บทที่ 84 การจัดเตรียมของกรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑลหนานเจียง

ps: ช่วงสุดสัปดาห์มีเวลามากขึ้น เลยเพิ่มให้สองบท มาร่วมก้าวหน้าไปพร้อมกับท่านนายกฯ เฉินกัน!

“ก่อนมา ผมได้ทำการบ้านมาบ้างครับ” เฉินเจี๋ยตอบ “เมืองอันอี๋เป็นเสาหลักของเศรษฐกิจภาคเอกชนในมณฑลหนานเจียง เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา แต่ก็เผชิญกับความท้าทายหลายด้าน ทั้งการยกระดับอุตสาหกรรม การบริหารจัดการสังคม และสิ่งแวดล้อมทรัพยากร”

“สำหรับผม นี่คือหน้าต่างที่แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์การพัฒนาในช่วงการเปลี่ยนผ่านของประเทศเรา ที่มีชีวิตชีวาที่สุด ที่ผมจะได้สังเกตและเรียนรู้”

เขาไม่ได้กล่าวถึงแนวคิดในการบริหารจัดการที่เป็นรูปธรรมใดๆ แต่กำหนดให้การลงพื้นที่ครั้งนี้เป็นการ “เรียนรู้” และ “สังเกต” ซึ่งท่าทีนี้ทำให้หวังไท่รู้สึกพอใจอย่างยิ่ง

รถมาถึงเรือนรับรองของพรรคประจำมณฑล หวังไท่ดำเนินการลงทะเบียนเข้าพักให้เฉินเจี๋ยด้วยตนเอง และกำชับให้เขาพักผ่อนให้สบาย

ในคืนนั้น ไม่มีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่หรูหราใดๆ หวังไท่เพียงจัดอาหารกลางวันแบบง่ายๆ ที่ร้านอาหารของเรือนรับรอง โดยมีเพื่อนร่วมงานจากแผนกเยาวชนเป็นผู้ร่วมโต๊ะเท่านั้น

การทำเช่นนี้เป็นไปตามกฎระเบียบ และยังทำให้เฉินเจี๋ยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้น กรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑลได้จัดรถยนต์ส่วนตัว โดยมีหวังไท่เดินทางไปด้วยตนเอง เพื่อส่งเฉินเจี๋ยไปยังเมืองหยุนโจว

หยุนโจวเป็นหนึ่งในเมืองชายฝั่งที่มีเศรษฐกิจพัฒนามากที่สุดในมณฑลหนานเจียง เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า รถราที่จอแจ เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความวุ่นวายแบบเมืองสมัยใหม่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับตรงเข้าไปในอาคารสำนักงานของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองหยุนโจว

หนิงถ่งสมาชิกคณะกรรมการถาวรและหัวหน้ากรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองหยุนโจว ได้รออยู่ที่สำนักงานแล้ว

“หัวหน้าหนิงครับ ผมนำสหายเฉินเจี๋ยมาส่งให้ท่านแล้ว” หวังไท่แนะนำเฉินเจี๋ยให้หนิงถ่งรู้จัก เพื่อทำพิธีส่งมอบระหว่างกรมจัดตั้งระดับมณฑลและระดับเมือง

“ฮ่าฮ่า หัวหน้าหวังเหนื่อยแล้ว สหายเฉินเจี๋ย เชิญนั่งเร็ว” หนิงถ่งกล่าวทักทายอย่างกระตือรือร้นพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

เขาได้รับหนังสือราชการอย่างเป็นทางการจากกรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑลแล้ว และได้เห็นประวัติของเฉินเจี๋ยที่น่าประทับใจ การมาของชายหนุ่มผู้นี้ที่ถูกส่งตรงมาจากกรมจัดตั้งกลาง ทำให้เขาให้ความสำคัญเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

“หัวหน้าหนิงสวัสดีครับ” เฉินเจี๋ยกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม

“สหายเฉินเจี๋ย สถานการณ์ของคุณ ผมเข้าใจแล้ว” หนิงถ่งรินชาให้เฉินเจี๋ยด้วยตัวเอง “ผู้ที่ถูกคัดเลือกและส่งตรงมาจากกรมจัดตั้งกลาง ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เป็นนักศึกษาเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า และยังเคยทำงานที่สำนักงานนโยบายศึกษาส่วนกลาง ไม่ธรรมดาเลย ไม่ธรรมดาจริงๆ!”

หนิงถ่งมองเฉินเจี๋ยและกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “การส่งบุคลากรที่มีความสามารถเช่นคุณมายังหยุนโจวของเรา และมายังเมืองอันอี๋ ไม่เพียงแต่เป็นการแสดงความไว้วางใจที่ส่วนกลางมีต่อหยุนโจวของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นการทดสอบสำหรับคุณด้วย”

“ผมจะทำงานอย่างหนักภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลเมือง และจะไม่ทำให้ความคาดหวังขององค์กรผิดหวังอย่างแน่นอน” เฉินเจี๋ยตอบอย่างถ่อมตัวแต่หนักแน่นเช่นเคย

หนิงถ่งพยักหน้าด้วยความพอใจ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “สถานการณ์ของเมืองอันอี๋ คุณคงพอทราบมาบ้าง มันค่อนข้างซับซ้อน คุณยังอายุน้อย และมาจากที่อื่น การลงไปทำงานโดยตรง ผมเกรงว่าคุณอาจจะประสบปัญหาในการเริ่มงาน”

เมื่อหนิงถ่งพูดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์สีแดงบนโต๊ะขึ้นมาแล้วกดหมายเลข: “ให้สหายเกาหยวน มาที่สำนักงานของผมหน่อย”

วางสายแล้ว หนิงถ่งมองเฉินเจี๋ยด้วยรอยยิ้ม: “สหายเกาหยวนเป็นรองหัวหน้ากรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองของเรา เขาเคยทำงานในระดับรากหญ้ามาหลายปี มีประสบการณ์มากมาย และค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานการณ์ของเมืองอันอี๋ ผมจะให้เขาไปส่งคุณด้วยตนเอง เพื่อแสดงให้เห็นว่าคณะกรรมการพรรคประจำเมืองให้ความสำคัญกับคุณ อีกด้านหนึ่ง ก็ให้เขาเป็นที่ปรึกษา ช่วยให้คุณคุ้นเคยกับสถานการณ์และตั้งหลักได้เร็วขึ้น”

การที่รองหัวหน้ากรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองมาส่งรักษาการนายกเทศมนตรีระดับรองหัวหน้าแผนกเข้ารับตำแหน่งด้วยตนเอง ถือเป็นมาตรฐานที่เกินกว่าปกติ และอาจกล่าวได้ว่าไม่เคยมีมาก่อน

เบื้องหลังนี้ ย่อมมาจากการที่หนิงถ่งให้ความสำคัญกับเฉินเจี๋ยที่เป็นผู้ถูกคัดเลือกจากส่วนกลาง

เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเหตุใดส่วนกลางจึงส่งคนหนุ่มสาวเช่นนี้มาเป็นนายกเทศมนตรี แต่เมื่อพิจารณาจากการที่อีกฝ่ายได้รับความไว้วางใจจากส่วนกลางตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี้ ก็ควรจะมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจัดการเรื่องต่างๆ ให้เป็นไปอย่างราบรื่นที่สุด ด้วยความคิดที่ว่า "ไม่สร้างศัตรูดีที่สุด"

เฉินเจี๋ยรีบลุกขึ้นยืน และกล่าวอย่างจริงใจ: “ขอบคุณหัวหน้าหนิงครับ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยและการดูแลที่องค์กรมีให้ ผมจะเรียนรู้จากรองหัวหน้าเกาหยวนให้มากที่สุดครับ”

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย หน้าตาดูใจดี แต่สายตาฉายแววฉลาดและมีความสามารถ อายุประมาณสี่สิบปี ก็เคาะประตูและเดินเข้ามา เขาคือ เกาหยวน รองหัวหน้ากรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองหยุนโจว

“หัวหน้าหนิง ท่านเรียกผมหรือครับ”

“เหล่าเกา มาแล้ว นั่งสิ” หนิงถ่งชี้ไปที่โซฟา และแนะนำด้วยรอยยิ้ม “ขอแนะนำ นี่คือสหายเฉินเจี๋ย ผู้ถูกคัดเลือกที่ส่งตรงมาจากกรมจัดตั้งกลาง และเป็นรักษาการนายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองอันอี๋ของเรา”

สายตาของเกาหยวนจับจ้องไปที่เฉินเจี๋ย แววตาประหลาดใจแวบหนึ่งที่สังเกตได้ยากปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

หนุ่มเกินไป นี่คือปฏิกิริยาแรกของเขาเมื่อเห็นเฉินเจี๋ย

แม้จะเคยเห็นรูปถ่ายในเอกสารมาก่อน แต่ตัวจริงก็ดูอ่อนกว่าในรูปถ่ายมาก บนใบหน้าหล่อเหลานั้น ยังคงมีเค้าของความเป็นนักศึกษาที่ยังไม่จางหายไปอย่างสมบูรณ์

เกาหยวนเป็นผู้มีประสบการณ์ในวงการราชการมานาน ความประหลาดใจบนใบหน้าของเขาจึงหายไปในพริบตา และเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่กระตือรือร้น พร้อมยื่นมือออกไป: “สหายเฉินเจี๋ย สวัสดีครับ ผมเกาหยวน ยินดีต้อนรับสู่หยุนโจวเพื่อทำงานครับ!”

“รองหัวหน้าเกาสวัสดีครับ ต่อไปต้องขอให้ท่านช่วยแนะนำและชี้แนะด้วยนะครับ” เฉินเจี๋ยรีบก้าวไปข้างหน้า จับมือเกาหยวนด้วยสองมือ โดยวางท่าทีของตัวเองต่ำที่สุด

“เอาล่ะ ตอนนี้ก็ได้รู้จักกันแล้ว” หนิงถ่งลุกขึ้นยืนและพูดกับเกาหยวนว่า “ภารกิจของคุณในช่วงบ่ายวันนี้ คือการพาสหายเฉินเจี๋ยไปถึงเมืองอันอี๋อย่างปลอดภัย และต้องถ่ายทอดเจตนารมณ์ของการแต่งตั้งของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองไปยังข้าราชการทุกคนในเมืองอันอี๋อย่างครบถ้วนและเป็นจริง เพื่อให้พวกเขารู้ว่าสหายเฉินเจี๋ยไปพร้อมกับความคาดหวังของส่วนกลางและคณะกรรมการพรรคประจำเมือง การสนับสนุนงานของเขาคือการสนับสนุนงานของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง!”

“ขอให้หัวหน้าหนิงวางใจ รับรองว่าภารกิจจะสำเร็จลุล่วง!” เกาหยวนยืนตัวตรงและตอบอย่างหนักแน่นในทันที

เวลาบ่ายสองโมง รถยนต์ Audi A6 สีดำคันหนึ่งขับออกจากอาคารสำนักงานของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองหยุนโจวอย่างนุ่มนวล

บนรถ เกาหยวนนั่งอยู่ข้างเฉินเจี๋ย พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร และเริ่มแนะนำสถานการณ์ของเมืองอันอี๋ให้เขาฟัง

“สหายเฉินเจี๋ย คุณอาจจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับการแบ่งเขตการปกครองของหยุนโจวเรา เมืองอันอี๋นั้นมีความพิเศษบางอย่าง” เกาหยวนเริ่มกล่าวช้าๆ:

“หยุนโจวเรามีเขตและอำเภอหลายแห่งภายใต้การปกครอง แต่เมืองอันอี๋นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขตใดๆ และไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของอำเภอใดๆ เลย มันเป็น 'เมืองที่บริหารโดยเมือง'”

“เมืองที่บริหารโดยเมือง?” เฉินเจี๋ยแสร้งทำเป็นสงสัย

“ใช่” เกาหยวนพยักหน้าและอธิบายว่า “นี่คือนวัตกรรมทางสถาบันที่พิเศษอย่างหนึ่งในกระบวนการปฏิรูปและการเปิดประเทศของมณฑลหนานเจียงเรา เมืองที่มีเศรษฐกิจแข็งแกร่งอย่างอันอี๋นั้น มีขนาดเศรษฐกิจ รายได้ทางการคลัง และขนาดประชากรที่ใหญ่กว่าหลายอำเภอในพื้นที่ตอนใน และบางครั้งก็ใหญ่กว่าเมืองระดับจังหวัดบางแห่งด้วยซ้ำ”

“หากยังคงปล่อยให้ถูกบริหารภายใต้กรอบของอำเภอ ก็เหมือนกับการพยายามยัดยักษ์เข้าไปในเสื้อผ้าเด็ก ซึ่งมีข้อจำกัดมากเกินไป และจะขัดขวางการพัฒนาอย่างรุนแรง”

“ดังนั้น คณะกรรมการพรรคประจำมณฑลและคณะกรรมการพรรคประจำเมืองจึงได้พิจารณาและตัดสินใจที่จะมอบความเป็นอิสระที่มากขึ้นให้กับเมืองที่มีเศรษฐกิจแข็งแกร่งเหล่านี้ ในระดับการบริหาร พวกเขาจะถูกแยกออกจากอำเภอ และบริหารจัดการโดยตรงโดยเมืองหยุนโจว โดยมีสิทธิ์ในการบริหารจัดการเศรษฐกิจและสังคมในระดับเดียวกับอำเภอ”

เกาหยวนมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่เห็นทิวทัศน์เมืองถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว และกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “กล่าวคือ นายกเทศมนตรีเมืองอันอี๋อย่างคุณ แม้จะมีตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองแต่จำนวนประชากรและขนาดเศรษฐกิจที่คุณดูแลนั้น ไม่ได้แตกต่างจากผู้ว่าการอำเภอในพื้นที่ตอนในเลย และอาจจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำ”