บทที่ 86 หวังว่าทุกคนจะมองผมเป็นทหารใหม่คนหนึ่ง

ห้องประชุมหมายเลข 1 ของรัฐบาลเมืองอันอี๋

สมาชิกทั้งหมดของคณะกรรมการพรรคและผู้บริหารเมือง รวมถึงหัวหน้าสำนักงานต่างๆ หัวหน้าถนน (ชุมชน) และหัวหน้าหมู่บ้าน รวมกว่าห้าสิบคน มารวมตัวกันเต็มห้อง

การประชุมดำเนินการโดย หม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง

เขาเริ่มด้วยคำกล่าวต้อนรับที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น จากนั้นก็ส่งมอบไมโครโฟนให้กับ เกาหยวนที่นั่งอยู่กลางแท่นกล่าว

เกาหยวนกระแอมไอเล็กน้อย สายตาที่น่าเกรงขามกวาดมองไปทั่วห้อง แล้วประกาศด้วยเสียงที่หนักแน่น: “สหายทั้งหลาย วันนี้ผมได้รับมอบหมายจากคณะกรรมการพรรคประจำเมือง ให้มาประกาศการแต่งตั้งบุคลากรที่สำคัญ”

“สหายเฉินเจี๋ย จะเข้ารับตำแหน่งรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองอันอี๋ และรักษาการนายกเทศมนตรีเมืองอันอี๋ พร้อมทั้งรับผิดชอบงานโดยรวมของรัฐบาลเมืองทั้งหมด!”

ทันทีที่เสียงพูดจบลง ห้องประชุมทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด

สายตาของทุกคนราวกับสปอตไลท์ที่ส่องตรงไปยังร่างหนุ่มสาวบนแท่นกล่าวอย่างพร้อมเพรียง

หากไม่ได้อยู่ในสถานที่ที่เป็นทางการเช่นนี้ บางคนอาจคิดว่าเขาเป็นแค่นักศึกษาที่มาฝึกงาน

แต่ตอนนี้ เขากลับเป็นรักษาการนายกเทศมนตรีของเมืองอันอี๋

หลังจากความเงียบสงบชั่วครู่ ฝูงชนด้านล่างก็เหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป เกิดเป็นระลอกคลื่นขึ้นในทันที

เสียงกระซิบกระซาบแพร่กระจายไปทั่วทุกมุมห้อง เสียงหึ่งๆ ดังขึ้น

“ล้อเล่นหรือเปล่า? หนุ่มขนาดนี้? ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าลูกชายฉันอีก เขามาเป็นนายกฯ เหรอ?” 

“ได้ยินมาว่าเป็นคนที่ถูกคัดเลือกและส่งตรงมาจากส่วนกลาง จบจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนจิง ดูท่าภูมิหลังจะยิ่งใหญ่มาก” 

“ภูมิหลังใหญ่แล้วไง? ไอ้หนุ่มที่ไม่เคยทำงานในระดับรากหญ้าจะไปรู้อะไร? คงจะลงมาเพื่อสร้างโปรไฟล์ประดับบารมีล่ะมั้ง?” 

“ชู่... เงียบหน่อย ผู้นำกรมจัดตั้งพรรคยังอยู่เลยนะ” “แล้วท่านนายกฯ เจี่ยงล่ะ? เศรษฐกิจของเมืองอันอี๋ในช่วงไม่กี่ปีมานี้พัฒนาได้ดีขนาดนี้ ก็เพราะท่านนายกฯ เจี่ยงต่อสู้มาตลอด เห็นอยู่แล้วว่าจะได้ตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ตอนนี้กลับถูกขัดขวางเสียได้...”

แม้ว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้จะถูกกดไว้โดยเจตนา แต่ในห้องประชุมที่เงียบสงบ มันกลับชัดเจนผิดปกติ

เจี่ยงไห่ซาน ที่นั่งอยู่แถวหน้า นั่งหลังตรง ใบหน้าไร้อารมณ์ มองตรงไปข้างหน้า ราวกับไม่ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างทั้งหมด

แต่หมัดที่กำแน่นเล็กน้อย และขากรรไกรที่เกร็งอยู่ ก็บ่งบอกถึงความไม่สงบอย่างรุนแรงภายในใจของเขา

เจี่ยงไห่ซานก็ไม่สงบจริงๆ

เขาต่อสู้เพื่อตำแหน่งนี้มาตลอดสามปีเต็ม

จากการเป็นข้าราชการที่ถูกคัดเลือกจากพรรคประจำมณฑลที่เพิ่งมาถึง สู่การเป็นรองนายกเทศมนตรีบริหารที่มีอำนาจสูงในเมือง เขาได้ทุ่มเทความพยายามไปมากเพียงใด และผ่านค่ำคืนที่นอนไม่หลับมามากแค่ไหน มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

เขาคุ้นเคยกับทุกหมู่บ้าน ทุกถนน ทุกชุมชนของเมืองอันอี๋ รู้จักผู้ประกอบการทุกคนที่พอจะเอ่ยชื่อได้ และยังแก้ไขปัญหาการพัฒนาที่ยากลำบากนับไม่ถ้วน

เขาคิดว่าตำแหน่งนี้อยู่ในกำมือแล้ว

แต่ใครจะคิดว่า ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาห้าปี จะถูกส่งตรงลงมา แย่งชิงทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของเขาไป

เช่นนี้แล้วเขาจะเต็มใจได้อย่างไร?

บนแท่นกล่าว ใบหน้าของหม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง ยังคงมีรอยยิ้มมาตรฐานเหมือนพระศรีอริยเมตไตรย แต่รอยยิ้มนั้นกลับมีความหมายที่ยากจะเข้าใจเพิ่มเข้ามาเล็กน้อย

เขาไอเบาๆ แล้วห้องประชุมก็เงียบลงทันที

“สหายทั้งหลาย เงียบหน่อย” หม่าตงเฉิงหยิบไมโครโฟนขึ้นมา เสียงของเขาดังและกังวาน “เมื่อครู่ หัวหน้าเกาได้ประกาศการตัดสินใจของกรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองแล้ว ผมในนามของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองอันอี๋ ขอแสดงความสนับสนุนอย่างเต็มที่ต่อการตัดสินใจของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง และขอแสดงความยินดีต้อนรับสหายเฉินเจี๋ยอย่างอบอุ่นที่สุด!”

เขาเริ่มปรบมือ

เสียงปรบมือจากด้านล่างดังขึ้นอย่างเบาบาง ดูเหมือนจะเป็นการปรบมือตามมารยาทเท่านั้น

หม่าตงเฉิงดูเหมือนจะไม่สนใจ เขาหันไปยิ้มให้เฉินเจี๋ยแล้วพูดว่า: “สหายเฉินเจี๋ย คุณพูดอะไรกับสหายข้าราชการของเมืองอันอี๋ของเราสักหน่อยเถอะ”

ในทันที สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เฉินเจี๋ยอีกครั้ง

นี่คือการปรากฏตัวต่อสาธารณะครั้งแรกของเขาที่เมืองอันอี๋ และเป็นบททดสอบแรกที่เขาต้องเผชิญ

ทุกคำที่เขาพูด จะถูกส่องด้วยกล้องจุลทรรศน์ และถูกพิจารณาและตีความซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยสายตาหลายสิบคู่ที่อยู่ด้านล่างนี้

หากพูดจาโอ้อวดเกินไป จะถูกมองว่าเป็นคนเย่อหยิ่งและไม่รู้จักประมาณตน หากพูดจาอ่อนน้อมถ่อมตนเกินไป จะถูกมองว่าไม่มั่นใจและไม่มีความสามารถ

เป็นเรื่องยากมากที่จะรักษาสมดุลนี้ได้

เกาหยวนก็มองเฉินเจี๋ยด้วยความสนใจ เขาอยากเห็นว่าชายหนุ่มคนนี้ที่ถูกส่งมาจากส่วนกลางและได้รับความสนใจจากคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล จะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร

ภายใต้สายตาของทุกคน เฉินเจี๋ยลุกขึ้นยืนช้าๆ

เขาไม่ได้เดินไปที่แท่นกล่าวในทันที แต่โค้งคำนับเล็กน้อยต่อเกาหยวนและหม่าตงเฉิงบนแท่น จากนั้นก็หันไปทางข้าราชการทุกคนที่อยู่ด้านล่าง และโค้งคำนับอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

ท่าทางนี้ดูอ่อนน้อมและจริงจัง ทำให้ข้าราชการหลายคนซึ่งเดิมมองด้วยสายตาที่วิพากษ์วิจารณ์ อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรงขึ้นโดยสัญชาตญาณ

เฉินเจี๋ยเดินไปที่แท่นกล่าว เขาไม่ได้มองสคริปต์ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างสงบ เสียงของเขาผ่านไมโครโฟนไปอย่างชัดเจนในทุกมุมของห้องประชุม: “ผู้นำและเพื่อนร่วมงานทุกท่าน สวัสดีครับ ผมชื่อเฉินเจี๋ย”

คำกล่าวเปิดงานนั้นเรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยไม่มีการใช้ภาษาทางการใดๆ เลย

“เมื่อครู่ หัวหน้าเกาได้ประกาศการแต่งตั้งของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองให้กับผมแล้ว พูดตามตรง ความรู้สึกของผมในตอนนี้มีความซับซ้อนมาก”

“ประการแรกคือความหวั่นเกรง” น้ำเสียงของเฉินเจี๋ยมีความจริงใจอย่างยิ่ง “ผมอายุยี่สิบห้าปี เพิ่งเริ่มทำงานมาได้ไม่กี่ปี และไม่มีประสบการณ์การทำงานในระดับรากหญ้าเลย”

“แต่เมืองอันอี๋เป็นเมืองที่มีชื่อเสียงในด้านเศรษฐกิจที่แข็งแกร่ง เป็นแนวหน้าของการปฏิรูปและการเปิดประเทศของมณฑลหนานเจียง การที่องค์กรมอบภาระหน้าที่ที่หนักอึ้งเช่นนี้ให้ผม ผมทราบดีว่าความสามารถของผมมีจำกัด ความรู้ตื้นเขิน และเกรงว่าจะทำงานได้ไม่ดี ทำให้ความไว้วางใจขององค์กร และความคาดหวังของพี่น้องชาวอันอี๋กว่าสี่แสนคนต้องผิดหวัง”

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา ก็เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยในกลุ่มผู้ชมด้านล่าง

ไม่มีใครคาดคิดว่าข้าราชการจากเมืองหลวงที่ดูอ่อนเยาว์ผู้นี้ เมื่อเริ่มพูดจะไม่พูดถึงอุดมการณ์หรือความทะเยอทะยาน แต่กลับยอมรับข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของตัวเอง—ความอ่อนเยาว์และการขาดประสบการณ์—อย่างตรงไปตรงมา

ความจริงใจนี้ได้ลดช่องว่างระหว่างเขากับผู้คนด้านล่างลงในทันที และทำให้ความรู้สึกต่อต้านในใจของหลายๆ คนบรรเทาลงไปมาก

“ประการที่สองคือความซาบซึ้งใจ” เฉินเจี๋ยกล่าวต่อ “ซาบซึ้งต่อความไว้วางใจและการบ่มเพาะขององค์กร ที่มอบโอกาสอันล้ำค่าให้ผมได้มายังเมืองอันอี๋ ดินแดนที่เต็มไปด้วยพลังและความหวังนี้”

“ผมรู้ดีว่าโอกาสนี้สำหรับผมแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงงาน แต่เป็นความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง”

“สุดท้ายและที่สำคัญที่สุดคือ การเรียนรู้”

สายตาของเฉินเจี๋ยมองไปยังหม่าตงเฉิงและเจี่ยงไห่ซานอย่างจริงใจ: “เลขาธิการหม่า เป็นผู้นำของเมืองอันอี๋ของเรา มีประสบการณ์มากมาย และมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ท่านเป็นแบบอย่างที่ผมต้องเรียนรู้ รองนายกเทศมนตรีเจี่ยง ท่านมีอายุน้อย มีพลัง กล้าบุกเบิกและกล้าลงมือทำ และได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับการพัฒนาเมืองอันอี๋ ท่านยิ่งเป็นแบบอย่างที่ผมต้องเรียนรู้”

สายตาของเขากวาดมองไปยังฝูงชนด้านล่าง: “ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ เป็นรุ่นพี่ เป็นอาจารย์ของผม ทุกท่านเข้าใจเมืองอันอี๋ รักแผ่นดินนี้มากกว่าผม การที่ผมมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อเป็นข้าราชการ ไม่ได้มาเพื่อออกคำสั่ง แต่ผมมาเพื่อเป็นนักเรียน มาเพื่อเรียนรู้จากทุกท่าน”

“ผมขอรับรองกับทุกท่านว่า ในการทำงานต่อไป ผมจะเชื่อฟังการนำโดยรวมของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง โดยมีเลขาธิการหม่าเป็นแกนนำอย่างเคร่งครัด จะดูให้มาก ฟังให้มาก ถามให้มาก ขอคำแนะนำจากเพื่อนร่วมงานให้มาก เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานการณ์และเข้าสู่บทบาทให้เร็วที่สุด”

“ผมมีคำขอเดียว” เสียงของเฉินเจี๋ยฟังดูจริงใจอย่างยิ่ง: “หวังว่าทุกคนจะมองผมเป็นทหารใหม่คนหนึ่ง เป็นนักเรียนคนหนึ่ง คอยนำทางผม คอยสอนผม คอยวิจารณ์ผมให้มาก ผมเชื่อมั่นว่า ภายใต้การนำที่แข็งแกร่งของคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลประจำเมือง ภายใต้การนำของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองอันอี๋ และด้วยความพยายามร่วมกันของข้าราชการและประชาชนทั้งเมือง อนาคตของเมืองอันอี๋จะต้องรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน!”