บทที่ 85 การพบปะกับผู้นำข้าราชการของเมืองอันอี๋

เฉินเจี๋ยเข้าใจในใจ นี่คือประเด็นที่เขาสนใจมากที่สุดเมื่อตอนที่เขาศึกษารูปแบบเมืองระดับตำบลที่แข็งแกร่งที่สุดในชาติในชาติที่แล้ว

โครงสร้างการบริหารแบบพิเศษนี้ให้อิสระอย่างมากแก่ผู้บริหารระดับตำบลในการบริหารจัดการ แต่ก็หมายความว่าพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความขัดแย้งและแรงกดดันที่ซับซ้อนกว่าเมืองระดับตำบลทั่วไปมากเพียงลำพัง

“แน่นอนว่าอำนาจยิ่งมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ แรงกดดันก็ยิ่งมาก” เกาหยวนเปลี่ยนน้ำเสียง ซึ่งฟังดูมีความหมายลึกซึ้งขึ้น “เมืองอันอี๋ในช่วงไม่กี่ปีมานี้พัฒนาเร็วมาก แต่ก็มีปัญหาไม่น้อยที่เกิดจากการเติบโตแบบก้าวกระโดด”

“ปัญหาที่ดิน เป็นปัญหาใหญ่ข้อแรก ที่ดินในเมืองอันอี๋มีราคาแพงมาก ความขัดแย้งในการเวนคืนที่ดินและการรื้อถอนบ้านเรือนมีความรุนแรงมาก ชาวบ้านในพื้นที่และนักพัฒนาภายนอกต่างก็ต่อสู้กันอย่างลับๆ และเปิดเผยเพื่อผลประโยชน์ด้านที่ดิน ถึงขนาดเคยเกิดการวิวาทกันเป็นกลุ่มใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องที่จัดการได้ยากมาก”

“ปัญหาสิ่งแวดล้อม เป็นปัญหาที่สอง อุตสาหกรรมหลักของเมืองอันอี๋คือสิ่งทอ การพิมพ์และย้อมสี และการแปรรูปฮาร์ดแวร์ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดมลพิษสูงและใช้พลังงานสูง ในอดีตเพื่อมุ่งเน้นแต่ตัวเลข GDP จึงมีการเพิกเฉยต่อการรักษาสิ่งแวดล้อม แต่ตอนนี้ ปัญหาสิ่งแวดล้อมสะสมไว้มากเกินไป ชาวบ้านก็บ่นกันหนาหู ขณะที่คณะตรวจสอบสิ่งแวดล้อมของมณฑลก็จับตาดูอย่างเข้มงวด เรื่องนี้เป็นเหมือนถังระเบิด”

เกาหยวนถอนหายใจ: “ยังมีปัญหาการจัดการสังคมอีก เมืองอันอี๋มีประชากรที่อยู่อาศัยถาวรไม่ถึงแสนคน แต่มีแรงงานต่างถิ่นเข้ามามากกว่าสามแสนคน การหลั่งไหลเข้ามาของประชากรจำนวนมากนี้ สร้างแรงกดดันอย่างมากต่อความปลอดภัยสาธารณะ การศึกษา และการแพทย์ และความขัดแย้งระหว่างคนในพื้นที่และคนต่างถิ่นก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง”

“และสุดท้าย ซึ่งเป็นเรื่องที่ซับซ้อนที่สุด คือปัญหาบุคลากร” เกาหยวนลดเสียงลงและมองไปที่เฉินเจี๋ย:

“เมืองอันอี๋พัฒนาขึ้นได้ด้วยพลังของผู้ประกอบการเอกชนและอำนาจของตระกูลท้องถิ่น ความสัมพันธ์ในพื้นที่หยั่งรากลึกและซับซ้อนมาก การที่คนหนุ่มสาวจากภายนอกอย่างคุณจะไปเปิดฉากการทำงานที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย”

เฉินเจี๋ยรับฟังอย่างเงียบๆ โดยไม่มีการแทรกแซงใดๆ เพียงแต่พยักหน้าเป็นระยะๆ

สิ่งที่เกาหยวนพูดนั้นตรงกับข้อมูลที่เขาได้ศึกษาในชาติที่แล้วเกือบทั้งหมด

รถค่อยๆ ออกจากเขตเมืองหยุนโจว และเข้าสู่ถนนด่วนที่มุ่งหน้าไปยังเมืองอันอี๋

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนจากทิวทัศน์เมืองที่มีตึกสูงระฟ้า กลายเป็นนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ได้รับการวางแผนอย่างเป็นระเบียบ

โรงงานขนาดใหญ่ ปล่องควันสูงตระหง่าน มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด บนท้องถนน รถบรรทุกขนาดใหญ่ที่ขนส่งวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปต่างๆ วิ่งเข้าออกอย่างไม่ขาดสาย ทำให้เกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย

อากาศในบริเวณนั้นดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยเสียงคำรามของเครื่องจักรและกลิ่นอายของการหมุนเวียนของเงินตรา

นี่คือเมืองอันอี๋ เมืองอุตสาหกรรมหนักที่ตั้งอยู่บนดินแดนระดับตำบล

ในที่สุดรถก็หยุดลงที่หน้าอาคารสำนักงานของรัฐบาลเมืองอันอี๋

เฉินเจี๋ยลงจากรถ และมองอาคารสำนักงานของรัฐบาลที่สูงถึงสิบสองชั้นและดูสง่างามเป็นพิเศษอยู่เบื้องหน้า เขารู้สึกทึ่งในใจ

รวยจริง!

ที่ทางเข้าอาคาร มีผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนรออยู่แล้ว โดยมองไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น

คนที่อยู่หัวแถวคือชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี ที่มีรอยยิ้มเหมือนพระศรีอริยเมตไตรยประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ เขาคือ หม่าตงเฉิงเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองอันอี๋

“รองหัวหน้าเกา ยินดีต้อนรับท่านมาให้คำแนะนำในการทำงานที่เมืองอันอี๋ของเราครับ!” หม่าตงเฉิงรีบเดินไปข้างหน้าและจับมือเกาหยวนอย่างอบอุ่น

“เลขาธิการตงเฉิง คุณเกรงใจเกินไปแล้ว” เกาหยวนยิ้มและตบมือเขาเบาๆ จากนั้นก็หันข้างและชี้ไปที่เฉินเจี๋ย พร้อมแนะนำอย่างจริงจัง “ขอแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คือรักษาการนายกเทศมนตรีคนใหม่ของเมืองอันอี๋ของเรา สหายเฉินเจี๋ยครับ!”

สายตาของหม่าตงเฉิงจับจ้องไปที่เฉินเจี๋ย

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับสู่ท่าทางที่กระตือรือร้นและเปี่ยมด้วยพลัง: “โอ้! ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ช่างหนุ่มและมีความสามารถจริงๆ ยินดีต้อนรับสู่เมืองอันอี๋ของเราครับ!”

หม่าตงเฉิงจับมือเฉินเจี๋ยอย่างอบอุ่น มือของเขาอบอุ่นและแข็งแรง แต่เฉินเจี๋ยรู้สึกได้ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น มีความระมัดระวังและความห่างเหินที่สังเกตได้ยากซ่อนอยู่

ด้านหลังหม่าตงเฉิง มีสมาชิกคณะกรรมการพรรคและคณะผู้บริหารของเมืองอันอี๋ยืนอยู่ทั้งหมด

เมื่อสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าที่อ่อนเยาว์เกินไปของเฉินเจี๋ย สีหน้าของเกือบทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อนเช่นเดียวกับหม่าตงเฉิง โดยผ่านกระบวนการจากความประหลาดใจเป็นความงงงวย และเปลี่ยนเป็นความสุขุมที่ต้องพยายามแสดงออกมา

ในกลุ่มคนนั้น มีข้าราชการหนุ่มรูปหล่อ รูปร่างสูงโปร่ง อายุประมาณสามสิบปีคนหนึ่ง ซึ่งมีสายตาที่ซับซ้อนเป็นพิเศษ เขาคือ เจี่ยงไห่ซาน รองนายกเทศมนตรีบริหารของเมืองอันอี๋

เจี่ยงไห่ซานเป็นคนในพื้นที่มณฑลหนานเจียงโดยกำเนิด หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์หนานเจียง เขาก็ผ่านการสอบคัดเลือกข้าราชการของกรมจัดตั้งพรรคประจำมณฑล และทำงานในคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเป็นเวลาหนึ่งหรือสองปี ก่อนจะถูกส่งลงมาฝึกฝนที่เมืองอันอี๋ เขาเป็นคนหนุ่มสาวอีกคนหนึ่งที่มีความสามารถและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

หลังจากที่อดีตนายกเทศมนตรีหม่าตงเฉิงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง ทุกคนเชื่อว่าเขาจะเป็นตัวเลือกเพียงคนเดียวสำหรับตำแหน่งนายกเทศมนตรีคนใหม่

เจี่ยงไห่ซานเองก็ต่อสู้เพื่อตำแหน่งนี้มาหลายปี และมั่นใจว่าจะได้รับมันอย่างแน่นอน

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ในช่วงเวลาที่ตำแหน่งกำลังจะถึงมืออยู่แล้ว ก็จะมีไอ้หนุ่มคนนี้ถูกส่งตรงมาจากเมืองหลวง และแย่งชิงตำแหน่งที่ควรจะเป็นของเขาไปอย่างกะทันหัน!

แม้แต่ผู้นำอาวุโสของเขาที่คณะกรรมการพรรคประจำมณฑลก็ไม่สามารถต้านทานเจตจำนงที่มาจากเมืองหลวงได้

เจี่ยงไห่ซานมองเฉินเจี๋ย บีบรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้ออกมา แล้วเดินไปข้างหน้าเพื่อยื่นมือออกไป: “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน สวัสดีครับ ผมเจี่ยงไห่ซาน หลังจากนี้ขอให้ท่านช่วยชี้แนะด้วยครับ”

“รองนายกเทศมนตรีเจี่ยง ท่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ ผมเพิ่งมาใหม่ ยังไม่รู้อะไรเลย ในการทำงานหลังจากนี้ ต้องขอให้ท่านช่วยเหลือและให้การสนับสนุนอย่างมากครับ” เฉินเจี๋ยยิ้มและจับมือเขาไว้ น้ำเสียงนอบน้อม

เจี่ยงไห่ซาน เฉินเจี๋ยรู้เรื่องเขาดีอยู่แล้ว

ในวิทยานิพนธ์ชาติที่แล้วของเขา เมื่อเขาศึกษาคณะผู้บริหารชุดต่างๆ ของเมืองอันอี๋ เขาก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับเจี่ยงไห่ซาน

เจี่ยงไห่ซานเป็นบุคคลที่เปรียบเสมือนบุตรแห่งสวรรค์อีกคนหนึ่ง

ในฐานะหนึ่งในผู้ที่ถูกคัดเลือกจากมณฑลหนานเจียงที่โดดเด่นที่สุด หลังจากฝึกฝนในหน่วยงานของพรรคประจำมณฑลเป็นเวลาหนึ่งหรือสองปี เขาก็ถูกส่งมาที่เมืองอันอี๋เพื่อฝึกฝน และที่นี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่มั่นคงสำหรับการก้าวหน้าในอาชีพการงานของเขาในอีกหลายสิบปีข้างหน้า

เขากล้าที่จะบุกเบิกและลงมือทำ มีไหวพริบ และผลักดันการปฏิรูปอย่างจริงจังในเมืองอันอี๋ สร้างผลงานที่น่าทึ่ง ซึ่งวางรากฐานที่สำคัญที่สุดสำหรับการก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของเขาในอนาคต จนกระทั่งก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองระดับรัฐมนตรีในที่สุด

หากไม่มีการมาถึงของเขา ตามเส้นทางประวัติศาสตร์เดิม เจี่ยงไห่ซานก็จะเข้ารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีอย่างไม่ต้องสงสัย และแสดงความสามารถและความทะเยอทะยานของเขาบนผืนแผ่นดินแห่งนี้อย่างเต็มที่ เพื่อเพิ่มสีสันที่โดดเด่นให้กับประวัติการทำงานที่ยอดเยี่ยมของเขา

ตอนนี้ การมาถึงของเขาเปรียบเสมือนการแย่งชิงบันไดเลื่อนตำแหน่งที่ควรจะเป็นของเจี่ยงไห่ซานไป การที่อีกฝ่ายจะไม่มีความไม่พอใจอยู่ในใจก็คงเป็นเรื่องที่ไม่ปกติแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินเจี๋ยก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยในใจ ยอมรับว่ารู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกเสียใจนี้ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเจี๋ยรู้ดีว่า เจี่ยงไห่ซานเป็นนักปฏิบัติที่มีความสามารถอย่างยิ่ง หากเขาต้องการตั้งหลักและสร้างผลงานในเมืองอันอี๋ เขาก็ขาดการสนับสนุนจากชนชั้นสูงในท้องถิ่นเช่นนี้ไปไม่ได้

ในเมื่อเขาได้แย่ง "ลูกท้อ" ที่อีกฝ่ายกำลังจะได้รับมาแล้ว งั้นก็ขอให้เขาช่วยบำรุง "ต้นท้อ" ต้นนี้ให้กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่สามารถออกผลที่ใหญ่และหวานยิ่งขึ้นไปอีก ให้ประวัติการทำงานของเจี่ยงไห่ซานในเมืองอันอี๋โดดเด่นยิ่งกว่าชาติที่แล้ว

นี่ก็ถือเป็นการชดเชยเล็กน้อยที่เขามอบให้แล้วกัน