บทที่ 87 การประลองฝีปากบนโต๊ะเหล้า

กล่าวจบ เฉินเจี๋ยก็โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งต่อผู้เข้าร่วมประชุมด้านล่างอีกครั้ง

ทั้งห้องประชุมเงียบสนิท

ทุกคนตกตะลึงกับคำพูดของเฉินเจี๋ย นี่คือระดับการพูดของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีหรือ?

คำกล่าวนี้ไม่มีที่ติและเต็มไปด้วยความจริงใจ

เขาแสดงจุดยืนทางการเมืองของตนเองที่ยอมจำนนต่อการนำของคณะกรรมการพรรค ขณะเดียวกันก็ใช้ท่าทีที่อ่อนน้อมเพื่อคลี่คลายข้อสงสัยของผู้คนเกี่ยวกับอายุและประสบการณ์ของเขา และยังชื่นชมหม่าตงเฉิงและเจี่ยงไห่ซานอย่างแนบเนียน

โดยเฉพาะประโยคที่ว่า “ผมมาเพื่อเป็นนักเรียน” นั้นพูดได้อย่างถูกใจข้าราชการท้องถิ่นทุกคน

แม้แต่เจี่ยงไห่ซานที่แสดงสีหน้าไร้อารมณ์มาตลอด ก็มีแววตาที่ซับซ้อนฉายออกมา

เขาเดิมคิดว่าจะได้เผชิญหน้ากับคู่แข่งที่เย่อหยิ่ง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะวางตัวต่ำขนาดนี้ ซึ่งทำให้ความไม่พอใจที่เตรียมไว้เต็มอกไม่มีที่ระบาย

“แปะ! แปะ! แปะ!” ไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำปรบมือขึ้นก่อน

ตามมาด้วยเสียงปรบมือที่ดังราวคลื่นจากทุกทิศทาง

เสียงปรบมือในครั้งนี้ดังกว่าและจริงใจกว่าครั้งก่อนๆ มาก

เกาหยวนนั่งอยู่บนแท่นกล่าว มองชายหนุ่มที่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนน้อมท่ามกลางเสียงปรบมือ ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ในใจ

ชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เขาก็สามารถพลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง หรืออาจกล่าวได้ว่าถูกโดดเดี่ยวทุกทิศทาง ให้กลับมาเป็นบวกได้ในทันที

เขาไม่ได้ใช้อำนาจใดๆ เพื่อกดดันใคร แต่ใช้สติปัญญาทางการเมืองและเสน่ห์ส่วนตัวเพื่อชนะใจคนในเบื้องต้น

งานเลี้ยงต้อนรับหลังการประชุมจัดขึ้นที่เรือนรับรองของรัฐบาลเมือง

โต๊ะเหล้าเป็นอีกหนึ่งสมรภูมิที่ไร้ควันปืนในวงราชการ

งานเลี้ยงในคืนนี้จึงเป็นการต้อนรับ และยังเป็นการทดสอบกันอย่างรู้กัน

เมื่อเริ่มงานเลี้ยง หม่าตงเฉิงก็ยกแก้วขึ้น และกล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า: “สหายทั้งหลาย วันนี้เป็นวันแรกที่ท่านนายกฯ เฉินเข้ารับตำแหน่ง ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง ผมขอเสนอให้พวกเราทุกคนยกแก้วร่วมกัน เพื่ออวยพรท่านนายกเทศมนตรีเฉินผู้หนุ่มแน่นและมีความสามารถคนนี้ และยินดีต้อนรับการมาของท่าน!”

ทุกคนตอบรับทันทีและยกแก้วขึ้น

เฉินเจี๋ยรีบลุกขึ้นยืน ยกแก้วด้วยสองมือ โดยให้ขอบแก้วอยู่ต่ำกว่าของทุกคนที่นั่งอยู่เสมอ พร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ: “ขอบคุณเลขาธิการหม่า ขอบคุณผู้นำและเพื่อนร่วมงานทุกท่าน ผมเพิ่งมาใหม่ ควรจะเป็นผมที่เป็นผู้อาวุโสที่เคารพ”

“เหล้าแก้วแรกนี้ ผมขออวยพรทุกท่าน หวังว่าในวันข้างหน้า ทุกท่านจะช่วยดูแลและให้ความช่วยเหลือทหารใหม่คนนี้ด้วยนะครับ”

กล่าวจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นและดื่มเหล้าขาวอย่างน้อยสองตำลึงในแก้วจนหมดเกลี้ยง ท่าทางเด็ดขาดและเฉียบคม

“เยี่ยม!” “ท่านนายกฯ เฉินใจถึงจริงๆ!”

บรรยากาศบนโต๊ะเหล้าถูกจุดประกายขึ้นในทันที

ต่อมา ผู้นำระดับรองของเมือง หัวหน้าสำนักงานต่างๆ เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน และหัวหน้าสำนักงานถนน ก็เริ่มหมุนเวียนกันเข้ามาชนแก้วกับเฉินเจี๋ย

นี่เป็นกลยุทธ์ “การรบแบบวงล้อ” ตามแบบฉบับ และเป็น “การข่มขวัญ” ที่พบบ่อยที่สุดบนโต๊ะเหล้าในระดับรากหญ้า

หากเฉินเจี๋ยรับมือไม่ไหว ดื่มจนเสียอาการ ความน่าเชื่อถือในฐานะนายกเทศมนตรีคนใหม่ก็จะถูกทำลายลงไปครึ่งหนึ่งตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน

แต่การแสดงออกของเฉินเจี๋ยกลับสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนอีกครั้ง

เมื่อเผชิญหน้ากับข้าราชการทุกคนที่เข้ามาชนแก้ว เขาก็ยิ้มต้อนรับและลุกขึ้นชนแก้วตอบ

เขาไม่เคยปฏิเสธ แต่ดื่มอย่างมีชั้นเชิง

หากคนที่ชนแก้วกับเขาดื่มจนหมดแก้ว เขาก็จะดื่มจนหมดแก้วเช่นกันอย่างไม่ลังเล หากอีกฝ่ายเพียงแค่จิบ เขาก็จะจิบตาม และจะไม่ดื่มมากไปกว่านั้น

เขาสามารถหาเหตุผลที่เหมาะสมต่างๆ นานา เพื่อเปลี่ยนการชนแก้วส่วนตัวให้เป็นความเคารพต่อส่วนรวมได้อย่างชาญฉลาด

“หัวหน้าหลี่ ท่านเป็นผู้จัดการใหญ่ของสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง เป็นคนที่ทำงานหนักที่สุด ผมขอชนแก้วกับท่าน และชนแก้วกับสหายทุกคนในสำนักงานที่เสียสละอย่างเงียบๆ!”

“เลขาธิการหวัง หมู่บ้านของท่านเป็นหมู่บ้านอุตสาหกรรมอันดับหนึ่งของเมือง ได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองทั้งหมด เหล้าแก้วนี้ ผมขอชนกับท่าน และชนแก้วกับผู้ประกอบการและชาวบ้านที่ทำงานหนักเพื่อความร่ำรวยในหมู่บ้านของท่าน!”

สิ่งที่เขาชนแก้วไม่ใช่แค่เหล้า แต่เป็นการให้ ความเคารพ และ ความนับถือ

เมื่อชนแก้วไปครบรอบ ทุกคนก็รู้สึกว่าตนเองได้รับความสำคัญ และรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

ส่วนเฉินเจี๋ยเอง แม้จะดื่มไปไม่น้อย แต่สายตาของเขาก็ยังคงแจ่มใส การเดินยังคงมั่นคง ไม่มีอาการมึนเมาเลยแม้แต่น้อย

ความสุขุมและสง่างามนั้น ทำให้ข้าราชการรุ่นเก่าที่เชี่ยวชาญในวงการราชการรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

ชายหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่มีคอแข็งเท่านั้น แต่ยังมีกิริยามารยาทบนโต๊ะเหล้าที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย ไม่มีที่ติ ฉลาดรอบด้าน ไม่เหมือนมือใหม่ที่เพิ่งเริ่มทำงานเลยแม้แต่น้อย แต่เหมือนข้าราชการที่คลุกคลีอยู่ในวงการมานานหลายปี!

ในช่วงหลังของงานเลี้ยง เฉินเจี๋ยก็ยกแก้วขึ้นและเดินไปยังข้าง เจี่ยงไห่ซาน ด้วยตนเอง

“รองนายกเทศมนตรีเจี่ยง” เฉินเจี๋ยวางตัวต่ำมาก “ผมเพิ่งมาใหม่ ยังไม่รู้เรื่องการทำงานที่เฉพาะเจาะจงของเมืองนี้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องเศรษฐกิจและโครงการต่างๆ ผมไม่ค่อยเข้าใจมากนัก หลังจากนี้ งานของรัฐบาลเมืองทั้งหมด ต้องขอให้ท่านช่วยดูแลและรับภาระมากขึ้น ผมจะเป็นผู้ช่วยที่ดีและเป็นผู้บริการที่ดีสำหรับท่านครับ”

ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ โต๊ะเหล้าทั้งหมดก็เงียบลง

ทุกคนต่างเงี่ยหูฟัง

นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างนายกเทศมนตรีคนใหม่และคนเก่า

เจี่ยงไห่ซานมองเฉินเจี๋ยด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เขาไม่คิดว่าเฉินเจี๋ยจะพูดคำเหล่านี้ในที่สาธารณะเช่นนี้

เจี่ยงไห่ซานยกแก้วขึ้นชนกับเฉินเจี๋ย และกล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่น: “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านเป็นนายกเทศมนตรี เป็นผู้นำสูงสุดของรัฐบาล ผมเป็นเพียงลูกน้องของท่าน ในการทำงาน ท่านสั่งให้ไปทางไหน ผมก็จะไปทางนั้น จะไม่มีคำโต้แย้งใดๆ”

คำตอบของเขาก็ไม่มีที่ติเช่นกัน แสดงถึงการเชื่อฟัง แต่ก็ไม่ได้ยอมรับการแสดงความเป็นมิตรของเฉินเจี๋ยทั้งหมด

เฉินเจี๋ยยิ้ม และไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพียงแต่ดื่มเหล้าในแก้วจนหมด

บางคำพูด เพียงแค่กล่าวถึงก็เพียงพอแล้ว

การจะได้รับความไว้วางใจและการสนับสนุนจากเจี่ยงไห่ซานอย่างแท้จริงนั้น ไม่สามารถทำได้ด้วยการพูดจาไพเราะเพียงไม่กี่คำ แต่ต้องอาศัยความจริงใจและการกระทำที่เพียงพอในการทำงานจริงในอนาคต

งานเลี้ยงต้อนรับที่เดิมเต็มไปด้วยความวุ่นวายภายใน ได้เปลี่ยนเป็นงานสังสรรค์ที่เต็มไปด้วยความสุขด้วยการแสดงออกที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของเฉินเจี๋ย

เมื่อสิ้นสุดงานเลี้ยง เกาหยวนและเฉินเจี๋ยเดินอยู่ในสวนของเรือนรับรอง รองหัวหน้ากรมจัดตั้งพรรคประจำเมืองผู้นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “สหายเฉินเจี๋ย การแสดงออกของคุณในคืนนี้ ทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ”

“หัวหน้าเกา ท่านกล่าวเกินจริงไปแล้วครับ ผมเพียงแค่มาใหม่ ไม่รู้กฎเกณฑ์ กลัวจะทำให้ใครขุ่นเคือง เลยดื่มไปหลายแก้วหน่อยครับ” เฉินเจี๋ยยังคงถ่อมตัวเหมือนเดิม

เกาหยวนยิ้มและส่ายหัว: “คุณไม่ได้ไม่รู้กฎเกณฑ์เลย คุณรู้กฎเกณฑ์ดีกว่าใครๆ อีก วันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมส่วนกลางถึงส่งคุณลงมา”

หลังจากการสังเกต เกาหยวนก็ค้นพบว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่จำเป็นต้องให้เขาคอยคุ้มกันเลยแม้แต่น้อย