บทที่ 88 ชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ในวันที่สองของการเข้ารับตำแหน่ง เฉินเจี๋ยไม่ได้เร่งรีบที่จะรับฟังรายงาน ดูเอกสาร หรือลงพื้นที่ไปตรวจเยี่ยมเหมือนข้าราชการใหม่หลายคน ที่ต้องการแสดงผลงานในช่วงแรก

สิ่งแรกที่เขาทำคือ การไปหา หลี่เหวินจวิน ผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง และเสนอเรื่องการจัดการสำนักงานและที่พักของเขา

“ผู้อำนวยการหลี่ครับ ผมไม่ต้องการการจัดเตรียมสำนักงานเป็นพิเศษนะครับ ผมว่าห้องทำงานรองนายกเทศมนตรีที่ว่างอยู่ข้างๆ ท่านรองนายกเทศมนตรีเจี่ยงก็ดีแล้ว ขนาดพื้นที่ก็เหมาะสม”

“ทำอย่างนั้นได้อย่างไรครับ” หลี่เหวินจวินรีบกล่าว “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ท่านเป็นผู้นำสูงสุดของรัฐบาล ห้องนั้นเล็กเกินไปครับ ห้องทำงานนายกเทศมนตรีเราได้ทำความสะอาดให้ท่านแล้ว กว้างขวาง สว่าง และมีทิวทัศน์ที่ดีด้วยครับ”

“ไม่เป็นไรครับ” เฉินเจี๋ยโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ผมเพิ่งมาใหม่ เป็นแค่รักษาการนายกเทศมนตรี ใช้สำนักงานใหญ่ขนาดนั้น ผมก็รู้สึกไม่สบายใจ”

“อีกอย่าง การที่ผมทำงานติดกับรองนายกเทศมนตรีเจี่ยง หากมีคำถามที่ผมไม่เข้าใจเมื่อไหร่ ก็สามารถขอคำแนะนำจากท่านได้ตลอด สะดวกดีครับ”

เมื่อหลี่เหวินจวินเห็นว่าเขายืนกราน ก็ทำได้เพียงพยักหน้าตกลง

“นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่พักด้วยครับ” เฉินเจี๋ยกล่าวต่อ “ห้องสวีทที่เรือนรับรองใหญ่เกินไป ผมอยู่คนเดียวก็เสียเปล่า ผมขอแค่ให้ท่านจัดห้องเล็กๆ ในหอพักสำหรับข้าราชการโสดของรัฐบาลเมืองก็พอครับ ขอให้อยู่ใกล้กับอาคารสำนักงานหน่อยก็ดีครับ จะได้สะดวกเวลาผมต้องทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืน”

คำขอนี้ทำให้หลี่เหวินจวินรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง

ทำไมถึงไม่ยอมอยู่สำนักงานนายกเทศมนตรีและห้องสวีทที่เรือนรับรองที่มีสภาพดี แต่กลับเลือกไปใช้ห้องรองนายกเทศมนตรีที่เล็กและเก่า และหอพักข้าราชการโสดที่เก่าและแคบแทน?

ท่านนายกเทศมนตรีเฉินคนใหม่นี้ มีวิธีการทำงานแบบไหนกันแน่?

หลี่เหวินจวินไม่กล้าที่จะละเลย จึงรีบรายงานความต้องการของเฉินเจี๋ยให้ หม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองทราบทั้งหมด

เมื่อหม่าตงเฉิงได้ยิน เขาก็หยุดมือที่กำลังถือบุหรี่อยู่กลางอากาศ แสงที่สังเกตได้ยากวูบวาบในดวงตาที่มักจะหรี่ลงของเขา

“น่าสนใจ” หม่าตงเฉิงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง แล้วกล่าวช้าๆ “ชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”

การไม่ยอมใช้สำนักงานขนาดใหญ่ เป็นการแสดงความอ่อนน้อม และเป็นการแสดงความเป็นมิตรต่อเจี่ยงไห่ซาน การไม่ยอมพักที่เรือนรับรอง เป็นการแสดงออกว่าเขามาทำงาน ไม่ได้มาเพื่อเพลิดเพลิน

เบื้องหลังทุกการกระทำ แสดงให้เห็นถึงความเจนจัดและความสุขุมที่ดูไม่สมกับอายุของเขาเลย

“ตกลง ทำตามที่เขาบอก” หม่าตงเฉิงกล่าว

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวเสริมว่า: “ที่หอพักนั้น ยังมีห้องชุดเล็กที่มีห้องน้ำส่วนตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ? แม้จะเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าห้องเดี่ยวธรรมดา จัดห้องนั้นให้เขาแล้วกัน นอกจากนี้ ให้ฝ่ายธุรการเปลี่ยนชุดเครื่องนอนและอุปกรณ์อาบน้ำใหม่ทั้งหมดให้เขาด้วย อย่าให้คนเข้าใจผิดว่าเมืองอันอี๋ของเราละเลยข้าราชการที่มาจากส่วนกลาง”

“รับทราบครับ เลขาธิการหม่า”

การกระทำเหล่านี้ของเฉินเจี๋ยแพร่สะพัดไปทั่วอาคารรัฐบาลเมืองอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

“ได้ยินไหม? ท่านนายกเทศมนตรีเฉินคนใหม่ ไม่ยอมใช้สำนักงานนายกเทศมนตรี แต่ยืนยันจะใช้สำนักงานรองนายกเทศมนตรี”

“เท่านั้นไม่พอ ไม่ยอมพักห้องสวีทที่เรือนรับรองด้วย แต่จะไปพักที่หอพักข้าราชการโสด บอกว่าเพื่อให้สะดวกต่อการทำงานล่วงเวลา”

“จริงเหรอ? สมัยนี้ยังมีผู้นำที่สมถะขนาดนี้อีกหรือ?”

“ดูท่าเขาไม่ได้มาเพื่อสร้างโปรไฟล์ประดับบารมีนะ แต่ตั้งใจจะมาทำงานจริงๆ”

ในทันที ความประทับใจของข้าราชการในรัฐบาลเมืองที่มีต่อเฉินเจี๋ยก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อนอีกครั้ง

การคาดเดาเหล่านั้นเกี่ยวกับ “ภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่” และ “ลูกเศรษฐีที่เอาแต่ใจ” ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยการประเมินว่า “ถ่อมตัว ไม่โอ้อวด” และ “ทำงานหนัก จริงจัง”

ส่วนเฉินเจี๋ย ผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในสัปดาห์แรกของการเข้าประจำการ เขาแทบจะไม่ได้อยู่ในสำนักงานของตัวเองเลย

งานของเขาทุกวันคือการ เดินสายเยี่ยมเยียน

ตั้งแต่สำนักงานพรรคและรัฐบาล ไปจนถึงสำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจ ตั้งแต่กองคลัง ไปจนถึงสำนักงานก่อสร้างเมือง สถานีตำรวจ ตั้งแต่สำนักงานวางแผนครอบครัว ไปจนถึงสำนักงานรับเรื่องร้องเรียน... เขาเดินเยี่ยมเยียนทุกหน่วยงานที่มีหน้าที่ในรัฐบาลเมืองจนครบ

ในทุกสำนักงานที่ไปถึง เฉินเจี๋ยไม่พูดถึงเรื่องงาน ไม่เรียกร้องใดๆ เพียงแค่ยิ้มและจับมือกับทุกคน จากนั้นก็ถามคำถามพื้นฐานที่สุดราวกับเป็นนักเรียนที่อยากรู้อยากเห็น

“ผู้อำนวยการหวังครับ สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจของท่านส่วนใหญ่รับผิดชอบงานอะไรบ้างครับ”

“พี่หลิวครับ กองคลังของท่านยุ่งมากไหมครับ รายได้ทางการคลังต่อปีของเมืองเราประมาณเท่าไหร่ครับ”

“เสี่ยวหลี่ เธอเพิ่งเริ่มทำงานใช่ไหม? รู้สึกอย่างไรกับงานระดับรากหญ้า? มีอะไรที่ไม่คุ้นเคยบ้างไหม?”

เขาสามารถเรียกชื่อและตำแหน่งของแต่ละคนได้อย่างถูกต้อง ราวกับเป็นเด็กหนุ่มข้างบ้านที่มีความเข้าถึงง่าย โดยใช้ท่าทีที่จริงใจและเท่าเทียมกัน เพื่อลดระยะห่างระหว่างเขากับข้าราชการทั่วไปทุกคนอย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ทุกคนในอาคารรัฐบาลเมืองเกือบทั้งหมดก็รู้จักนายกเทศมนตรีคนใหม่ที่อายุน้อย ถ่อมตัว และไม่มีท่าทีเป็นข้าราชการเลย

เมื่อเจอเขาตามทาง ทุกคนจะทักทายอย่างกระตือรือร้นและจริงใจว่า “ท่านนายกเทศมนตรีเฉินสวัสดีครับ”

การกระทำที่ดูเหมือนไม่สนใจเรื่องงานของเฉินเจี๋ยนี้ ก็ถูกตีความต่างกันไปในสายตาของคนต่างๆ

ในมุมมองของข้าราชการทั่วไป นี่คือนายกเทศมนตรีคนใหม่ที่กำลังทำความคุ้นเคยกับสถานการณ์ และเป็นการแสดงออกถึงการเข้าถึงประชาชน

แต่ในมุมมองของ หม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง นี่คือการที่เฉินเจี๋ยกำลังถักทอเครือข่ายความสัมพันธ์ส่วนตัวของตัวเองอย่างเงียบๆ และเป็นการสำรวจ “ผู้คน” และ “ขุมกำลัง” ในอาคารรัฐบาลทั้งหมดด้วยความเร็วสูงสุด

ส่วน เจี่ยงไห่ซาน รองนายกเทศมนตรีบริหาร วิธีการของเฉินเจี๋ยทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาได้เลย

บ่ายวันนี้ เฉินเจี๋ยได้สิ้นสุดการเดินสายเยี่ยมเยียนของเขาแล้ว และเป็นครั้งแรกที่เขาเคาะประตูสำนักงานของเจี่ยงไห่ซานด้วยตัวเอง

“รองนายกเทศมนตรีเจี่ยง ท่านพอมีเวลาไหมครับ? ผมมีแนวคิดบางอย่างเกี่ยวกับงานที่จะทำต่อไป อยากจะแลกเปลี่ยนกับท่านครับ” เฉินเจี๋ยยืนอยู่ที่ประตู ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และน้ำเสียงที่ไม่ถ่อมตัวหรือโอ้อวด

เจี่ยงไห่ซานกำลังอ่านเอกสารเกี่ยวกับการวางแผนที่ดินของนิคมอุตสาหกรรม เขาเงยหน้าขึ้นและมองเฉินเจี๋ย

ในช่วงหลายวันนี้ การกระทำของเฉินเจี๋ยอยู่ในสายตาของเขาเสมอ และทำให้เขายิ่งไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรกันแน่

เขาปิดเอกสารลงอย่างไม่แสดงอาการใดๆ และชี้ไปที่โซฟาตรงข้าม: “ท่านนายกเทศมนตรีเฉินมาแล้ว เชิญนั่งครับ”

หลังจากเฉินเจี๋ยนั่งลง เจี่ยงไห่ซานก็รินชาให้เขาด้วยตัวเอง ท่าทางสุภาพ แต่ในดวงตาของเขายังคงมีความห่างเหินเล็กน้อย

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉินในช่วงไม่กี่วันนี้ เยี่ยมเยียนทุกหน่วยงานในรัฐบาลเมืองเราเลยนะครับ” เจี่ยงไห่ซานเปิดปากพูด น้ำเสียงของเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นคำชมหรือคำตำหนิ “เป็นอย่างไรบ้างครับ? มีความประทับใจเบื้องต้นต่อการทำงานของเมืองอันอี๋ของเราอย่างไรบ้าง?”

“ประทับใจมาก และรู้สึกซาบซึ้งใจมากครับ” เฉินเจี๋ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมคือ ทีมข้าราชการของเมืองอันอี๋ของเรา เป็นทีมที่สามารถสู้ศึกหนักและได้รับชัยชนะได้”

“โดยเฉพาะรองนายกเทศมนตรีเจี่ยง ในช่วงไม่กี่วันนี้ สิ่งที่ผมได้ยินบ่อยที่สุดคือคำชื่นชมสำหรับท่านครับ”