บทที่ 89 ตรึงผู้นำอันดับหนึ่งและอันดับสาม

เจี่ยงไห่ซานเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไร แต่รอให้เฉินเจี๋ยกล่าวต่อไป “ทุกคนบอกว่าคุณมีความคิดที่ชัดเจน มีสไตล์การทำงานที่จริงจัง เป็นสถาปนิกหลักและแกนนำของการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองอันอี๋ของเรา” 

เฉินเจี๋ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “ก่อนที่ผมจะมา ผมก็ทำการบ้านมาบ้าง การที่เศรษฐกิจของเมืองอันอี๋สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีมานี้ และการที่โครงการอุตสาหกรรมสำคัญๆ หลายโครงการสามารถดำเนินการได้อย่างราบรื่น ล้วนเป็นผลมาจากการที่คุณเป็นผู้นำในการบุกเบิกและเอาชนะความยากลำบาก ผมพูดตามตรงว่าผมรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง”

คำพูดเหล่านี้ไม่ใช่การยกยอปอปั้นที่ว่างเปล่า แต่เป็นการยืนยันที่อยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง ความทุ่มเทที่เจี่ยงไห่ซานมีต่อเมืองอันอี๋นั้น เป็นสิ่งที่ข้าราชการทั้งเมืองเห็นประจักษ์ คำพูดของเฉินเจี๋ยพูดได้อย่างแม่นยำถึงส่วนลึกของหัวใจเขา ทำให้ความไม่พอใจที่เกิดจากการถูกแย่งตำแหน่งหายไปโดยไม่รู้ตัว

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉินกล่าวเกินจริงไปแล้วครับ ผมก็แค่ทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองเป็นหลัก ที่สำคัญที่สุดคือการนำของเลขาธิการหม่า และการสนับสนุนจากเพื่อนร่วมงานครับ” เจี่ยงไห่ซานกล่าวอย่างถ่อมตัว

เฉินเจี๋ยยิ้มและกล่าวต่อไป: “รองนายกเทศมนตรีเจี่ยงครับ วันนี้ผมมาหาท่าน ไม่ได้มีอะไรมาก แค่อยากจะคุยอย่างเปิดอกกับท่าน และหารือเกี่ยวกับการแบ่งงานของเราทั้งสองคนหลังจากนี้”

“สถานการณ์ส่วนตัวของผม ท่านก็ทราบดี ผมมาจากสายงานวิจัยทางทฤษฎี เคยเขียนเอกสารมาบ้างในสำนักงาน แต่สำหรับงานระดับรากหญ้า โดยเฉพาะงานด้านเศรษฐกิจ ผมไม่มีประสบการณ์มากนัก นี่คือจุดอ่อนของผม และเป็นบทเรียนที่ผมต้องเรียนรู้และเติมเต็มมากที่สุดในการลงมาครั้งนี้”

“ในขณะที่ท่าน เป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้อย่างแท้จริง ดังนั้นผมจึงคิดว่า งานของรัฐบาลเมืองเราอาจจะมีการเน้นหนักที่แตกต่างกัน 

การพัฒนาเศรษฐกิจ การก่อสร้างโครงการ และการดึงดูดการลงทุน ซึ่งเป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนเมืองอันอี๋ ผมหวังว่าท่านจะยังคงเป็นผู้รับผิดชอบหลักและเป็นผู้ถือหางเสือต่อไป นี่คือจุดแข็งของท่าน และเป็นสิ่งที่เมืองอันอี๋ต้องการมากที่สุด”

“ส่วนผม สามารถใช้ประสบการณ์เล็กน้อยของผมในการวิจัยนโยบายและการประสานงานในภาพรวม เพื่อทุ่มเทให้กับการจัดการปัญหาที่ยากลำบากในด้าน การจัดการสังคมและการประกันความเป็นอยู่ของประชาชน เพื่อเคลียร์อุปสรรคและเสริมสร้างแนวหลังให้กับท่านและสมรภูมิหลักของการพัฒนาเศรษฐกิจของเรา พวกเราคนหนึ่งรับผิดชอบการโจมตีหลัก อีกคนรับผิดชอบการป้องกัน สร้างความเป็นปึกแผ่น ท่านเห็นว่าอย่างไรครับ?”

เจี่ยงไห่ซานมองเฉินเจี๋ยด้วยความประหลาดใจ

เฉินเจี๋ยไม่ได้พูดว่า “คุณเป็นผู้ช่วยของผม” แต่เสนอรูปแบบการเป็นคู่หูแบบ “โจมตีหลักหนึ่งคน ป้องกันหลักหนึ่งคน”

เขาเสนอที่จะมอบงานด้านเศรษฐกิจซึ่งเป็นงานที่สร้างผลงานและเป็นที่จับตามองที่สุดให้กับเจี่ยงไห่ซาน ในขณะที่เขาเองเลือกที่จะรับภาระหนักในการจัดการปัญหาสังคมที่ยากลำบากและไม่เป็นที่โปรดปรานแทน

นี่หมายความว่าอย่างไร? เป็นเพราะความใจกว้างอย่างแท้จริง หรือเป็นการถอยเพื่อรุก?

เจี่ยงไห่ซานคิดหลายอย่างในชั่วขณะ แต่เขาก็ไม่สามารถมองทะลุความคิดของชายหนุ่มคนนี้ได้เลย ทุกสายตา ทุกคำพูดของอีกฝ่ายดูจริงใจและไร้ที่ติ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร กิ่งมะกอกที่เฉินเจี๋ยยื่นให้นี้ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ และไม่ต้องการปฏิเสธด้วย

หากปฏิเสธ ก็จะแสดงให้เห็นว่าตนเองเป็นคนใจแคบ ไม่ยอมรับผู้นำคนใหม่ หากยอมรับ ก็หมายความว่าเขาสามารถสานต่อความทะเยอทะยานทางการเมืองของตนเอง และสะสมผลงานที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นต่อไปได้

หลังจากเงียบไปชั่วขณะ เจี่ยงไห่ซานก็ลุกขึ้นยืน และยื่นมือออกไปหาเฉินเจี๋ยอย่างจริงจัง: “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน คำพูดของท่านทำให้ผมประหลาดใจมาก และผมก็ชื่นชมความใจกว้างของท่านด้วย ท่านวางใจได้ ผมเจี่ยงไห่ซานไม่ใช่คนที่จะจู้จี้จุกจิก”

“ในเมื่อองค์กรให้ท่านมาเป็นนายกเทศมนตรีคนนี้ ผมก็พร้อมให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ ในการทำงาน เราคือคู่หู หลังจากนี้ผมจะร่วมมือกับท่านอย่างเต็มที่ เราจะร่วมกันสร้างเมืองอันอี๋ให้ดีขึ้น!”

เฉินเจี๋ยก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน จับมือของเขาไว้แน่น พร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ: “รองนายกเทศมนตรีเจี่ยง ไม่ใช่การร่วมมือครับ คือการที่เราต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน”

เฉินเจี๋ยรู้ดีว่าความบาดหมางที่ฝังลึกอยู่ในใจของเจี่ยงไห่ซานนั้น ไม่สามารถหายไปได้ทั้งหมดด้วยคำพูดเหล่านี้

แต่เป้าหมายของเขาบรรลุแล้ว นั่นคือการตรึงเจี่ยงไห่ซานไว้ก่อน ทำให้เขาเปลี่ยนจากผู้ต่อต้านที่มีศักยภาพ หรือคนที่อาจจะขัดขวางการทำงาน ให้กลายเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เต็มใจให้ความร่วมมืออย่างน้อยในระดับงาน

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ความไว้วางใจที่แท้จริง ต้องสร้างขึ้นทีละเล็กทีละน้อยในอนาคต

หลังจากที่ตรึงเจี่ยงไห่ซานทางฝั่งรัฐบาลไว้ได้แล้ว เป้าหมายต่อไปของเฉินเจี๋ยคือการไปเยี่ยม หม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง

แตกต่างจากเจี่ยงไห่ซานผู้เป็นนักปฏิบัติ หม่าตงเฉิง คือผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของเมืองอันอี๋ และเป็นแกนนำของคณะกรรมการพรรค

การจัดการความสัมพันธ์กับเขาให้ดี เป็นเงื่อนไขพื้นฐานที่สุดที่เฉินเจี๋ยจะสามารถดำเนินงานได้อย่างราบรื่นที่นี่

เฉินเจี๋ยเลือกที่จะไปเคาะประตูห้องทำงานของหม่าตงเฉิงเพียงลำพัง โดยถือกระเป๋าเอกสารธรรมดาๆ เพียงใบเดียว สิบนาทีก่อนเลิกงาน

“เลขาธิการหม่าครับ ผมไม่ได้รบกวนการทำงานของท่านใช่ไหมครับ”

“โอ้! สหายเสี่ยวเฉินมาแล้ว รีบเข้ามา รีบเข้ามา” หม่าตงเฉิงกล่าวต้อนรับอย่างอบอุ่น และชงชาหลงจิ่งที่เขาเก็บไว้เป็นพิเศษให้ด้วยตัวเอง

คำที่เขาใช้เรียกมีความพิถีพิถัน เขาไม่เรียกตำแหน่งเพื่อให้ดูห่างเหิน และไม่เรียกชื่อเพื่อแสดงความสนิทสนมเกินไป คำว่า สหายเสี่ยวเฉิน จึงดูเหมาะสมอย่างยิ่ง

“เลขาธิการ ท่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ”

“ควรแล้ว ควรแล้ว” หม่าตงเฉิงยิ้มและโบกมือเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง

ทั้งสองทักทายกันเล็กน้อย จากนั้นเฉินเจี๋ยก็เริ่มรายงานความคิดของเขาเกี่ยวกับการทำงานในช่วงไม่กี่วันนี้ด้วยตัวเอง

เขารายงานสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินจากการเดินสายเยี่ยมเยียนทุกหน่วยงาน รวมถึงความเข้าใจที่ตรงกันกับเจี่ยงไห่ซานเกี่ยวกับการแบ่งงาน ให้หม่าตงเฉิงทราบทั้งหมด

ในระหว่างการรายงาน เขาได้วางตำแหน่งของตนเองเป็นผู้ปฏิบัติงานที่ปฏิบัติตามการตัดสินใจของคณะกรรมการพรรคอย่างเคร่งครัดเสมอ

“...โดยรวมแล้ว ผมรู้สึกว่าทีมข้าราชการของเมืองเรา มีขวัญกำลังใจดีมาก และมีแรงผลักดันในการสร้างสรรค์และดำเนินงานอย่างเต็มที่ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นรากฐานที่ดีที่วางไว้ภายใต้การนำของท่านในฐานะผู้นำสูงสุด”

“ทางฝั่งรัฐบาล ผมและสหายไห่ซานก็ได้พูดคุยเบื้องต้นกันแล้ว จุดแข็งของท่านอยู่ที่เศรษฐกิจ ส่วนจุดแข็งของผมอาจจะอยู่ที่การประสานงานนโยบาย เราจึงเตรียมที่จะแบ่งงานกัน โดยให้ท่านรับผิดชอบโครงการทางเศรษฐกิจเป็นหลัก ส่วนผมจะให้ความสนใจกับปัญหาด้านสังคมและความเป็นอยู่ของประชาชนมากขึ้น”

“แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงแนวคิดเบื้องต้นของเรา งานทั้งหมดจะต้องดำเนินการภายใต้การนำโดยรวมของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง เรื่องสำคัญใดๆ ผมจะรายงานและขอคำแนะนำจากท่านในทันที และจะปฏิบัติตามการตัดสินใจสุดท้ายของคณะกรรมการพรรคอย่างเคร่งครัด”

หม่าตงเฉิงฟังอย่างเงียบๆ รอยยิ้มเหมือนพระศรีอริยเมตไตรยบนใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจ เขากลับประเมินเฉินเจี๋ยสูงขึ้นไปอีกระดับ

ชายหนุ่มคนนี้ รู้จักกฎเกณฑ์

เขาไม่เพียงแต่ไม่ทะเลาะกับเจี่ยงไห่ซาน แต่ยังริเริ่มแบ่งงานเพื่อสร้างความเป็นปึกแผ่นอีกด้วย

ที่สำคัญกว่านั้น เขาแสดงจุดยืนทางการเมืองของตนเองต่อเลขาธิการคณะกรรมการพรรคในทันที นั่นคือการที่พรรคต้องนำทุกสิ่ง

หม่าตงเฉิงเคยตรวจสอบภูมิหลังของเฉินเจี๋ยมาแล้ว เขาเป็นผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เป็นนักศึกษาเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า สอบผ่านการคัดเลือกข้าราชการส่วนกลางด้วยคะแนนสูงสุดทั้งข้อเขียนและการสัมภาษณ์ ต่อมาได้เข้าร่วมสำนักงานนโยบายศึกษาส่วนกลาง และตอนนี้ถูกส่งลงมาฝึกฝนในระดับรากหญ้า

บุคคลที่เปรียบเสมือนลูกรักของสวรรค์เช่นนี้ มีอนาคตที่สดใสอย่างยิ่ง เขาในฐานะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง ไม่กล้า ที่จะกดดันหรือต่อต้านอย่างแน่นอน

สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือคนหนุ่มสาวเช่นนี้จะมีความทะนงตัวและไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ มาถึงแล้วต้องการทำอะไรใหม่ๆ ซึ่งจะทำให้งานของเขากลายเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างมาก