!”

“มีเพียงการลงไปที่ระดับรากหญ้าจริงๆ เพื่อทำงานอย่างจริงจังและสร้างความสำเร็จออกมาอย่างแท้จริงเท่านั้น นั่นจึงจะเป็นประวัติการทำงานที่หนักแน่นและเป็นของจริง!”

“เมืองอันอี๋นั่นอาเคยได้ยินมา เป็นหนึ่งในร้อยเมืองระดับตำบลที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่กว่าหลายอำเภอในภาคกลางและตะวันตก การที่องค์กรมอบภาระหน้าที่ที่สำคัญเช่นนี้ให้กับชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าอย่างเขา ความตั้งใจนั้นชัดเจนอยู่แล้ว”

“ตราบใดที่สามารถสร้างผลงานได้ที่เมืองอันอี๋ เมื่อกลับมาแล้ว ถึงจะสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในเมืองหลวง และสามารถก้าวไปได้สูงและไกลยิ่งขึ้น!”

“คุณอาครับ ขอบคุณสำหรับความเข้าใจของคุณอาครับ” เฉินเจี๋ยกล่าวอย่างจริงใจ

“ขอบใจอะไร” ซูเหยาโบกมือด้วยรอยยิ้มที่พอใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน “ไม่ต้องฟังคุณน้าเธอหรอก เธอเป็นพวกผมยาวแต่ตามองสั้น กังวลว่าลูกสาวจะต้องลำบาก”

เขามองเฉินเจี๋ยและกล่าวอย่างหนักแน่น: “เสี่ยวเฉิน นายไปอย่างสบายใจเถอะ เวทีที่เมืองอันอี๋นั้นไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่เล็ก ท้าทายมาก และเป็นสถานที่ที่ดีสำหรับคนหนุ่มสาวอย่างพวกนายที่จะได้แสดงความสามารถ เมื่อไปถึงแล้ว ก็จงกล้าหาญที่จะลงมือทำอย่างเต็มที่!”

“เรื่องทางบ้าน นายไม่ต้องกังวล เสี่ยวฉิงมีพวกเราดูแลอยู่ ตอนนี้เธอก็กำลังเรียนปริญญาโทอยู่ พวกคนหนุ่มสาวควรให้ความสำคัญกับอาชีพการงาน ขอแค่จำไว้ว่าให้โทรศัพท์หาเสี่ยวฉิงบ่อยๆ อย่าให้เธอเป็นห่วงก็พอ”

“ครับคุณอา ผมจำไว้แล้วครับ” เฉินเจี๋ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เขาหันไปทางหลี่เจวียน ซึ่งยังคงงุนงงอยู่เล็กน้อย พร้อมสีหน้าขอโทษ และกล่าวอย่างจริงใจ: “คุณน้าครับ ขอโทษครับ ที่ทำให้ท่านต้องเป็นกังวล”

“ผมรับรองกับคุณน้าว่า ถึงแม้ผมจะไปอยู่ที่อันอี๋ แต่หัวใจของผมกับเสี่ยวฉิงจะอยู่ด้วยกันเสมอ ผมจะติดต่อกับเธอทุกวันครับ”

ไม่มีใครจะสามารถโกรธคนที่มาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มได้ ยิ่งเป็นเฉินเจี๋ยซึ่งมีความสามารถและรู้จักมารยาทเช่นนี้ด้วยแล้ว

หลี่เจวียนมองเฉินเจี๋ย และถอนหายใจ: “ลูกคนนี้ จะมาพูดอะไรแบบนี้ น้าก็ไม่ใช่คนที่ไม่เข้าใจเหตุผลหรอก แค่... แค่สงสารพวกคนหนุ่มสาวที่ต้องลำบาก”

“เร็วเข้า เร็วนั่งลงทานข้าวเถอะ อาหารเย็นหมดแล้ว”

อาหารเย็นหลังจากนั้น บรรยากาศก็กลับมาปรองดองกัน ซูเหยาวางท่าทีความเป็นผู้ใหญ่ลงอย่างสิ้นเชิง ดึงเฉินเจี๋ยมาเริ่มถ่ายทอดประสบการณ์ต่างๆ ที่เขาเคยเผชิญมาในการทำงานในรัฐวิสาหกิจ

ตั้งแต่เรื่องวิธีการประชุม วิธีการใช้คน ไปจนถึงวิธีการจัดการกับลูกน้องที่มีบุคลิกแตกต่างกัน เขาเล่าอย่างออกรส ส่วนเฉินเจี๋ยก็พยักหน้าเห็นด้วยไม่หยุด

แม้ว่าประสบการณ์เหล่านี้จะค่อนข้างผิวเผินสำหรับเฉินเจี๋ย แต่เขารู้ว่านี่คือการแสดงการสนับสนุนที่ตรงไปตรงมาที่สุดที่ข้าราชการเก่าคนหนึ่งมอบให้เขา

มื้ออาหารดำเนินไปจนถึงกว่าสามทุ่ม หลังจากกล่าวอำลาครอบครัวซูฉิงแล้ว เฉินเจี๋ยเดินอยู่ใต้ความมืดมิดในฤดูหนาวอันลึกของเมืองหลวง หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่น

แนวหลังปลอดภัยแล้ว ข้างหน้าจึงไม่มีอะไรต้องกลัวอีกต่อไป

เดือนมีนาคม ปี 2011 ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน คำสั่งย้ายของกรมจัดตั้งกลางเปรียบเสมือนบัตรผ่านที่มองไม่เห็น ซึ่งได้เปิดช่องทางพิเศษที่มีประสิทธิภาพสำหรับการเดินทางไปยังมณฑลหนานเจียงให้เฉินเจี๋ย

เช้าตรู่ บนเที่ยวบินที่มุ่งหน้าไปยังเจียงโจว เมืองหลวงของมณฑลหนานเจียง เฉินเจี๋ยนั่งอยู่ในชั้นประหยัด แต่จิตใจของเขากลับสงบนิ่ง

เขาไม่ได้มองเมฆที่อยู่ข้างนอกหน้าต่าง หรือคิดถึงความท้าทายที่กำลังจะมาถึง แต่เขากลับหยิบสมุดปกน้ำเงินที่เกี่ยวกับพัฒนาการทางเศรษฐกิจและสังคมของมณฑลหนานเจียงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาออกจากกระเป๋าเอกสารที่พกมา และอ่านมันอย่างเงียบๆ

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน การใช้เวลาทุกนาทีเพื่อเรียนรู้และคิดใคร่ครวญ ได้กลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเขาไปแล้ว

สองชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดอย่างนุ่มนวลที่สนามบินนานาชาติเจียงโจว

เมื่อเฉินเจี๋ยเพิ่งเดินออกจากสนามบิน เขาก็เห็นชายวัยกลางคนสองคนยืนรออยู่ที่ทางออก

คนแรกอายุสี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงโปร่ง สวมแว่นตา ดูสุภาพและภูมิฐาน ในดวงตามีแววของความสามารถและความระมัดระวัง

เมื่อเห็นเฉินเจี๋ย เขาก็ยิ้มแย้มและเดินเข้ามาต้อนรับ พร้อมยื่นมือออกไป: “คุณคือสหายเฉินเจี๋ยใช่ไหมครับ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับครับ! ผมคือ หวังไท่ หัวหน้าแผนกเยาวชนและข้าราชการของกรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑล เดินทางมาเหนื่อยมากแล้วครับ!”

หัวหน้าแผนกเยาวชนและข้าราชการของกรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑล เป็นข้าราชการระดับแผนก การที่มีหัวหน้าแผนกจากหน่วยงานหลักของพรรคประจำมณฑลมารับที่สนามบินด้วยตัวเองเช่นนี้ ถือเป็นการให้ความสำคัญและเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับข้าราชการระดับรองหัวหน้าแผนกที่เพิ่งได้รับการจัดอันดับ

นี่แสดงให้เห็นว่ากรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑลหนานเจียงได้เตรียมการตามขั้นตอนสำหรับข้าราชการที่ถูกคัดเลือกจากส่วนกลางมาอย่างรอบคอบและเป็นระบบ

“หัวหน้าหวังสวัสดีครับ ผมขอโทษที่ทำให้ท่านต้องรอนานครับ” เฉินเจี๋ยรีบเดินไปสองก้าว จับมือหวังไท่ด้วยสองมือ ท่าทางนอบน้อม ซึ่งแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสอย่างเหมาะสม

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” หวังไท่ตบแขนเฉินเจี๋ยอย่างกระตือรือร้น แล้วหันไปแนะนำ “ท่านนี้คือรองหัวหน้าแผนกหลี่ จากแผนกเยาวชนของเราครับ”

“รองหัวหน้าหลี่สวัสดีครับ” เฉินเจี๋ยกล่าวทักทายอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

หลังจากพูดคุยทักทายกันสั้นๆ หวังไท่ก็กล่าวว่า: “ไปกันเถอะครับ รถจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว เราจะส่งคุณไปที่เรือนรับรองเพื่อจัดกระเป๋า และพักผ่อนให้สบายก่อน”

คณะเดินทางขึ้นรถยนต์ Passat สีดำที่จอดรออยู่แล้ว รถขับเคลื่อนไปอย่างนุ่มนวลมุ่งหน้าสู่เรือนรับรองของพรรคประจำมณฑล

ภายในรถ รองหัวหน้าหลี่นั่งอยู่ด้านหน้าคู่กับคนขับ ส่วนเฉินเจี๋ยและหวังไท่นั่งอยู่ด้านหลัง

หวังไท่หันศีรษะมา เหมือนกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไป แล้วยิ้มถามว่า: “สหายเฉินเจี๋ย คุณถูกส่งตรงจากส่วนกลางลงมาประจำการที่เมืองระดับตำบลที่ห่างไกลที่สุดในหนานเจียง แถมยังไปรับตำแหน่งรักษาการนายกเทศมนตรีในเมืองอันอี๋ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีสถานการณ์ซับซ้อน การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ค่อนข้างยิ่งใหญ่”

“ก่อนมามีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ? รู้สึกว่ามีแรงกดดันมากเกินไปหรือไม่?”

นี่เป็นคำถามที่ดูเหมือนเป็นการแสดงความห่วงใย แต่จริงๆ แล้วแฝงไปด้วยการทดสอบเล็กน้อย

ในฐานะหัวหน้าแผนกที่รับผิดชอบงานข้าราชการหนุ่มสาว เขาจำเป็นต้องทราบสภาพจิตใจที่แท้จริงของ “ลูกรักจากสวรรค์” ผู้นี้

เฉินเจี๋ยนั่งตัวตรง: “เรียนหัวหน้าหวังครับ ถ้าบอกว่าไม่มีแรงกดดันก็คงเป็นเรื่องโกหก เมืองอันอี๋เป็นหนึ่งในร้อยเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ สถานการณ์ซับซ้อน ภารกิจยากลำบาก การที่คนหนุ่มสาวอย่างผมต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งขนาดนี้ ยอมรับว่ารู้สึกหวั่นใจจริงๆ ครับ”

เขาเปิดเผยยอมรับข้อบกพร่องของตนเองก่อน ซึ่งทำให้หวังไท่และรองหัวหน้าหลี่พยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนหนุ่มสาวคือการที่ไม่รู้จักประมาณตน และมองทุกอย่างสูงเกินไปตั้งแต่แรก

“แต่” เฉินเจี๋ยเปลี่ยนเรื่อง “ผมกลับรู้สึกเป็นเกียรติและรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กว่าครับ”

“การที่องค์กรมอบตำแหน่งที่สำคัญเช่นนี้ให้ผม ถือเป็นความไว้วางใจในตัวผม และเป็นบททดสอบด้วยเช่นกัน”

“สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือเปลี่ยนแรงกดดันนี้ให้เป็นแรงผลักดัน ทำความคุ้นเคยกับสถานการณ์โดยเร็วที่สุด เข้าสู่การทำงาน และจะไม่ทำให้ความคาดหวังขององค์กรผิดหวังอย่างแน่นอนครับ”

คำพูดนี้ฟังดูจริงใจ ไม่ถ่อมตัวเกินไป และไม่โอ้อวด

มันแสดงออกถึงความมุ่งมั่นและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการจัดสรรขององค์กร ซึ่งทำให้หวังไท่ประเมินชายหนุ่มผู้นี้สูงขึ้นหลายระดับในทันที

เขาเดิมคิดว่านักศึกษาเก่งๆ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังคงจะมีความคิดแบบนักวิชาการอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเยือกเย็นถึงเพียงนี้

“ดี มีสำนึกเช่นนี้ก็ดีมากแล้ว” หวังไท่พยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วถามต่อว่า: “แล้วคุณมีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับเมืองอันอี๋บ้างไหมครับ?”